Henk en Klaasje Neutel zitten genoeglijk aan tafel en vertellen over hun leven.

Henk en Klaasje Neutel uit Alteveer: al meer dan 60 jaar echte liefde

Henk en Klaasje Neutel zitten genoeglijk aan tafel en vertellen over hun leven. Artizzl Media / Peter Nefkens

Hoe mooi wil je het hebben: je kent elkaar al sinds de lagere school, krijgt al zo vroeg verkering dat de ouders het eigenlijk niet mochten weten en trouwt uiteindelijk op 5 april 1961. Prille liefde noemt Henk Neutel uit Alteveer dat. „ Het is nog steeds één bonk liefde, maar niet zo uitbundig meer”, glundert hij richting Klaasje.

Daar aan tafel zitten twee bijzondere mensen, een echtpaar dat ondanks Corona nog steeds geniet van het leven en er het beste van wil maken. Hier aan de weg Alteveer is het glas altijd half vol, wat er ook gebeurt.

Henk (84) en Klaasje (81) zijn al meer dan een jaar niet meer in de supermarkt geweest. „We laten de boodschappen thuis bezorgen, dat is wel zo handig”, zegt Henk. „We willen geen enkel risico nemen met dat coronavirus. Het is wel jammer, want je spreekt haast niemand meer.”

Vijf dagen aan het infuus

Voor Henk Neutel is het sowieso oppassen geblazen, want in februari lag hij nog vijf dagen in het Scheper Ziekenhuis in Emmen met een longontsteking. „Ik heb vijf dagen aan een infuus gelegen en ben nog steeds wat vermoeid, maar ik heb al wel weer gefietst”, zegt hij strijdvaardig.

Het toeval wil dat hij op 11 februari met de ambulance naar Emmen werd gereden, exact dezelfde datum als dat hij zes jaar eerder in dat ziekenhuis belandde met een bloedvergiftiging en longontsteking. „Toen was het kantje boord, maar wij zeggen maar zo: kop d’r veur en deur.”

Bietencampagne en de doppers

Hun leven ging niet altijd over rozen. Zo hadden ze graag kinderen gehad, maar het mocht niet zo zijn. Het is iets dat altijd een beetje knaagt. Henk had ook wel langer willen doorwerken, maar op zijn 39 ste kreeg hij een hartinfarct en werd afgekeurd. „Zo ging dat toen nog, maar ik heb me geen dag verveeld”, zegt hij nu, al had hij het enorm naar zijn zin op zijn werk. Eerst als machinist op een grote trekker voor de bietencampagne en de doppers, daarna tot het infarct zeven jaar lang samen met Klaasje als beheerderspaar van dorpshuis De Alke. „Een machtig mooie tijd”, benadrukt Henk. „Maar het was wel aanpoten hoor. Het werd vaak laat ’s avonds, moest je nog schoonmaken en alles klaarzetten, stonden de volgende morgen de kinderen van school weer klaar voor de gymnastiek”, herinnert Klaasje zich. „Prachtig werk: je zag de kinderen opgroeien, stonden ze later aan de bar om een biertje te bestellen”, lacht Henk.

Klaasje werkte tot haar pensioen bij mensen thuis in het huishouden. Alles gebeurde op de fiets, nu nog steeds en wel op alle dagen, al krijgen ze op de fiets wel wat extra elektrische steun. Ze redden zich prima, hebben veel steun van de buren en hebben alleen allebei last van PHPD. Als de journalist verwonderd kijkt, begint Henk te lachen: „Pijntje hier, pijntje daar. Maar ze krijgen ons hier niet weg, wij horen bij Alteveer.”