Anna Kruithof is blind en gaat een trektocht per paard maken.

Anna Kruithof (27) uit Ruinen trekt met haar paard door Drenthe: 'Ik heb een hesje aan met 'blind', zodat mensen weten dat ik niet expres in de weg rijd'

Anna Kruithof is blind en gaat een trektocht per paard maken. Foto: Gerrit Boer

Anna Kruithof (27) uit Ruinen ziet vrijwel niets, maar trekt binnenkort toch met haar paard door Drenthe. Ze gaat het avontuur aan om geld in te zamelen voor de DVB Foundation, zodat meer mensen met een beperking kunnen paardrijden.

Is het niet supergevaarlijk wat je gaat doen?

,,Ik vind zelf van niet. Ik ga geen roadtrip maken met een auto of zo. Ik ben druk aan het oefenen in het Dwingelderveld en er zijn geen ongelukken gebeurd. Ik krijg alleen af en toe een tak tegen mijn hoofd.’’

Hoe doe je zo’n trektocht als je bijna niets ziet? Je hebt te paard weinig aan een blindengeleidestok.

,,Ik rijd met een reflecterend hesje met de tekst ‘blind’ op mijn rug en borst, zodat mensen weten dat ik niet expres in de weg rijd. Hopelijk zien mensen die mij naderen dit en minderen ze dan vaart. Verder rijd ik met navigatie. Ik heb constant een oordopje in mijn oor. Met mijn andere oor houd ik de omgeving in de gaten. De navigatie is heel nauwkeurig en duidelijk. Die zegt precies over hoeveel meter ik rechtdoor moet, bijvoorbeeld. En dan weet ik dat ik daar een kruising tegenkom. De routes hebben anderen er voor mij ingezet.’’

Steek je ook wegen over waar auto’s rijden?

,,Soms moet dat wel. Maar de provinciale en de rijkswegen slaan we over. Ik doe het wel vaker, het gaat altijd goed.’’

Sinds wanneer ben je eigenlijk blind?

,,Het is aangeboren, maar ik was niet direct blind. Toen ik een jaar of twee was, merkten mijn ouders dat er iets was. Ik struikelde vaak en benoemde dingen verkeerd. Een thermoskan, bijvoorbeeld, noemde ik ‘poes’. Ik zag de details niet, alleen de grote vormen. In het ziekenhuis bleken mijn oogzenuwen klem te zitten, waardoor die afstierven. In het begin ging ik nog op de fiets naar de basisschool, daarna werd het een stepje en in groep acht liep ik met een stok. Ik ben trouwens ‘maatschappelijk blind’, zoals het wordt genoemd. Ik zie wel verschil tussen licht en donker, maar daar kan ik me niet mee redden. Een witte auto tegen een witte achtergrond zie ik niet; een zwarte wel. In het bos ‘zie’ ik dus wel bomen. Althans: donkere vormen waarvan ik in een bos aanneem dat het bomen zijn.’’

Waarom wil je deze trektocht maken?

,,Ik zat vorige herfst na te denken over de zomervakantie van dit jaar. Ik had geen idee wat er zou kunnen met corona, maar ik wilde wel graag weg. Iets doen, dan maar in Nederland. Ik dacht: Hoe leuk zou het zijn als ik dat doe met mijn paard? Een ponykamp voor volwassenen zag ik niet echt zitten, maar ik zag op internet dat je ook trektochten te paard kunt maken. Ik dacht: Dat is best een uitdaging voor mezelf. Als ik het nou als challenge ga doen, ook om andere ruiters met een beperking te laten zien waar je tegenaan loopt. Je moet constant grenzen stellen en obstakels overwinnen. Ik zal mezelf echt wel tegenkomen. En tegelijkertijd wil ik geld inzamelen voor de organisatie die het paardrijden voor mensen met een beperking ondersteunt: de DVB Foundation.’’

Ben jij daar ook door geholpen?

,,Ja. Ik heb magnetische stijgbeugels gekregen. Ik heb wat balansproblemen en met deze beugels blijven mijn voeten er goed in. Zo kan ik mij richten op de rest van mijn lichaam. Ik wil graag iets terug doen.’’

Je zegt dat je jezelf tegen gaat komen. Wat is de grootste uitdaging?

,,Mezelf redden op de navigatie. Die is wel heel duidelijk, maar ik heb toch al een paar keer midden in het bos gestaan terwijl de navigatie zei: Je hebt je bestemming bereikt. Dat was vooral tijdens de eerste oefenroutes. Ik denk dat daar in de voorbereiding, bij het uitzetten van de routes, iets fout is gegaan. Verder wordt het pittig om elke dag zo’n 20 kilometer te rijden. Ik zit met mijn oefenritten nu op 15 kilometer. Na zo’n rit ben ik heel moe. Je moet constant heel erg opletten. Het is niet zoals met een blindengeleidehond, die allerlei obstakels detecteert.’’

Hoe lang wordt de tocht?

,,Ongeveer 100 kilometer. Ik vertrek 13 juni vanuit Ruinen richting Diever en ga daarna door het Drents-Friese Wold, met een stuk door Friesland. Daarna richting Assen en dan weer naar beneden naar Ruinen. De eerste overnachting is geboekt: bij landhotel Diever. Daar is een weilandje waar mijn paard kan slapen. Dat is ook nog een hele zoektocht: een slaapplek vinden voor mij én mijn paard. Als alles goed gaat, kom ik 19 juni terug. Mensen kunnen de voorbereidingen en de tocht volgen op de Facebook-pagina ‘Trektocht voor DVB Foundation’.’’

Je nodigt ook andere ruiters en amazones uit om een dag(deel) mee te rijden. Voor een beetje aanspraak?

,,Ja, ik vind het leuk om ook verhalen van anderen te horen, of dat nou mensen met of zonder beperking zijn. En zij kunnen extra opletten. Het maakt het mentaal net even makkelijker voor mezelf. Ik hoef op zich geen begeleiding, maar dit is een beetje ter geruststelling van mijn moeder. Zij vindt het toch wel heel spannend dat ik dit ga doen. Voor haar nachtrust is het prettig als ik niet de hele week alleen ben.’’