Tilly Tanalepy-Djirlauw verhuisde zes jaar geleden terug naar Hoogeveen om voor haar moeder te zorgen. Maart dit jaar overleed moeder.

Tilly beleeft eerste Moederdag zonder moeder: 'Uit liefde voor mijn moeder'

Tilly Tanalepy-Djirlauw verhuisde zes jaar geleden terug naar Hoogeveen om voor haar moeder te zorgen. Maart dit jaar overleed moeder. Foto: Andre Weima Fotografie

Moeders. Ze zijn er in vele soorten en maten en worden zondag weer massaal in het zonnetje gezet. In de aanloop naar Moederdag vertellen lezers over de speciale band die zij hebben met hun moeder.

Tilly Tanalepy-Djirlauw (56) verliet bijna 40 jaar geleden Hoogeveen. Via Assen, Groningen en het westen van het land kwam ze uiteindelijk in Brabant terecht. Ze heeft ruime ervaring opgedaan als bemiddelaar bij een gastouderbureau en later als begeleidster in de gehandicaptenzorg. Zes jaar geleden kreeg ze de kriebels om weer terug te komen naar het noorden. Ze kreeg werk als persoonlijk begeleider en nam tegelijkertijd de zorg voor haar moeder op zich. Afgelopen maart overleed moeder op 88-jarige leeftijd.

In overleg met haar familie trok Tilly weer in bij haar moeder, terug in haar ouderlijk huis. „Voor ons was het namelijk wel duidelijk dat het niet meer verantwoordelijk was om moeder zelfstandig te laten wonen. Dat werd eveneens bevestigd door de huisarts. Vooral dicht bij haar te zijn is voor mij altijd de voornaamste reden geweest om bij haar in te trekken. Uit liefde voor mijn moeder.”

Via een buurtbewoner werd Tilly op een bepaald moment geattendeerd op de wekelijkse dagbesteding in het buurthuis. Een mooie afwisseling voor moeder, maar ook voor Tilly om de handen een beetje vrij te hebben. „Via deze dagbesteding kwamen we terecht bij verzorgingshuis De Westerkim, waar moeder meerdere dagen terecht kon. Wát heeft ze het daar naar haar zin gehad! Het Anker, één van de huiskamers van De Westerkim, beschouwde ze echt als haar thuis. Ook al woonde moeder in De Westerkim, ik bleef mantelzorger en eerste contactpersoon. De persoonlijke zorg voor moeder bleef en alles werd in samenspraak met ons gedaan.”

Kostbare momenten

Na drie jaar werken en mantelzorg te hebben gecombineerd, werd steeds meer duidelijk dat moeder geen moment meer alleen gelaten kon worden. Tilly: „Moeder ging er soms zelfstandig op uit en dan vergat ze de huissleutels.” Op advies van de huisarts om meer stabiliteit voor moeder te creëren, een vaste plek met vaste mensen, volgde in 2016 de verhuizing naar De Westerkim. „Eerst snapte moeder het allemaal niet. Uiteindelijk is dit een goede stap geweest. Haar gezondheid werd nauwlettend in de gaten gehouden en ze genoot van het gezelschap, het eten en de activiteiten.”

Tilly nam haar moeder vaak mee om er even gezellig uit te zijn. „Ze hield van muziek en zingen. Als we haar meenamen naar een feestavond, stonden we vaak samen te genieten op de dansvloer. Ze kon ook gewoon genieten van een kopje koffiedrinken bij de Hema of een bezoekje aan de Kringloopwinkel. Kleine kostbare momentjes.” Vanwege de coronamaatregelen, stopten deze uitjes en beperkten de bezoekjes zich tijdens de eerste lockdown tot raambezoekjes. „De Westerkim had een speciale ontmoetingsplek ingericht, zodat je als bezoeker buiten in een partytent met je familie die binnen zat, kon praten. Via een weekendrooster wisselden we dit bezoek onderling met elkaar af. Soms bracht mijn broer zijn gitaar mee en ging samen met zijn vrouw en met moeder liedjes te zingen.”

‘Niet het eeuwige leven’

Voordat het coronavirus haar intrede deed, hebben de kinderen in januari 2020 nog een verjaardagsfeest van groot formaat voor hun moeder gehouden in het buurthuis. „We waren ons ervan bewust dat moeder niet het eeuwige leven had. We zijn zo blij en dankbaar, nu ze niet meer in ons midden is, dat we dit nog voor haar hebben kunnen doen.”

Tilly en haar broers en zussen zijn zich ervan bewust dat zij de eerste Moederdag zonder hun moeder gaan beleven. „We zijn onlangs nog bij elkaar geweest om stil te staan bij haar veertigste sterfdag, een gewoonte binnen de Molukse gemeenschap. We hebben samen foto’s bekeken van de uitvaart en herinneringen met elkaar gedeeld. Dat voelde goed. We missen haar, maar kunnen met veel dankbaarheid en liefde terugkijken op haar leven.”