Sjoerd Cnossen zet zich in voor de kerk en Olhaco: ‘Ik ben een teamplayer en hou van traditie’

De 33-jarige Sjoerd Cnossen uit Hoogeveen vervult in zijn werkzame leven en in zijn vrije tijd leidinggevende functies. In het dagelijks leven is hij uitvoerder. In zijn vrije tijd is hij voorzitter van de diaconie van de gereformeerd vrijgemaakte kerk in Hoogeveen. Ook voor volleybalvereniging Olhaco bekleedt hij een leidinggevende functie, want hij is voorzitter van de wedstrijdcommissie en is als zodanig bestuurslid.

Uitvoerder Sjoerd Cnossen is in zijn vrije tijd actief voor de gereformeerd vrijgemaakte kerk en volleybalclub Olhaco.

Uitvoerder Sjoerd Cnossen is in zijn vrije tijd actief voor de gereformeerd vrijgemaakte kerk en volleybalclub Olhaco. Foto: André Weima

Sjoerd Cnossen groeide op in de wijk Kattouw, hij bezocht de Johannes Calvijnschool. Hij staat bekend als iemand die van gezelligheid en een geintje houdt, maar ludieke anekdotes uit zijn basisschooltijd kan hij niet noemen. „Ik was een rustige leerling, een lieverdje”, zegt hij. Zijn vader was vrachtwagenchauffeur en in de vakantie ging hij regelmatig mee. „Ik mocht graag op de weg zijn. Ik heb interesse in de manier waarop wegen worden aangelegd. Het is nooit mijn bedoeling geweest ook vrachtwagenchauffeur te worden.” Hij bezocht het Greijdanus College in Meppel. „Dat waren vier fantastische jaren”, lacht hij, refererend aan een reclame. „Voor schooltijd bracht ik elke dag kranten rond. Voor 7.00 uur moesten de kranten in de bus liggen. Ik ben echt een ochtendmens, dus met vroeg opstaan had ik geen probleem.” Dat kwam hem goed van pas bij zijn werk als uitvoerder in de bouw, want daarvoor reist hij dagelijks voor dag en dauw naar bouwplaatsen in het hele land. „Veertig uur in de week in een kantoor zitten is niets voor mij. Ik vind het mooi om te weten hoe iets gemaakt wordt, maar ik ben net niet handig genoeg het zelf te maken. Daarom ben ik ook uitvoerder geworden, denk ik.”

Sint Maarten

Na ruim zes jaar studie op het MBO en HBO aan het Deltion College in Zwolle liep hij een half jaar stage op Sint Maarten. „Dat was mijn kans om naar het buitenland te gaan. Op het eiland begon het bier mij lekker te smaken, daar heb ik leren drinken.” Hij viel daar wel van de ene verbazing in de andere. „Aan de ene kant van het eiland stonden luxe woningen. Aan de andere kant woonden mensen in halve zeecontainers. Er bestaat een grote kloof tussen arm en rijk, dat is niet best. Mensen uit arme, omliggende landen doen het werk, zij werken daar om hun familie te onderhouden. Het eiland leeft van toerisme. ’s Morgens komt een groot cruiseschip vol met toeristen aan en ’s avonds vertrekken ze weer. Het was een leerzame periode, maar het is totaal niet mijn wereld. Ik zou ook nooit naar Sint Maarten emigreren. Een half jaar op een eiland vond ik al heel erg lang.”
Terug in Nederland leerde hij het vak van uitvoerder als assistent-uitvoerder bij Van Spijker beton- en waterbouw in Meppel. „Na twee jaar mocht ik voor het eerst als uitvoerder werkzaamheden verrichten. Dat wilde ik altijd graag worden. Als uitvoerder in de bouw heb je met verschillende werkzaamheden te maken. Daarnaast heb je contact met diverse instanties, zoals de gemeente, de provincie, het waterschap en de omgeving van het bouwterrein. Je moet de bouwvakkers steeds een paar weken voor zijn en zorgen dat het werk binnen de afgesproken tijd af is en dat je binnen het budget blijft.”
Cnossen is twaalf jaar werkzaam als uitvoerder en werkt nu al bij zijn vierde werkgever. „Eerst werkte ik in de betonbouw, later aan het spoor en nu hebben mijn werkzaamheden met water te maken. Wij bouwen onder meer waterfabrieken, rioolzuiveringsinstallaties en gemalen. We doen ook renovaties. De ontwikkeling staat niet stil, er is nu een machine die medicijnresten uit water kan halen.”

Volleybal grote rol

In zijn vrije tijd speelt volleybal een grote rol. Vanaf zijn negende tot zijn twaalfde was hij lid van Hovo, waarna hij overstapte naar Olhaco. „In het laatste jaar dat ik bij Hovo speelde, werd ik kampioen door te winnen van Olhaco. Daarna ben ik nooit meer kampioen geworden, wel als trainer”, grinnikt hij. „Ik speelde in B1 en A1 als diagonaalspeler. Ik kan niet passen, niet verdedigen en niet set uppen, dus werd ik maar diagonaal.” Nadat hij een scheidsrechterscursus had gevolgd, werd hij lid van de wedstrijdcommissie. Een jaar later (2010) werd hij als voorzitter van deze commissie bestuurslid. „Wij regelen alle wedstrijdzaken en zorgen ervoor dat de wedstrijden soepel verlopen. Ik leid ook sinds kort nieuwe scheidsrechters op. Ik volg daarmee Gerrit Schraa op. Het bestuur is sinds kort weer compleet. Er is een periode geweest dat er heel weinig bestuursleden waren. Er is een compleet nieuw bestuur en ik ben de enige van de oude garde. Het is verhelderend om nieuwe mensen in het bestuur te hebben. Je gaat toch anders kijken naar zaken, die je altijd op een bepaalde manier hebt gedaan, maar die ook anders kunnen. Bij Olhaco is iedereen even gek op volleybal. Je treft daar gelijkgestemden. Mijn vriendengroep is ontstaan door volleybal. Ik mag graag slap ouwehoeren en ik vind er veel gezelligheid. Uit een onderzoek op mijn werk was de conclusie dat ik een teamplayer ben en dat ik hou van traditie. Dat klopt ook wel.”

Ambitie

Sjoerd volleybalt nog steeds en dit seizoen maakt hij deel uit van Heren 4. „De club heeft meer ambitie dan ik. Ik moet als lid van de wedstrijdcommissie ervoor waken dat alle teams binnen Olhaco gelijk zijn. Ik speel zelf zonder enige ambitie. We hebben gewoon lol met elkaar. We genieten van het samen een team zijn. In Heerenveen speelden we eens tegen jonge jongens, die tijdens de warming up er indrukwekkend op los sloegen. Vervolgens wonnen we met 0-4 en daar kan ik ook heel erg van genieten.” In 2015 werd hij tijdens een volleybaltoernooi in Doezum als coach van een Olhaco-team uitgeroepen tot ‘Lieverdje van het publiek’. „Ja, dat was een publieksprijs. De oorkonde staat nog bij mij thuis op de kast, dat deed me wel wat.”

Voorzitter diaconie

Naast de nodige grappen en grollen in de sporthal kan Sjoerd ook erg serieus zijn. Na vier jaar diaken te zijn geweest, is hij sinds april voorzitter van de diaconie van de gereformeerd vrijgemaakte kerk in Hoogeveen. „Ik vind het belangrijk dat we omzien naar elkaar en dat we elkaar helpen in vreugde en nood. We zijn een soort verbinder vanuit een bepaalde levensovertuiging. Ik probeer te leven, zoals Christus van ons vraagt. Ik probeer me bijvoorbeeld aan de tien geboden te houden. Daarnaast geloof ik in een hiernamaals. Het is jammer dat er zoveel verschillende kerken zijn. Die afsplitsingen zijn ontstaan door ruzie en dat ziet God niet graag van ons.”

Hoogeveen

Sjoerd is geboren en getogen in Hoogeveen en hij denkt er niet aan zijn woonplaats te verlaten. ,,Het is mijn thuis en dat maakt Hoogeveen mooi. Ik heb hier mijn vrienden, mijn ouders en mijn kerk. Ik heb dan ook geen reden weg te gaan. Hoogeveen heeft wel een geschiedenis, maar veel geschiedenis waar de plaats bekend om stond, is helaas weg. Achteraf gezien is het dempen van de kanalen in het centrum een karaktermoord van Hoogeveen. Dat zijn de keuzes van toen geweest. Ik besef ook wel dat je heden ten dage de kanalen niet meer terug kunt brengen in het centrum.”