Nicolene Scott: 'Alles wat me doet denken aan Afrika gebruik ik als inspiratie'

Een bijzondere hobby of gewoon een bijzonder mens. De Hoogeveensche Courant laat regelmatig iemand aan het woord in de reeks Het Portret. Deze keer Nicolene Scott.

Nicolene Scott met twee van haar werken.

Nicolene Scott met twee van haar werken. Foto: André Weima

Naam: Nicolene Scott

Woonplaats: Hollandscheveld, Nieuw Moscow

Leeftijd: 40 jaar

Werk: moeder

Hobby’s: wandelen, hardlopen, hockeyen, lezen, het uitvoeren van creatieve ideeën


Wat maak je allemaal?

„Voor mijn gevoel moet ik nog zoveel leren, maken en ontdekken. Ik wil alles uitproberen wat te maken heeft met creativiteit. Of het nu gaat om achter de naaimachine zitten en een kunstwerk quilten op een stuk stof, of een schilderij maken op canvas, hout, borden en ander servies, ik vind alles leuk en kan niet wachten om ideeën uit te voeren. In de stilte, vooral ‘s nachts, krijg ik vaak ideeën. Wat het uitvoeren betreft ben ik heel impulsief. Plannen vind ik niet leuk en ik ben soms wat chaotisch, maar voor mij is dat het beste recept. Ik pak gewoon mijn kwast of pen of wat voor middel ik wil gebruiken en begin gewoon. Ik werk met veel materialen, dat maakt het meer interessant voor mij. Oud (van vroeger) en nieuw (modern) combineer ik graag. Het kan bijzonder samen zijn als daar een goede balans in gevonden kan worden.”


Wat vind jij het leukste om te doen/maken?

„Om iets uit het niets te creëren is geweldig. Om gezelligheid ook te combineren met knutselen vind ik top. Samen met een aantal vrouwen een crea-café doen met een kop koffie erbij maakt het helemaal compleet. Het is voor mij niet altijd de meest productieve manier van werken, maar de gezelligheid maakt het de moeite waard.”


Was jij als kind al creatief?

„Ik denk het wel. Het was wel anders dan nu. Ik kan me goed herinneren dat één van mijn gedichten in de schoolkrant werd geplaatst. Dat vond ik heel bijzonder. Ik zat op een school met ruim 1000 leerlingen en werkstukken bereikten niet zomaar de krant. Er waren geen kunstvakken bij ons op school, maar ik kon het uiten door als tiener mijn eigen grappige kleding te maken. Ik snapte de naaimachine goed. Ik maakte bijvoorbeeld een tasje waarop ik zelf het merk ‘Stussy’ op verfde. Ik naaide ook mijn eigen goud gekleurde kanten galajurk. Kleding maken vind ik nu niet meer leuk. Ik denk dat het iets te maken heeft met het ‘plannen’. Ik doe het liefst wat vrije kunstwerken op stof en maak er kussens of iets dergelijks van.”


Heb jij een opleiding/cursussen hiervoor gevolgd?

„Nee. Een paar jaar geleden ging ik samen met mijn vader en bonusmoeder een weekendje weg in Zuid-Afrika. Mijn bonusmoeder deed mee aan een soort van schildercursus. Ik mocht één ochtend met ze meekijken. Ik stond er en dacht: volgens mij kan ik dit ook wel. Ik kon niet wachten om terug te keren naar Nederland en zelf aan de slag te gaan. Zo ben ik begonnen met schilderen. Ik ben van mening dat als je maar geduld hebt en doorzet kun je alles.”


Overduidelijk is dat Afrika jouw inspiratiebron is. Waarom?

„In Zuid-Afrika ben ik geboren en opgegroeid. Daar heb ik lang gewoond. De cultuur, schoonheid van de natuur, veelzijdigheid en diversiteit van het land hebben gewoon mijn hart. Alles wat me doet denken aan Afrika gebruik ik als inspiratie. De bloem ‘protea’ bijvoorbeeld, tarentalen, windmolens, de ‘big five’ en het Krugerpark met zijn prachtige boababbomen en vele soorten vogels, dat is nostalgie. Ik houd van de mensen en de gezelligheid van een braai (barbecue). Het land heeft me veel geleerd. Ik weet nog goed dat ik als kind mocht leren om er te zijn voor elkaar. Dat voorbeeld kreeg ik ook van mijn vader. Hij hielp waar hij kon. Zo en door mijn geloof ontstond er ook een passie in mij om er te mogen zijn voor anderen. Het is tof om te ontdekken dat ik mijn ‘creatieve’ talenten daarvoor kan inzetten. Door creatieve dingen te maken en te verkopen kan ik goede doelen ondersteunen. Dat geeft veel voldoening.”


Hoe lang woon jij al in Nederland?

„Ik ben dit jaar alweer 16 jaar in Nederland. Zoveel jaren geleden was er een tekort aan tandartsen in Nederland. Daarom is mijn man hierheen gekomen en ik kwam mee. Onze planning was een avontuur van twee jaar. Twee jaar werden er en vier en zo is Nederland ons thuis geworden. Onze drie jongens zijn hier geboren.”


Wat mis jij het meest aan Afrika?

„Mijn familie! Samen met hen zowel de kleine als grote momenten van het leven delen, mis ik. De geboorte van onze jongens bijvoorbeeld. Inmiddels kan ik het al beter accepteren als ik ergens niet bij kan zijn. Ik mis natuurlijk ook de heerlijke warme zon en de wilde, ongerepte natuur.”


Hoe is het Olijke Huis, de naam waaronder jij onder meer jouw producten verkoopt, ontstaan?

„‘t Olijke Huis is eigenlijk ontstaan door mij en één van mijn Nederlandse vriendinnen. We wilden graag samen crea-café’s geven, op markten staan en optrekken met andere vrouwen. We hebben samen een naam bedacht. We wilden een naam die bij haar en ook bij mij past. Zuid-Afrikanen gebruiken overal het woord ‘olijk’ voor. Vergelijkbaar met het woord ‘leuk’ in het Nederlands. De betekenis is eigenlijk niet hetzelfde, maar we vonden het leuk om het op die manier te combineren. Door levensomstandigheden ziet ’t Olijke Huis er nu anders uit. We doen het niet meer samen, maar wie weet kunnen we misschien later in de toekomst weer onze gezamenlijke passies hervatten.”


Waar ben je het meest trots op wat je hebt gemaakt?

„Dat moet mijn eerste schilderij zijn. Die staat achter mij op de foto. Die heb ik gemaakt nadat ik terugkeerde uit Zuid-Afrika. Hij is niet perfect, maar ik laat hem gewoon zo omdat het mijn eerste schilderij is. Een mooie herdenking.”


Waar droom je nog van?

„Ik vind het heel lastig om na te denken over de toekomst of wat ik graag wil. Ik kijk gewoon wat de dag brengt. Elke dag is anders, de ene is wat moeilijker dan de andere. We hebben allemaal onze uitdagingen en geluksmomenten, maar ik vind het een zegen om te zijn waar ik nu ben. Nederland leert ons veel. Het begon als een avontuur. Daarna sloeg de heimwee toe, alsof ik wist dat ik afscheid moest nemen van Zuid-Afrika. Misschien was het een soort van rouwen, ik weet het niet, maar om een tussenweg te vinden tussen Zuid-Afrika en Nederland wordt steeds mooier en lieflijker. Ik heb geleerd dat waar ik ben met mijn gezin, een zegen is. Dat ik mijn creatieve passies mag delen met anderen, dat is een bonus.”