Maarten en Jessica op de top van de Toebkal.

Maarten Molenberg en Jessica Gelderman maken van alles mee in Marokko: de top 5 van februari

Maarten en Jessica op de top van de Toebkal. Foto: Maarten Molenberg

Al bijna twee maanden verblijven de Hoogeveense Maarten Molenberg en Jessica Gelderman in Marokko. Ze zijn voor het goede doel op pad van Hoogeveen naar Kaapstad in Zuid-Afrika en wegens corona is het lastig om in een keer door te rijden. Het stel laat zich niet kisten en maakt van alles mee. Een keer per maand vertellen ze over hun 5 meest indrukwekkende gebeurtenissen de afgelopen maand.

Prachtige motorrit

1. Vanaf de top van de Toebkal zien we Marrakesh liggen, onze volgende bestemming. Een megastad met meer dan een miljoen inwoners. Mensen leven er superdicht op elkaar en het verkeer is een grote chaos. De eigenaar van Wheels of Morocco, Greg, woont er al jaren. Wheels of Morocco is een reisorganisatie voor motorrijders. Hij organiseert allerlei motortoertochten door het land. We willen elkaar graag ontmoeten en hebben de bewuste dag afgesproken om half negen. We hebben geen idee wat we kunnen verwachten, maar dat het een leuke dag gaat worden is zeker. Samen met twee vrienden van hem pakken we de motoren en gaan we een mooi stukje rijden. Buiten Marrakesh doen we een kop koffie. We rijden door en op een uur afstand van de hoofdstad kom je in dorpjes terecht met alleen maar zandwegen, geen elektriciteit en geen riolering. Alsof je in een derde wereldland bent. Op een gegeven moment komen we in een dorp terecht waar een graafmachinist aan het werk is. De complete weg is weggevaagd en we kunnen er aan beide kanten niet langs. Zodra je je helm afdoet komt het hele dorp om je heen staan. Je krijgt thee, eten en eigenlijk word je meteen geadopteerd door het dorp. Iedereen is hier zo gastvrij. Na een uur maken ze de weg voor ons vrij en kunnen we er langs. We vonden tot dan toe de route al prachtig, maar wat we na het dorp tegenkomen is ronduit schitterend. Prachtige valleien, mooie vergezichten en gevaarlijke routes door de bergen. Je ziet soms de weg oneindig voor je uit kronkelen. Plots zijn we onze metgezellen kwijt. We kunnen amper keren en zijn bang dat er wat ergs is gebeurd. Er zal toch niemand in het ravijn zijn beland. We kunnen keren en zien even verderop alle drie de motoren op de standaard staan, de mannen lachend ernaast. Gelukkig, iedereen is nog gezond en wel. Een van de banden is lek en moet vervangen worden. Na 20 minuten rijden we alweer. De omgeving blijft adembenemend. We eten van de grilltentjes aan de weg en de weg is een walhalla voor motorrijders. Het is net een circuit. De ene mooie bocht na de andere. Als het op motordagen aankomt is dit onze allermooiste dag. Deze dag had alles: prachtig weer, een mooie route en gezelligheid met de locals.

Beklimmen van de Toubkal

2. In Imlil, een dorp in het Atas-gebergte, komen we een ander stel tegen dat ook op doorreis is. Ze willen de Toubkal, de hoogste berg van het land beklimmen. Ze vragen of we zin hebben om mee te gaan. We stemmen toe, ook al is Maarten geen ervaren bergbeklimmer. Jessica heeft het vaker gedaan. De top van de berg is 4167 meter. Een mooi avontuur en een keer wat anders. Eerst gaan we naar het basiskamp, dat ligt op ruim 3200 meter hoogte. Op de dag dat we naar de top vertrekken zetten we de wekker om 4 uur, om half vijf zitten we aan het ontbijt en om vijf uur staan we op de spikes. Het is pikkedonker en we hebben ons hoofdlampje aan. We gaan best stijl omhoog. Het is verbazingwekkend hoe snel je omhoog kan. Als het licht wordt, zien we het basiskamp ver achter ons liggen. Het lopen is erg zwaar. Als je het niet dagelijks doet, is het wel zwaar voor je spieren. Op een gegeven moment zien we een zonnestraal op een steen. We zetten de vaart er flink in omdat we de zonsopgang niet willen missen. We gaan qua lopen wel over ons limiet heen en op het moment dat we de top opstappen, komt de zon op. Het is perfect getimed. We hadden niet eerder of later moeten zijn. Het was ontzettend de moeite waard om dit te doen. Wat een ervaring!

Tafraout

3. We nemen afscheid van onze medereizigers. Samen reizen is erg leuk maar ook vermoeiend. Iedereen gaat zijn of haar eigen weg. Het stel vertrekt naar de bergen, de ander naar zee en wij zoeken een plekje waar we langer kunnen blijven. We moeten dingen regelen voor onze motoren. We vertrekken naar Tafraout, een prachtige plek met een mooie route ernaartoe. De wegen zijn er super en het dorp ligt in een mooie vallei. Wat er ook ligt zijn de blauwe rotsen van de Belgische kunstenaar Jean Verame. Hij heeft dit ‘natuurlijke kunstwerk’ in 1984 met de hulp van Marokkaanse brandweermannen gemaakt als een gebaar voor zijn overleden vrouw. De blauwe stenen zijn een prachtig gezicht. Verame was verliefd op deze plek en door zijn kunstwerk is het toeristisch geworden. Het is een mooi eerbetoon, een mooie plek. We zijn echt verliefd geworden op deze locatie.

Bijzondere stickers

4. We nemen afscheid van het dorpje vlakbij de woestijn en rijden op een geasfalteerde weg op weg naar ons volgende punt. Op een gegeven staat er een Marokkaanse motorrijder langs de kant van de weg te gebaren en te zwaaien. Dat doen veel mensen hier, vooral als ze wat willen verkopen, dus rijden we door. De man komt ons op de motor achterna en hij komt zelfs naast ons rijden. We stoppen, doen onze helm af en hij zegt onze namen. We hebben wel wat mensen ontmoet, maar je vraagt je toch af wie dat kan zijn. Hij ritst zijn jas open, net als Superman en er komt een T-shirt tevoorschijn met daarop de naam van Arjan Brouwer. Die kennen we goed. Arjan heeft meerdere keren meegedaan aan de Dakar Rally op de motor. Arjan heeft op Facebook gezien dat we in de buurt zouden zijn en heeft de monteur uit die plaatst gevraagd om ons op te wachten om onze motoren na te kijken. We rijden met hem mee naar de garage en drinken natuurlijk thee. De man runt zijn garage met zijn broers en echt waar, het is net een historisch museum. Elke plek die je maar kan verzinnen is bedekt met een sticker en achter elke sticker schuilt een verhaal. Ze zijn erg enthousiast omdat we er zijn en worden ook uitgenodigd om te komen eten. En waar kan je beter eten dan in de garage? Het is ontzettend gezellig en ons verhaal heeft natuurlijk een eigen sticker gekregen met een eigen verhaal. Hoe bijzonder is het dat deze man ons gewoon heeft lopen opwachten? Geweldig toch!

Verlaten stuk Sahara woestijn

5. We reizen door een deel van de woestijn waar niet zo vaak reizigers komen. Dat stuk woestijn ligt dichtbij de grens van Algerije en Algerije en Marokko zijn nou niet bepaald goede vriendjes. De grens wordt goed bewaakt. Om de zoveel kilometer ligt een militaire post. We moeten vaak ons paspoort laten zien en op dat moment merk je dat niemand daar gewend is aan verkeer. We weten dat er sinds maart vorig jaar maar 4 groepen dit stuk woestijn bezochten. We geven bij de laatste stop onze paspoorten af. Twee Nederlandse, een Duits, een Deens en een Belgisch paspoort. Tot drie keer toe komen ze terug met de paspoorten in de hand. Constant moeten we herhalen waar we vandaan komen en met hoeveel mensen we zijn. Ze spreken niet goed Engels en we merken dat ze het echt leuk en interessant vonden dat we langskwamen. We mogen door en rijden een geweldige route. Heerlijk off-road rijden terwijl je niemand tegenkomt. Geweldig. Het einde van de dag nadert en we zetten onze tenten op. We koken en op een gegeven moment komen er twee grote 4x4’s aangereden van het Marokkaanse leger. Er stappen mannen uit met geweren, erg indrukwekkend. Als ze dichterbij komen, zien we een grote glimlach op hun gezicht. Het zijn de militairen van de volgende post, die waarschijnlijk ingelicht zijn door de mannen van post nummer 3. We zijn natuurlijk niet bij hen langs gekomen en we denken dat ze willen controleren of alles goed met ons is. Ze vinden onze reis mooi en avontuurlijk en zijn geïnteresseerd in ons verhaal. Als we uitgepraat zijn denken we dat ze teruggaan naar hun post. Ze stappen in hun auto, reden een klein stukje en zetten hun kamp een paar 100 meter bij ons vandaan op. Waarschijnlijk om ons in de gaten te houden omdat we zo dichtbij de Algerijnse grens zijn, maar dat weten we natuurlijk niet zeker. Een ding hebben we wel geleerd de afgelopen maanden: Marokkanen zijn ontzettend gastvrij en voelen zich erg verantwoordelijk voor je.