John Jelgerhuis leidde jarenlang meubelzaak HMI in Hoogeveen ‘Ik ben een echte noorderling’

,Mijn vader wilde graag dat ik net als hem onderwijzer zou worden, maar ik merkte dat ik meer geschikt was voor de handel.” Aan het woord is de 73-jarige John Jelgerhuis, die ervoor koos jarenlang meubelzaak HMI in Hoogeveen te runnen. Hij probeerde het nog wel op de kweekschool, maar dat bleek geen succes. Wel leerde hij daar zijn vrouw Ietje Buikema kennen en inmiddels zijn ze vijftig jaar getrouwd.

John Jelgerhuis runde jarenlang meubelzaak HMI in Hoogeveen en is medeoprichter van tennisclub De Weide.

John Jelgerhuis runde jarenlang meubelzaak HMI in Hoogeveen en is medeoprichter van tennisclub De Weide. Foto: André Weima

John Jelgerhuis werd geboren in het Friese Boerakker, waar hij zes jaar woonde. Toen hij onlangs langs zijn geboortedorp reed, kreeg hij er een warm gevoel van. ,,Ja, ik verbaasde me erover dat de naam van zo’n gehucht zo maar op een ANWB-bord staat,” vertelt hij. ,,Dat deed me wel wat.” Na vier jaar in Monster gewoond te hebben, verhuisde John naar Hoogeveen. Zijn vader was hoofd van de Juliana van Stolbergschool in Hoogeveen. ,,Ik heb niet bij mijn vader in de klas gezeten. Ik was het zoontje van de bovenmeester, maar handelde daar niet naar. Ik was een matige leerling, mijn vader wist niet goed wat hij met me aan moest. Ik deed alles liever dan studeren.” John bezocht de kweekschool in Assen, maar dat was geen doorslaand succes. ,,Ik moest blokfluit leren spelen, maar door mijn royale handen lukte dat niet echt. Een dame wilde mij wel bijles geven en daar ben ik nu vijftig jaar mee getrouwd. Het onderwijzersschap was niets voor mij. Als onderwijzer had je wel vastigheid en een pensioen, maar ik voelde meer voor de handel. Ik wilde altijd graag met mijn handen werken. In de vakantietijd ging ik vanuit Hoogeveen nog regelmatig naar Monster om tomaten te plukken. In Andijk raapte ik bollen en dat verdiende heel goed. Van dat geld heb ik mijn eerste Renault 4 kunnen kopen.” John ging naar hbs A, maar besloot later naar hbs B te gaan. ,,Ik verkocht de boeken van A met winst en toen dacht ik: ik moet de handel ingaan.” Daarna bezocht hij de kweekschool en de middelbare detailhandelschool.

HMI

Na zijn schooltijd begon hij bij een meubelbedrijf in Zwolle, maar later runde hij met zwager Jan Buikema HMI in Hoogeveen. Een trieste herinnering staat nog steeds vers in zijn geheugen gegrift. In 1982 brandde hun zaak samen met de Komas volledig af. ,,Dat was de grootste brand van Hoogeveen. Veel mensen praten over de brand in de Komas, maar veel minder bekend is dat onze zaak, die aan de Komas grensde, ook afgebrand is. De explosie ontstond in ons bedrijf. Het lukte niet de gasleiding af te sluiten. We hadden helemaal niets meer. Die brand vergeet ik nooit meer.” Een jaar vestigde HMI zich in het pand van Schuinder aan de Griendtsveenweg. Daarna was de nieuwbouw klaar en ging HMI verder op dezelfde plaats aan de Griendtsveenweg. In 1989 stapte Buikema uit de zaak en gingen John en Ietje verder. ,,Daarna brak de periode van Drentenieren aan,” zegt hij. ,,Veel westerlingen verhuisden naar Drenthe. Er werden veel appartementen gebouwd. Wij waren het enige bedrijf dat modelwoningen mocht inrichten. Dat was een gouden tijd.” Over de betekenis van de letters HMI bestaat volgens Jelgerhuis nogal wat misverstand. ,,Ja, veel mensen denken dat HMI Hoogeveense Meubel Industrie betekent, maar dat is niet juist. Mijn schoonvader handelde vanaf 1948 in stalen ledikanten en spiraalmatrassen onder de naam Hoogeveense Matrassen Industrie. In 1989 heb ik de naam veranderd in HMI sfeervol wonen. Wij verkochten immers sfeer en gezelligheid.” In 1998 kreeg John problemen met zijn longen. ,,In 2000 zijn we wegens mijn gezondheidsproblemen gestopt. Een overname door de kinderen zat er niet in. Ik was nog maar 52 jaar. Gelukkig wilde iemand een babyzaak in ons pand beginnen. Zo’n kans krijg je maar één keer en die hebben we gegrepen.”

Schaamte

Het thuis zitten viel hem in de beginfase van zijn werkloze periode niet mee. ,,Ik vond het absurd dat ik op 52-jarige leeftijd niets meer deed. Ik schaamde mij ervoor overdag naar tennis te kijken op tv. Ik durfde in het begin niet eens de deur uit. Een kameraad zei dat ik me nergens voor hoefde te schamen en dat veel mensen juist jaloers op me waren. Sindsdien heb ik het van me afgezet en ben ik vrijwilligerswerk gaan doen.” Hij bezoekt mensen in Weidesteyn. ,,Ik zag in het begin er erg tegenop om er naartoe te gaan. Mensen zitten daar niet voor hun plezier en zijn vaak aan het revalideren. Die mensen maken vaak veel ellende mee. Na drie uur ging ik er fluitend weg. Ik heb alleen maar met mensen gepraat en dat geeft voldoening. Ook namens Maatjeswerk van het SWW bezoek ik eenzame mensen, die behoefte hebben aan een praatje. Dat is erg dankbaar werk. Ook doe ik vrijwilligerswerk voor de Stichting Hoogeveenvervoert. Nu is dat wat minder door corona.”

Tennisclub

John heeft veel aan sport gedaan en is één van de oprichters van tennisclub De Weide, dat onlangs haar 25-jarig bestaan vierde. ,,Ik heb in mijn jeugd eerst vijftien jaar bij Olhaco gevolleybald. HMI is ook heel lang sponsor geweest van de volleybalclub. Op mijn 40 ste ben ik begonnen met tennis. Ik was lid van tennisclub De Noorderterp. Er ontstond een idee een nieuwe tennisclub in De Weide op te richten. We vonden het jammer dat De Noorderterp geen eigen clubhuis had. De zogenaamde ‘Raad van Elf’ bereidde de oprichting voor en iedereen had een taak. Mijn taak was de politiek te benaderen. De gemeenteraad ging akkoord en de club is er gekomen. Zeven jaar ben ik bestuurslid geweest. Jarenlang heb ik getennist, maar wegens gezondheidsredenen moest ik daarmee stoppen. Ik ben geen actief lid meer, helaas. Er is COPD geconstateerd, ik verloor daardoor kracht en energie.” Hij is niet helemaal gestopt met sport, want hij golft nog bij golfclub Martensplek in Tiendeveen. ,,Het stond even op een laag pitje, maar twee weken geleden ben ik weer begonnen. In goede tijden golfde ik wel drie of vier keer per week. Je vecht tegen jezelf, want het kost mij veel energie. Ik ben lid van de wedstrijdcommissie en de clubavondcommissie.”

Hoogeveen

John woont al 63 jaar in Hoogeveen met veel plezier. ,,Als ik van het westen weer in Hoogeveen kom ben ik altijd blij dat ik weer thuis ben. Ik ken gigantisch veel mensen in Hoogeveen. Mijn vrouw vindt winkelen met mij niet zo leuk meer, want om de haverklap maak ik een praatje met bekenden. Wij fietsen vaak, de omgeving van Hoogeveen is prachtig. Ik schrik wel van de leegstand in de winkelstraten. Het is jammer dat er zo weinig nieuwe bedrijven zich in Hoogeveen vestigen. Er is weinig leven in Hoogeveen. Men probeert er wel iets moois van te maken, hoor. ‘De spiegelkraan’ op de Hoofdstraat vind ik positief. Ik hoorde wel dat enkele mensen die aan de Hoofdstraat woonden, zijn verhuisd wegens het lawaai van de fontein.”


Maxi

John vertoont frappante gelijkenis met Peter de Jong, beter bekend als Maxi van het theaterduo Mini en Maxi. ,,Ja, dat hoor ik vaker. In Dwingeloo zag een groep jongeren mij uit de auto komen en ze riepen: ‘daar komt Maxi aan’. Ik heb toen een uur gedaan alsof ik Maxi was,” lacht hij.