F-16 vlieger Heather Penney kreeg een onmogelijke opdracht: ‘Ram die Boeing desnoods!’

Heather Penney (bijnaam ‘Lucky’) was in de herfst van 2001 nog maar net begonnen met haar vliegercarrière als één van de eerste vrouwelijke F-16 vliegers in dienst van de Amerikaanse luchtmacht, toen ze de moeilijkste opdracht uit haar vliegercarrière kreeg. Opgegroeid met de geur van vliegtuigbenzine en een vader die gevechtsvlieger was bij de Amerikaanse luchtmacht ten tijde van de Vietnamoorlog, was het geen wonder dat ze al op heel jonge leeftijd haar vliegbrevet behaalde. Ze was van plan om onderwijzeres te worden, maar toen het Amerikaanse Congres ook vrouwen de mogelijkheid bood om gevechtspiloot te worden, was Penney een van de eersten die zich aanmeldde. „Ik wilde net als mijn vader vlieger op een straaljager worden.”

Luchtmachtvlieger Heather Penney voor haar F-16. Vaak denkt ze nog terug aan de meest bijzondere dag uit haar vliegercarrière.

Luchtmachtvlieger Heather Penney voor haar F-16. Vaak denkt ze nog terug aan de meest bijzondere dag uit haar vliegercarrière. Foto: Amerikaanse luchtmacht

Op die bewuste dinsdag 11 september 2001 nam ze deel aan de ochtendbriefing toen iemand binnenstapte met de mededeling dat een vliegtuig het World Trade Center in New York was binnengevlogen. Bij het eerste vliegtuig hadden men nog gedacht te maken te hebben met een ongeluk, maar bij het tweede vliegtuig wist iedereen dat het oorlog was. Iedereen in Amerika, inclusief de luchtmacht, was totaal verrast door het gebeuren. In die eerste chaotische uren na de aanslag was het voor de vliegers onmogelijk om een duidelijk opdracht te krijgen. Hoe merkwaardig dat nu ook mag lijken, maar er stonden op dat moment geen, van echte wapens voorziene, gevechtsvliegtuigen paraat om Washington tegen een terroristische aanval vanuit de lucht te beschermen. De F-16’s die in actie moesten komen waren allemaal voorzien van dummy kogels bedoeld voor een trainingsvlucht. Vóór 9/11 stond alles bij de Amerikaanse luchtmacht nog in de Koude Oorlog mode en waren alle systemen erop gericht om in actie te komen tegen vliegtuigen en raketten die vanuit Rusland over de Noordpool kwamen aanvliegen.

Hulpeloosheid

„We hadden allemaal een gevoel van hulpeloosheid”, aldus luchtmachtwoordvoerder kolonel George Degnon. „We deden er van alles aan om zo snel mogelijk een aantal volledig bewapende vliegtuigen in de lucht te krijgen toen we hoorden dat een derde vliegtuig op het Pentagon was neergestort en een vierde vliegtuig op weg was naar Washington. En er gingen toen zelfs geruchten dat het om nog meer gekaapte vliegtuigen zou gaan. Het zou een uur duren om onze straaljagers van scherpe munitie en raketten te voorzien, maar dat was te lang. De vliegtuigen moesten nu opstijgen, met of zonder wapens.” „Lucky, jij komt met mij mee!”, brulde haar commandant, kolonel Mark Sasseville, tegen Penney, die tot dan toe nog nooit een alarmstart had uitgevoerd. Normaal gesproken duurt de voorbereiding voor de start van een F-16 een half uur. Snel begon Penney de checklist van bovenaf af te werken. „Lucky, wat doe je nu? We gaan nu!”, schreeuwde Sasseville. Razendsnel klom de vrouwelijke vlieger daarop in haar F-16 en duwde de knop voor het starten van de straalmotor in. Daarna gaf ze de grondploeg opdracht om de houtblokken voor de wielen van de F-16 weg te halen.

Schietgebedje

Na nog een schietgebedje gemompeld te hebben (‘God, laat me deze opdracht niet verknoeien’) denderde Penney met haar vliegtuig achter dat van Sasseville aan het luchtruim in. Met een snelheid van bijna 1000 kilometer per uur scheerden beide straaljagers laag over het brandende Pentagon in noordelijke richting. Beide vliegers scanden de horizon af op zoek naar het gekaapte passagiersvliegtuig. Ondertussen had commandant Sasseville de tijd om na te denken over de beste plek waar hij het passagiersvliegtuig kon rammen. „Het neerhalen van passagiersvliegtuigen vormde geen onderdeel van onze opleiding. We moesten op dat moment alles zelf uitvinden”, aldus Sasseville, nu werkzaam op het Pentagon. „Als je alleen maar de motor raakt, kon het in glijvlucht alsnog zijn doel raken. Mijn gedachten gingen daarom meer uit naar het raken van de vleugel of de cockpit.” Sasseville vroeg zich af of hij vlak voor zijn F-16 zich in het passagierstoestel zou boren nog gelegenheid zou krijgen om zijn schietstoel in werking te stellen. „Waarschijnlijk ging het niet werken, maar ik hoopte dat ik zowel het vliegtuig kon rammen als nog op tijd mijn schietstoel in werking zou kunnen stellen.”

Missen

Penney maakte zich ondertussen zorgen over het feit dat ze het doel wellicht zou missen als ze nog probeerde de schietstoel op tijd in werking te stellen. „De gedachte dat ik mijn straaljager per schietstoel zou verlaten om vervolgens machteloos toe te moeten kijken hoe deze het doel zou missen was voor mij onverdraaglijk. Dan zou ik nog liever sterven.” Maar ze hoefde niet te sterven en ze hoefde ook geen passagiersvliegtuig te laten neerstorten dat vol zat met kinderen, zakenmensen en toeristen. Dat hadden de passagiers zelf al gedaan. Het zou nog uren duren voordat Penney en Sasseville vernamen dat ‘ United Airlines Vlucht 93 ’ al in de staat Pennsylvania was neergestort doordat de gegijzelde passagiers bereid waren te doen wat ook de beide F-16 vliegers van plan waren, namelijk zichzelf opofferen. „De echte helden zijn de passagiers van ‘’Vlucht 93’. Ik was slechts een toevallige getuige van wat er gebeurde”, aldus Penney. Zij en Sasseville vlogen de rest van de dag nog diverse missies met als opdracht: het luchtruim controleren en het presidentiele vliegtuig begeleiden. Daarbij vloog ze diverse keren over de stad waarvan de verschrikkelijke gebeurtenissen die daar op die dag hadden plaatsgevonden haar land enige tijd later in oorlog zouden brengen met het internationale terrorisme.