Column Grietje Loof - Klimaatverandering dwingt ons het roer om te gooien

Overstromingen, hittegolven, alles verwoestende bosbranden, het houdt ons bezig. Toch kan een gedicht troost bieden, vooral als er zekerheden zijn ingebouwd zoals de wisseling van de seizoenen en de natuur die onverstoorbaar doorgaat.

Regenmeter geeft 25 millimeter aan.

Regenmeter geeft 25 millimeter aan. Foto: Grietje Loof

Judith Herzberg schreef jaren geleden onderstaand gedicht dat juist in deze tijd goed is om nog eens te lezen. We bevinden ons na anderhalf jaar pandemie en alle dreigingen van natuurgeweld in een bijzondere tijd.

Er is nog zomer en genoeg,

wat zou het loodzwaar,

tillen zijn wat een gezwoeg,

als iedereen niet iedereen,

terwille was als iedereen niet,

iedereen op handen droeg.

Noodzaak verduurzamen

Het zijn bijzondere tijden, ook in klimaatland. We hebben in het begin van de coronacrisis gezien dat we veel virologen in ons midden hebben. Zo zien we met de klimaatdoelen, waarmee we in Nederland niet op schema liggen, dat ook veel mensen wel weten hoe het moet of juist niet moet. Ondertussen hebben we te maken met stortbuien die z’n weerga niet kennen, verdwijnen vlinders en insecten in rap tempo.

Rukken invasieve soorten op, bermen vol Japanse duizendknoop, een gemeente die paden afsluit vanwege reuzenberenklauw. De zomer is nog niet voorbij en een hittegolf hebben we hier nog niet gevoeld. We wachten er niet op. En toch wachten we, we wachten af en leunen achterover. ‘Het zal zo’n vaart niet lopen’ en ‘het zal mijn tijd wel duren’, zijn kreten waar mijn hart pijn van doet. Het klinkt zo egoïstisch, het klinkt alsof deze wereld van nu van ons is en niet voor toekomstige bewoners. We moeten iets. Met de nadruk op moeten. We zullen zelf het roer om moeten gooien.

Wat doen we ermee?

We zien de gevolgen van ons menselijk gedrag dagelijks op de televisie, roepen ‘oh en ah’ bij het zien van een stapel auto’s die als koekjes liggen opgestapeld in de modder. ‘Gelukkig is het niet hier’, zeggen we. Die beelden kennen we inmiddels allemaal. Wat doen we daarmee? Kiezen voor bewuster leven, zorgen voor een regenton in de tuin of een groen dak, zonnepanelen op het dak? De tijd van ‘ik vind het zo lelijk’ is nu wel voorbij? Het wordt noodzaak. Het huis isoleren, een andere manier van verwarmen, van het gas af. Tegel eruit, plant of boom erin. We kunnen zoveel, we kunnen meer dan we denken. Bij IVN kunnen we helpen, adviezen geven. En volgend jaar, bij de gemeentelijke verkiezingen, kunnen we samen laten zien dat het in Hoogeveen ook anders mag! Sneller verduurzamen en samen aan de slag!