Avontuur op Terschelling: De luchtmachttoren op de Noordvaarder redde ons van de windhoos

Het was in het jaar 1962 dat ik voor de eerste keer Terschelling bezocht en daar regelmatig ging kijken bij de luchtmachtoefeningen die daar toen nog op de uitgestrekte Noordvaarder zandvlakte werden gehouden.

Eenmaal aangekomen in de buurt van de vuurleidingstoren, wees één van mijn zoons mij op een angstaanjagend natuurverschijnsel dat enkele kilometers verderop te zien was: een waterhoos.

Eenmaal aangekomen in de buurt van de vuurleidingstoren, wees één van mijn zoons mij op een angstaanjagend natuurverschijnsel dat enkele kilometers verderop te zien was: een waterhoos. Foto: Gerrit Boxem

Dat kijken deed ik vanaf het fietspad langs het zogeheten ‘Groene Strand’, even buiten het dorp West-Terschelling. Het was een fascinerend gezicht om de straaljagers één voor één in de richting van de op het schietterrein staande doelen te zien duiken. Dat schietterrein met de doelen en de vuurleidingstoren werd voor de op afstand staande toeschouwers aan het oog onttrokken door een rij duinen. Daardoor kreeg die plek voor mij iets mystieks. Geregeld zag ik een militaire jeep over het strand rijden en op een gegeven moment verdwijnen achter de duinenrij.

Nieuws

menu