Annemieke Verrijp houdt van verbinden van mensen

Stuifzand / Santo Domingo - Annemieke Verrijp (49), opgegroeid in Stuifzand, was onlangs even terug vanuit de Dominicaanse Republiek. Veel tijd voor familiebezoek was er niet. Haar agenda zat propvol en veranderde continu. Verrijp is inmiddels ruim een halfjaar ambassadeur van Nederland in de Dominicaanse Republiek

Eind januari waren alle 140 ambassadeurs kort terug in Nederland voor de jaarlijkse ambassadeursbijeenkomst. ‘Zo’n bijeenkomst is belangrijk om de klok weer gelijk te zetten. Je wilt als ambassadeurs dezelfde waarden en normen uitdragen. Je spreekt je collega’s, hebt bijeenkomsten met de minister-president en de koning en er komen allerlei andere dingen ter tafel. Zo heb ik in het kader van de afvalproblematiek bijvoorbeeld samen met de ambassade in Colombia gekeken op welke manier we van de Colombiaanse ervaring kunnen leren om die toe te passen in de Dominicaanse Republiek om daar het afvalprobleem te kunnen oplossen’, aldus Verrijp. Ze zegt heel goed te weten hoeveel overlast zo’n afvalberg kan veroorzaken. ‘Wij woonden vroeger in Stuifzand, onder de rook van de VAM in Wijster. Ik kan me nog goed herinneren dat wanneer ik ‘s middags thuiskwam en de wind verkeerd stond mijn moeder altijd klaagde over de stank van de afvalberg. Dat was soms echt ondragelijk. Natuurlijk is het probleem van die stank opgelost. We kunnen andere landen helpen met de kennis die we daarbij hebben opgedaan. En Nederlandse bedrijven kunnen met die expertise opdrachten binnenhalen.’

'Mijn ouder kozen heel bewust voor Drenthe'

Verrijp werd geboren in Ede, maar verhuisde in haar jeugd naar Curaçao. ‘Mijn vader was leraar. In de jaren ‘70 gingen veel Nederlanders lesgeven op de toenmalige Nederlandse Antillen. Mijn vader was wel in voor zo’n avontuur. Toen we terugkwamen naar Nederland is mijn vader les gaan geven op een mavo in Hoogeveen en gingen wij in Stuifzand wonen. Mijn ouders kozen bewust voor Drenthe vanwege de natuur en de ruimte. Ik heb het altijd erg naar mijn zin gehad in Stuifzand. Wij kwamen natuurlijk niet uit Drenthe en waren een beetje een vreemde eend in de bijt, maar dat is nooit een probleem geweest. Ik heb altijd iemand geweest die graag bij de buren ging klaverjassen en op mensen afstapte om een praatje te maken. Dat werd gewaardeerd. Dat heeft mij ook op het spoor van de diplomatie gezet, waarin contact leggen en het verbinden van mensen een grote rol spelen. Ik was trouwens vaak op stap en altijd buiten. Ik stond in de omgeving van Stuifzand bekend als het ponymeisje. Ik had vroeger een eigen pony. Omdat we niet voldoende weide hadden, liet ik hem elke dag uit. Dan krijg je ook veel aanspraak.’

Strenge selectieprocedure

De tijd in het buitenland heeft Verrijp geïnspireerd. Ze ging Ontwikkelingsstudies studeren in Nijmegen en kwam bij toeval terecht in het wereldje van de internationale diplomatie. ‘Er was een mensenrechtenconferentie van de Verenigde Naties in Den Haag. Daarvoor zochten ze nog junior medewerkers voor allerlei werkzaamheden. Er was een strenge selectieprocedure en uiteindelijk was ik een van de gelukkigen.’ Met uitzondering van een uitstapje van zes jaar naar de Verenigde Naties heeft Verrijp daarna altijd voor het ministerie van Buitenlandse Zaken gewerkt. Ze werd onder andere uitgezonden naar Bangladesh en was ook in Madrid gestationeerd. Een doelbewuste carrièreplanning om ambassadeur te worden, heeft Verrijp nooit gehad, maar toen de functie van ambassadeur op de Dominicaanse Republiek voorbij kwam, greep ze haar kans. ‘De Dominicaanse Republiek is een mooi land, met vriendelijke mensen en prachtige natuur. Wat dat betreft lijkt het misschien wel een beetje op Drenthe. Het is een geweldig avontuur. Je weet eigenlijk nooit wat je te wachten staat. Zo ging er een vliegtuigmaatschappij failliet. Er waren allemaal gestrande toeristen op het eiland. Die help je dan totdat het probleem is opgelost.’

Een van de dingen die het afgelopen halfjaar het meeste indruk op haar heeft gemaakt is een bijeenkomst met LGBTI en sekswerkers. ‘Groepen die in de Dominicaanse Republiek buiten de samenleving vallen. Door met hen te praten en te vertellen hoe we het hier in Nederland georganiseerd hebben, geef je hoop dat het ook anders kan. Het is mooi om daar als ambassadeur en als Nederland een steentje aan bij te dragen.’

Dromen van diplomatieke carrière

Veel jongeren dromen van het avontuur van een diplomatieke carrière. Verrijp moedigt deze droom aan. ‘Iedereen kan in de diplomatie gaan werken. Er wordt juist gezocht naar diversiteit onder de Nederlandse diplomaten. Natuurlijk is het belangrijk dat je je talen beheerst. Mijn Spaans en Engels zijn perfect en ook mijn Frans en Duits zijn goed. Wanneer iemand diplomaat wil worden moet hij of zij daar echt voor gaan. Het is een mooie uitdaging.’

Na de ambassadeursconferentie vloog Verrijp meteen terug naar de Dominicaanse Republiek. Tijd voor familiebezoek was er niet. ‘Mijn kinderen willen mij weer zien. Ik ga met een tas vol drop, Drentse worst en stroopwafels terug.’ Ze heeft drie kinderen; twee zonen van 15 jaar en een dochter van 18. Ze kwamen niet met hun moeder even terug naar Nederland. ‘De kinderen hebben al helemaal hun draai gevonden op de Dominicaanse Republiek. De jongens hadden een voetbaltoernooi. Daar wilden ze echt bij zijn omdat ze de belangrijkste spelers van hun team zijn.’ Met een lach vervolgt ze: ‘Dat kan ook niet anders wanneer je uit Nederland komt en ook in Spanje hebt gewoond.’ Haar dochter heeft vorig jaar de middelbare school afgerond en ervoor gekozen om tijdens een tussenjaar te werken voor een NGO (non-gouvernementele organisatie, oftewel een organisatie die onafhankelijk is van de overheid en zich op een of andere manier richt op een verondersteld maatschappelijk belang) op de Dominicaanse Republiek. ‘Dat is natuurlijk erg gezellig. Ik heb het afgelopen half jaar nog met haar samengewerkt. Het is geweldig om te zien dat zij zich ook inzet voor een betere wereld.’