Maandaggevoel: Nicole Donkervoort
Door Nicole Donkervoort

Brood en rozen

Heel wat flauwe grappen klonken vrijdag 8 maart op de redactie. Van de mannelijke collega’s welteverstaan. Internationale Vrouwendag inspireerde hen kennelijk. Maar gelukkig was er ook het besef dat het ‘eigenlijk te triest voor woorden is dat Internationale Vrouwendag nodig is’, zo verwoordde collega Jeroen. En zo is het. Ik ben nog altijd dankbaar dat mijn wieg in Nederland stond.

Ik zie het als puur toeval, maar bovenal als een groot geluk.

Elk jaar staat 8 maart in het teken van strijdbaarheid en het gevoel van solidariteit van vrouwen overal ter wereld. Internationale Vrouwendag is in de 20e eeuw ontstaan doordat vrouwen opkwamen voor hun rechten, onder andere op het gebied van arbeid en kiesrecht. In 1911 werd de Vrouwendag internationaal voor de allereerste keer gevierd, een jaar later ook in Nederland. Gekozen werd voor 8 maart omdat die dag in 1908 in New York de eerste staking door vrouwen werd gehouden. Gericht tegen de slechte arbeidsomstandigheden in de textielindustrie en beroemd geworden door onder meer de poëtisch verwoorde eis van de vrouwen: ‘brood en rozen’.

Hoewel ook in Nederland nog veel verbeterd kan worden waar het bijvoorbeeld gaat om gelijkheid van mannen en vrouwen, denk alleen al aan eenzelfde beloning bij gelijke werkzaamheden, is de situatie van vrouwen in ons land heilig ten opzichte van veel andere landen. Wat te denken van Saudi-Arabië, waar vrouwen toestemming nodig hebben van een mannelijke voogd als zij willen werken, studeren of reizen. Onvoorstelbaar voor mij. En pas sinds kort mogen vrouwen er autorijden. Ik vraag mij wel eens af hoe ik mij zou gedragen als mijn wieg daar had gestaan. Had ik mijn lot zonder morren aanvaard?

Ik moet denken aan mijn oma. Mijn lieve, ruimdenkende, zelfstandige oma. Ze is in 2007 op 96-jarige leeftijd overleden. Ze was 56 jaar (het was 1966) toen ze bedacht haar rijbewijs te willen halen. Zonder mijn opa hierover te informeren besloot ze drie proeflessen te nemen. Ging het goed dan was het vroeg genoeg het hem te vertellen, zo oordeelde ze. Het ging uitstekend, met als resultaat dat ze niet veel later het felbegeerde roze papiertje (geen idee trouwens of het toen ook al roze was) op zak had. En mijn opa? Die was alleen maar apetrots. Ze kochten een Fiatje 600 en tuften samen het hele land door. Heerlijk!

Ikzelf hecht vooral grote waarde aan economische zelfstandigheid. Mijn eigen broek op kunnen houden zonder afhankelijk te zijn van wie dan ook. Het staat voor mij synoniem aan vrijheid. Alleen dat al gun ik alle vrouwen op de wereld.