‘De blik op oneindig en gewoon gaan’

​Kerkenveld – Crossen kan Hannes-Jan Zwaagstra (16) uit Kerkenveld als de beste, net als sleutelen aan auto’s. Een gouden combinatie voor het rallyteam van coureur Timo van der Marel.

Hannes-Jan volgt de opleiding Technisch Specialist Personenauto’s op het Drenthe College in Assen en maakt samen met 24 andere studenten uit heel Nederland kans om een week stage te lopen bij het rallyteam tijdens het wereldkampioenschap in Monte Carlo. Zaterdag wordt bepaald welke student mee mag. ‘Naar Monte Carlo? Dat zou zo ontzettend vet zijn!’

Nog vol adrenaline stapt hij uit de lesauto. ‘Het ging hartstikke goed’, zegt hij enthousiast tegen zijn moeder Ramona. ‘Ik mocht de snelweg op en ik mocht hoog in de toeren rijden. De instructeur zei: haal maar door! Ik liep zelfs tegen de toerenteller aan. Ja, we hebben het er nog wel even over gehad. Zal er een begrenzer zitten op de auto?’

Alles voor auto's

De 16-jarige is dol op auto’s en alles wat ermee te maken heeft. Sinds een halfjaar volgt hij de opleiding in Assen en hij is daar volledig op zijn plek. ‘Coureur Timo van der Marel gaf in december voorlichting bij ons op school en vertelde over de mogelijkheid om stage te lopen tijdens de Rally van Monte Carlo. Wat ik moest doen? Een motivatie schrijven naar Opel Motorsport, waar Timo voor rijdt. Hoeveel aanmeldingen er waren weet ik niet. Waarschijnlijk heel veel, want als je technische opleiding doet, kun je je opgeven.’

Hannes-Jan zette in zijn brief dat het hem ontzettend tof lijkt om mee te doen, dat hij veel sleutelervaring heeft en dat het een uitdaging is om mee te gaan naar Monte Carlo. ‘Op school heb ik met Timo gepraat en we hebben ook even in zijn auto gereden. Het is een toffe gozer.’

Finale

Hannes-Jan werd uitgekozen en zaterdag is de finale in Utrecht. Wat de 25 studenten moeten doen, weet Hannes-Jan niet. ‘Dat blijft een verrassing tot zaterdag, zodat iedereen gelijke kansen heeft. De dresscode is werkoverall en sneakers, dus we gaan waarschijnlijk wel sleutelen.’ De Rally van Monte Carlo is van 25 tot en met 28 januari. ‘Hoe dat gaat, weet ik ook nog niet. Of we met de bus gaan of met het vliegtuig, of we slapen in een hotel of in een grote bus daar? Het is allemaal nog een verrassing. Eerst maar kijken hoe het zaterdag gaat. Het is allemaal nieuw voor me.’

Je raadt het al: Hannes-Jan wil later hoe dan ook wat met auto’s doen. ‘Auto’s tunen, de motoren van de auto’s reviseren. Ik wil het liefst later een eigen bedrijf beginnen en motorblokken bouwen voor bijvoorbeeld rallycoureurs. Ontwerpen maken, kijken hoe je een motor nog beter kunt maken. Ik wil kijken hoe ik het meeste vermogen uit motor kan halen. Waar je dan allemaal op let? Luchtcirculatie, de afstand van de kleppen en ga maar door. De uitdaging is om een beter blok te bouwen dan iemand anders, een met meer vermogen.’

Hij is al twee jaar druk bezig met zijn eigen crossauto, een Peugeot 106 Rallye die helemaal gestript is. ‘Alles is er uit gehaald, alleen het stalen frame bleef over. Eerst bracht ik de motor van de Peugeot weg, tegenwoordig doe ik het zelf.’

Moeder Ramona knikt trots. ‘We hebben zelfs een groep mannen gehad die Hannes-Jan hielpen met de auto. Ze waren ervan overtuigd dat we de motor niet meer draaiende zouden krijgen.’ Hannes-Jan beaamt dat. ‘Ik heb toen maar 3 uur geslapen binnen 60 uur. Alle tijd stopte ik in het maken van de motor. Toen ik de auto op het terrein startte, had iedereen twijfels. Net als toen ik bij de start stond. Maar ik heb de finish ermee gehaald. Het blok waar ik nu mee rijd, heb ik helemaal zelf gebouwd. Op de testbank waren ze bang dat als ze gas gingen geven, de motor het zou begeven. Maar het was niet zo, hij bleef lopen en ik rijd er komend seizoen ook weer mee.'

Niet dat de familie Zwaagstra niet blij is met alle hulp van onder anderen Marcel Hoogeveen, Patrick Strijker en vader en zoon Henk en Jurgen Lubbinge. ‘Alsof ze met het gereedschap in de hand zijn geboren. Ze kunnen niet naar auto’s kijken zonder te sleutelen. In de ene hand een stuk gereedschap, in de andere een flesje bier. Zolang je ze maar bier blijft voeren gaat alles goed’, zegt Ramona lachend.

Ritueel

Het seizoen is in aantocht en de tiener kijkt er weer naar uit. ‘Het geeft zo’n kick om met de auto over dat zand te rijden. De blik op oneindig en gewoon gaan. Voordat ik begin heb ik een vast ritueel. Ik rijd naar de start, dan heb ik alleen mijn overall aan en de niergordel om. Als ik bij de voorstart kom, doe ik mijn andere gordels om, zet ik de helm op en doe ik de handschoenen aan en de nekband om. Dan rijd ik naar het startterrein, wacht tot de man met de vlag langsloopt en dan doe ik de bril op. Ik controleer de gordels, houd de koppeling in. Als de eerste lamp aangaat, doe ik de koelvinnen aan, bij de tweede laat ik de auto mooi al een beetje in de toeren lopen, bij de derde doe ik mijn handen aan het stuur en focus ik. Als alles uit is, mogen we. Dan laat ik de koppeling schieten en kom ik op snelheid. En dan is het een kwestie van als eerste bij de eerste bocht te komen.’

Het ritueel heeft altijd nog geholpen, behalve tijdens zijn eerste echte wedstrijd een jaar geleden. ‘Toen ging ik over de kop. Mijn moeder was helemaal door het dolle. Ze schreeuwde keihard’, zegt hij lachend. Zijn moeder pakt hem daarmee terug. ‘Heb ik al verteld dat hij ook gordels tussen zijn benen heeft. Dan snap je wel hoe hard meneer jodelde toen hij over de kop ging.’

Klieren kunnen ze elkaar als de beste, maar het gezin steunt elkaar enorm. ‘Hannes-Jan is soms best zenuwachtig voor een wedstrijd, maar als hij eenmaal gaat weten we dat het goed is. Hij is zenuwachtiger voor zijn rijles dan voor een wedstrijd hoor.’