Maandaggevoel: Henriëtte Meppelink
Door Henriette Meppelink

Vrouwen achter het stuur

Hoogeveen - 2008: Ik trap het gaspedaal in, schiet een stuk naar voren, om meteen weer terug te schakelen naar de achteruit. Dat wel tien keer. Vriendin Jeanique zit naast me en kan niet meer stoppen met lachen. Mijn Daihatsu Cuore, inclusief harde vrachtwagenpiep, schiet heen en weer, maar parkeren op de goede plek? Ho, maar.

 Vanuit Park Dwingeland, waar ik destijds vlak naast woonde, stijgt een applaus op als we uitstappen. Ook de groep jongeren die bij het bankje staan te hangen, liggen in een deuk. Je hoort ze denken: Vrouwen en inparkeren? Zucht...

2018: Jeanique en ik hebben een reis gepland naar Ierland in november. Al maanden zijn we dagelijks over en weer aan het Whatsappen over hoe en wat. En elkaar foto’s sturen natuurlijk. De vliegtickets zijn geboekt, evenals het eerste en het laatste hotel. We gaan walvissen kijken, rijden langs de kliffen en als het even kan willen we ook nog een kasteel bezichtigen. We hebben een week dus dat moet lukken.

Rondreizen gaat niet zonder een auto. Dus hebben we een Mini óf een Fiat 500 gehuurd op het vliegveld, die we een week later weer in moeten leveren. Heel natuurlijk. Die gesprekken via WhatsApp gaan ook veel over wie er nou eigenlijk achter het stuur stapt. Want links rijden is wel even iets anders. Net als ik is Jeanique ook al zo ontzettend goed in parkeren én in rijden. Horrorverhalen hoor ik ook van vriend Johan, die al een keer naar Ierland is geweest, ook een auto huurde op het vliegveld in Dublin en na de teststrook terechtkwam op een rotonde a la Joure. Iedereen staat daar aan de kant. Dat wordt lachen, gieren en brullen die week.

En zoals collega Jeroen vorige week al aanstipte, ik heb inderdaad de neiging om soms een beetje te overdrijven. Dus dit komt helemaal goed. Na ruim 11 jaar ervaring met autorijden, vertrouw ik mezelf best. Ook wurm ik elke dag de auto uit de garage, op centimeters na langs de auto van mijn buurman. En dit wordt afkloppen, maar in het jaar dat ik naast hen woon, heb ik de auto nog niet geschampt. Het is waarschijnlijk in Ierland een kwestie van even wennen en hopen dat je een automobilist hebt die voor je rijdt. Want dan tuffen wij er zo achteraan. En eenmaal weer terug in Nederland, moeten we vast weer helemaal inkomen: rechts rijden. Dat wordt vast een ramp!