‘We hebben mooie tijden gehad met No Name’

Hoogeveen - Bertus ten Caat (66) heeft eigenlijk met de band No Name zijn hele leven feest gevierd. In de weekenden was hij bijna nooit thuis. Vier jaar terug stopte de band. Na 45 jaar kon hij na een drukke werkweek op de luie stoel neerploffen en er daadwerkelijk op blijven zitten. Dat bevalt hem prima.

Desondanks is de familie Ten Caat door theater De Tamboer gevraagd om nog een keer flink uit te pakken tijdens U!TdagenD, komende vrijdag tijdens de opening van het culturele seizoen. Daar hebben de Ten Caatjes, maar ook veel oud-bandleden, ontzettend veel zin in.

Na 2014 heeft geen enkel bandlid de muziekinstrumenten weer opgepakt om de nummers van No Name te spelen. ‘Ik dacht tijdens de eerste repetitie vorige week: lukken al die nummers nog? Maar zodra je het eerste akkoord aanslaat, weet je het weer. We hebben die muziek zoveel gespeeld, dat vergeet je nooit’, vertelt zoon Fake.

‘Bands van toen‘

Ter gelegenheid van Meziek uut Veen spelen naast No Name die avond nog meer ‘bands van toen‘. Zo betreden het tienkoppige orkest The Magnolians, driemansformatie Secondary School Minstrels, ’50 en ‘60s band My Generation en singer-songwriterscollectief The Ricotics met Hans van Beek het podium. Een bijzondere avond dus.

No Name speelt die avond met Bertus, Fake, Esther en Tamara ten Caat, maar ook met Jan Giethoorn, Jannes van Genne, René Bremer en Iepe van der Deen in de gelederen. ‘André Damming hoort er natuurlijk -als medeoprichter- ook bij, maar hij is die avond niet aanwezig. Hij heeft er geen zin in, voor hem is het hoofdstuk afgesloten. Dat vinden wij, maar ik denk velen met ons, erg jammer’, vertelt Bertus. De voorlopers van No Name ontstonden vanaf ongeveer 1965. ‘Waarom ik muziek ben gaan maken? Ik denk dat het is als zoveel dingen in het leven: op het juiste moment met de juiste mensen dezelfde dingen doen. Ik had al ervaring met trommelen omdat ik bij de drumband van de muziekvereniging De Bazuin was aangesloten. En ik wil niet uit de hoogte doen, maar dat ging eigenlijk best goed’, zegt Bertus terwijl hij de begint te trommelen op tafel. Fake moet hard lachen. ‘Zie je, daar ging het al mis!’

Veel beleefd

Bertus ging verder met trommelen en startte daarna samen met vrienden een band. ‘Eerst heetten we The Great Discovery, daarna The Froggs, daarna hadden we een tijd geen naam en dat veranderden we in 1969 naar No Name.‘

Wat hebben ze veel beleefd in die jaren. Bandleden kwamen en gingen. ‘We hebben nogal wat mensen in de band gehad die later ‘beroemd’ zijn geworden. Best bijzonder eigenlijk. Zo is Jan Giethoorn gemeenteraadslid, Harro Wimmenhove speelde lange tijd met Diep Triest, Black Lake en Lana Wolf, Frans Oosterwijk timmert flink aan de weg in Groningen als liedjeszanger en natuurlijk niet te vergeten Jan Derks, de bassist van Chef’Special. Alleen wij zijn nog steeds wie we nu zijn. Dat hebben we dan toch niet goed gedaan, of toch wel Fake?’, zegt de frontman lachend.

De band had veel succes in de jaren zeventig. ‘We deden vaak mee aan veel talentenjachten. Volgens mij zijn we bij alle omroepen in Hilversum geweest, de KRO, de NCRV en ga zo maar door. Toen we op doorbreken stonden, viel de band uit elkaar. Dat was zo zonde, want we hadden echt een goede groep. Niet dat er ruzie was, maar er waren onenigheden. De ene helft ging door, de andere helft stopte. Zonde, maar het was nou eenmaal zo. En ik ben ervan overtuigd: als we Drentstalige platen zouden zijn gaan maken, dan was het echt wat geworden. Van Skik en Daniël Lohues had nog nooit iemand gehoord. Er was helemaal niets op het gebied van popmuziek. Een gemiste kans.’

Terug in de tijd

De band werd steeds meer een feesten- en partijenband. Ondertussen was Fake samen met zussen Esther en Tamara ook aangesloten bij het muzikale gezelschap. Hoogtijdagen beleefden ze, nadat ze landelijk winnaar werden van een ABBA-look-alike wedstrijd op Radio 2. Geweldige tijden. Fantastische feesten. Toen de crisis in 2012 begon, werd het steeds minder. In 2014 stonden we tijdens de Nacht van Hoogeveen te spelen en een deel van het publiek stond met de ruggen naar ons toe. Dan is het niet echt leuk meer. Toen besloten we, het is klaar. We deden nog een optreden tijdens een bruiloft en zijn met stille trom vertrokken.‘

Toch kunnen ze het vrijdag niet laten. De tent weer plat laten gaan. ‘Met ons repetoire kunnen we uren vullen. Hoelang we daar spelen? Minstens een uur. Er komt van alles voorbij. We gaan weer even terug in de tijd. En echt waar: we hebben mooie tijden gehad met No Name.‘