Maandaggevoel: Nicole Donkervoort
Door Nicole Donkervoort

Met de wc-rol onder de arm

‘Kamperen?! Jíj?!’ Een collega kijkt me met grote ogen aan wanneer ze me vraagt of de vakantieplannen al bekend zijn. Een ander giert het uit en proest: ‘Ik zie je al lopen met een toiletrol onder de arm.’

Enigszins verontwaardigd reageer ik: ‘Dat is tegenwoordig hé-le-maal niet meer nodig.’ Want ja, ik vind kamperen nog altijd de fijnste manier van vakantie vieren, immers lang leve de vrijheid, maar ik houd om eerlijk zijn wel van enig comfort. Daaronder versta ik onder meer: niet met mijn voeten (lees: slippers, want die zijn onontbeerlijk op de camping) onder de douche in de haren van een ander hoeven staan, maar dus ook de aanwezigheid van toiletpapier. Bij het selecteren van de camping staat op mijn voorwaardenlijstje dan ook prominent bovenaan: schoon en goed sanitair. Natuurlijk weet ik dat sites als Zoover niet per se de waarheid spreken, maar wanneer na een check blijkt dat lager dan een 8 wordt gescoord op douche- en toiletvoorzieningen, dan gaat er toch een dikke streep door.

Met de paplepel ingegoten

Maar ja, ik houd van het campingleven, van het campinggevoel. Misschien ook niet zo vreemd, het is mij met de paplepel ingegoten. Nog geen halfjaar oud sleepten mijn ouders mij al mee naar de camping. De herinneringen aan de onbezorgde kampeervakanties zijn me zeer dierbaar. Onbetaalbaar ook. Dat ik daarin niet de enige ben, bleek de afgelopen twee weken op boerderijcamping Sonneclaer in Fluitenberg, waar woonzorgcentrum de Westerkim een vouwwagen had geparkeerd. Dagelijks reisde een groep van gemiddeld zeven bewoners, met bijna één-op-één begeleiding, naar de camping af. Het bracht warme herinneringen boven bij wie helder was die dag. Maar ook voor diegenen die volledig in de klauwen zijn beland van het monster dat dementie heet, was het meer dan waardevol. Ze genoten van het moment. Het enige wat telde, dat ene moment, steeds opnieuw. Ze voelden de wind in hun haren, de zon op hun huid, ze zagen kinderen spelen, aaiden koeien en deden, indien mogelijk, samen de afwas. En wat was het ontroerend om te zien hoe medewerkers en vrijwilligers werkelijk alles uit de kast haalden om van elk moment een mooi moment te maken. Chapeau, want het vergde heel wat inzet en organisatie, maar het resultaat was ernaar: stralende gezichten. Het bevestigt wat ik al wist: het campinggevoel maakt blij. Maar wél zonder wc-rol onder de arm.