Blinden belevingsdiner: 'Ik zie het allemaal niet meer zitten'

Hoogeveen - Eten terwijl je niks ziet en je dus ook niet weet wat waar op je bord ligt. De meesten kunnen zich er wel een voorstelling van maken, maar hebben het nog nooit ervaren. Daarom kon dat gisteravond in De Beurs.

Hoogevener Renzo van Buuren hield dit blinden belevingsdiner in samenwerking met de gemeente en het eetcafé tijdens de Week van de Toegankelijkheid, die van 2 tot 8 oktober plaatsvindt en als thema ‘Aan tafel, uitgaan voor iedereen’ heeft. En eerlijk is eerlijk: het is moeilijk.

'Het ruikt hier naar brand! Staat er wat in de fik?', vraagt Yvonne Haar aan haar tafelgenoot Phia Benjamins. Phia haalt haar schouders op. 'Ik weet het niet', maar ik ruik het ook. De andere tafelgenoten beginnen ook te mompelen. Marian Wink, de eigenaresse van De Beurs, stelt iedereen gerust. 'Er is niks aan de hand. Het hoort bij het gerecht.' Even later wordt het voorgerecht opgediend. Voor de vleeseters: een stukje stokbrood met dadeltapenade, roggebrood met makreel en rundertartaar. Eerst proeven, dan pas verklappen, is de grap van de avond. Terwijl iedereen zit te smullen van het gerecht, wordt er, met de maskers op, al volop gespeculeerd. 'Dit kan wel zalm zijn. Jemig, wat lastig zeg dat je niet kunt zien wat je eet', is overal te horen.

Er wordt hard gepraat en Bert Louissen laat zijn pianioklanken en stemgeluid door het restaurant galmen. Volgens een van de deelnemers, die echt blind is, is het harde praten iets dat altijd gebeurt wanneer blinden onder elkaar zijn. 'Je ziet elkaar niet en dat maakt het praten extra lastig. Je weet niet op welke afstand je gesprekspartner zit', legt hij via de microfoon uit aan het publiek dat naar hem luistert.

Bijkletsen?

Remco Gruppen en Ariathy Beeuwkes vinden het mooi om een keer mee te maken. 'We wilden een keer beleven waar slechtzienden en blinden ieder moment van de dag tegenaan lopen. Eigenlijk wilden we gezellig bijkletsen omdat we elkaar zolang niet hadden gezien, maar dat is zo lastig met die maskers op. Het kost enorm veel energie', vertelt Ariathy.

Marian Wink kijkt tevreden rond. 'Volgens mij komt heel duidelijk naar voren dat mensen ervaren hoe het is om niet te kunnen zien. Daar staan we weinig bij stil. Velen vinden het in het begin vervelend, maar leggen zich er daarna bij neer. Moet je kijken hoe iedereen zit te genieten en met elkaar zit te praten. Het verbroedert ook.'

Morsen

Ook het hoofdgerecht en het nagerecht vallen goed in de smaak. Een bord vol. De serveersters van De Beurs liggen in een deuk als ze de vragen van hun gasten horen als ze de borden weer ophalen. 'Heb ik mijn bord wel leeggegeten? Heb ik niet gemorst?'

Phia Benjamins heeft er zelf ook lol om. 'Dat nagerecht vliegt alle kanten op. Wat een drama zeg. Ik zie het niet meer zitten', zegt ze lachend. 'Mijn schoonzus is blind. Ik vond altijd al dat ze netjes at, maar daar heb ik nu nog meer respect voor. Volgens mij ligt de helft van het eten naast mijn bord. En waar is nou mijn lepel gebleven?'