Over het paard getild: 'Het was alsof de natuur een grote show opvoerde'

Stuifzand - Paardrijden, voor de één een makkie, voor de ander een hele beproeving. Journaliste Henriëtte Meppelink stapt regelmatig met durfals op het paard voor een leuk of bijzonder verhaal. Deze keer: Reinier van Oorsouw (29).

Documentairemaker en fotograaf. Woonde jarenlang in Nieuwlande, tegenwoordig in Utrecht. Hij reist de hele wereld rond met zijn bedrijf Beyond Borders Media.

Bijna ieder continent heeft hij bezocht, evenals ieder land in Europa. ‘Behalve Litouwen, Estland en Portugal. Die staan nog op mijn lijstje’, vertelt Reinier met een grote lach als we het terrein bij de Vrijheidshoeve in Kerkenveld afrijden. Reinier is heel komisch en ik moet uitkijken dat ik soms niet van Sietske val van het lachen. Ik was in de overtuiging dat Reinier al veel vaker had gereden, maar het blijkt zijn tweede keer op een paard te zijn. Gelukkig zit hij op Ilse, de tinker zet toch geen stap verkeerd. ‘De eerste keer dat ik op een paard zat was in Kirgistan, toen we een berg gingen beklimmen. Drie uur naar boven en daarna weer naar beneden. Dat was een enorme rit op slaperige paarden. Zullen we er nu een uurtje van maken? Dat houd ik wel vol. Ik ben bijna dertig, de aftakeling is begonnen’, zegt hij.

Plat praten

Reinier werd geboren in Duitsland, in een dorpje vlakbij Hannover. ‘Mijn vader had daar werk, dus daar kwam ik toevallig tevoorschijn. Mijn ouders scheidden voordat ik 1 jaar werd en mijn moeder verhuisde terug naar Nederland. We kwamen in Rijswijk te wonen, onder de rook van Den Haag. Daarna vertrokken we naar Bilthoven. Mijn moeder leerde daarna haar nieuwe man Flip kennen, die in Nieuwlande woonde. Wij zijn er toen bij in getrokken.’ Reinier was toen een jaar of dertien en kwam op het voormalige Menso Alting College in de tweede klas terecht. ‘Het eerste jaar had ik niet zoveel vrienden. Maar dat kwam waarschijnlijk omdat ik niemand kon verstaan. Iedereen praatte hier zo plat. Daar moest ik echt aan wennen.’ In de derde klas aardde hij een beetje. ‘Ik kreeg ook veel vrienden in Nieuwlande, waarmee ik naar school fietste. We moesten best een roteind fietsen. Van twee keer op een dag 1,5 kilometer naar de middelbare school in Bilthoven, moest ik in een keer 15 kilometer heen en 15 kilometer terug fietsen van Nieuwlande naar Hoogeveen en weer terug. Dat was wel even wennen.’

Lonely Planet

Reinier slaagde voor de havo, ging daarna commerciële economie studeren en kwam erachter dat dat niet echt wat voor hem was. ‘Daarna deed ik nog een opleiding, Online media, ook dat vond ik niks. Ik schreef me in voor de Hogeschool voor de kunst in Utrecht, maar kreeg ondertussen al video-opdrachten van Lonely Planet. Toen de eerste colleges zouden beginnen, zat ik in Kazachstan voor het werk en ik dacht: ‘Laat maar.’ Als ik het op deze manier ook zou redden wist ik dat ik de goede weg had gekozen.’

Reinier zit ontspannen op het paard. Dankzij zijn avontuur in  Kirgistan heeft hij veel zelfvertrouwen. Lekker achterover geleund en met de teugels los in een hand geniet hij van de rit. Sietkse en ik hebben last van de vliegen. Ze slaan en schoppen alle kanten op met hun staarten, dus ik stel voor om een stuk te gaan draven. ‘Je moet gaan staan-zitten’, geef ik Reinier als tip, maar hij blijft doorzitten. ‘Dit noem ik nou echt knol-hobbelen’, zegt hij terwijl hij het uitgiert van het lachen. Op de vraag of we nog even gaan galopperen, zegt hij ja en een paar seconden later zitten we in galop. ‘Au! Au! Dit moet ik niet te lang doen, anders kan ik helemaal geen kinderen meer krijgen! Ik moet nog wat eelt kweken!’

Ebola

Reinier startte een paar jaar geleden zijn bedrijf Beyond Borders Media op en dat blijkt een groot succes te zijn. Opdrachtgevers heeft hij genoeg. ‘Ik film voor de Verenigde Naties, Unicef en ben een paar keer met 3FM richting de Noordkaap geweest. Over een paar weken vertrek ik naar Indonesië voor Unicef omdat daar 70 miljoen kinderen worden ingeënt. Dat leg ik vast op film. Een mooie klus.’ Ook was Reinier tijdens de Ebola-uitbraak in Liberië. Een van de heftigste opdrachten tot nu toe. ‘Als je ziet wat die ziekte met mensen doet. Iemand die Ebola heeft gehad wordt moeilijk weer geaccepteerd in de samenleving. Dat terwijl is gebleken dat als je eenmaal Ebola hebt gehad, je het niet weer kunt krijgen. Dat accepteren sommigen niet. Toen ik er was ging 90 procent van de patiënten dood aan Ebola. Lijkwagens reden af en aan. Dat was erg heftig. Toch kan ik me goed afsluiten van nare dingen. Wat ik soms te zien krijg, is echt best schokkend. Zoals de armoede in een weeshuis in Roemenië. Dat is geen pretje, dat kan ik je wel vertellen. Ik moet die knop wel omzetten, anders kan ik mijn werk niet doen.’

Ambities heeft Reinier genoeg. Zo wil hij natuurlijk doorgaan met zijn film- en fotografiebezigheden en werkt hij samen met een vriendin ook aan een nieuw plan. Mensen in derde wereldlanden door middel van video-tutorials helpen om zelfredzamer te worden. Een verdienmodel is er, het enthousiasme is er, nu nog de uitvoering. ‘Ondanks dat ik de meest te gekke dingen doe, ben ik blij dat ik ook weer iets nieuws heb. Voor sommigen klinkt het misschien raar, maar zelfs in mijn afwisselde werk komt een soort van routine. Hoe mooi het ook is.’ Een ding zal wel nooit wennen: het Noorderlicht dat hij tijdens de Noordkaap Challenge zag op de Noordkaap in Noorwegen, het meest noordelijkste puntje van Europa. ‘We sliepen met een paar mensen onder de sterrenhemel, met -10. Het licht danste over ons heen. Het was alsof de natuur een grote show opvoerde. Zoiets moois had ik nog nooit gezien.’

Afghanistan

Als je dan al veel van de wereld hebt gezien, kun je natuurlijk ook antwoord geven op de vraag waar je dan het allerliefst zou willen wonen. ‘Eerlijk? In Afghanistan. Het is een geweldig land, de mensen zijn er vriendelijk en het is er heel erg mooi. Vooral de natuur. Kom je al rijdend in de auto ineens een prachtig meer met een waterval tegen. Helemaal verlaten. Totdat er een schapenhoeder opduikt. Geweldig vind ik dat. Alleen is het erg jammer dat de Taliban daar zit. Erg gevaarlijk ook. Mocht daar ooit een einde aan komen, dan kies ik zeker voor Afghanistan.’

De komende dagen vermaakt Reinier zich nog even op het platteland. ‘Terwijl ik wel echt een stadsmens ben. Utrecht is geweldig. Ik denk dat het het grootste dorp is dat Nederland rijk is, of de kleinste stad van Nederland. Qua gevoel dan. Ik kom er echt tot rust. Vooral als iedereen zich haast. Dan leun ik nog even achterover en denk: relax.’

Ben jij of ken je iemand met een bijzonder verhaal? Aanmelden voor de rubriek Over ‘t paard getild kan via redactiehoogeveen@
boom.nl