Luchtpost: ‘Mijn instructeur had vliegangst’

Hoogeveen - In Luchtpost vertelt Gerrit Boxem elke week een bijzonder luchtvaartverhaal. Deze week het eerste verhaal in een drieluik over het bijzondere luchtvaartleven van Dennis Bakrude.

Het was bepaald geen liefde op het eerste gezicht tussen de in 1950 vlakbij Paramaribo geboren Dennis Bakrude en de luchtvaart. Als kind had hij namelijk geen enkele belangstelling voor vliegtuigen. Zijn interesse lag geheel op het gebied van auto’s en in het bijzonder de grote Amerikaanse bakken uit die tijd die hij allemaal bij naam en toenaam kende.

Sierlijk vloog het passagiersvliegtuig over

Daar kwam echter snel verandering in. Het eerste vliegtuig dat zijn interesse voor de luchtvaart opwekte was de KLM Constellation, die een lijndienst tussen Amsterdam en Paramaribo onderhield. Dit sierlijke passagiersvliegtuig vloog vlak voor de landing op het vliegveld Zanderij over Dennis’ ouderlijk huis en dat vond hij prachtig! Net als vele anderen rende hij naar buiten als hij de Connie hoorde aankomen om vervolgens vol bewondering naar de overvliegende KLM machine te kijken.

Leren ging de jonge Dennis goed af en het MULO-B behalen was geen enkel probleem. Hij wilde daarna naar de HTS. Daartoe moest hij echter verhuizen naar Nederland, want in Suriname was er in die tijd geen mogelijkheid om Hoger Beroeps Onderwijs te gaan volgen. Dennis ging op kamers wonen bij de schoonouders van zijn oom in Enschede in welke stad hij ook de HTS ging volgen. Het was in deze periode dat hij voor het eerst werd geconfronteerd met de militaire luchtvaart. Dennis Bakrude: ‘De vliegbasis Twenthe was in die tijd nog de thuisbasis voor de toen splinternieuwe Starfighters en dat was ook in Enschede goed te merken. Deze straaljagers waren met hun huilende motoren en zwarte rooksporen dagelijkse verschijningen in het luchtruim en zij maakten diepe indruk op mij.’ Op school ging het ondertussen niet zo goed. De grote veranderingen in zijn leven door de verhuizing naar Nederland hadden hun weerslag op Bakrude’s studieresultaten. Dennis deed toen noodgedwongen een stapje terug, ging naar de MTS, behaalde daar zonder problemen zijn diploma en meldde zich vervolgens opnieuw aan bij de HTS; dit keer in Zwolle.
180 graden

Advertentie in Avrobode veranderde zijn leven

Halverwege de HTS studie gebeurde er iets waardoor Bakrude’s leven een zwaai maakte van 180 graden. In een Avrobode zag hij op een dag een advertentie van de Koninklijke Luchtmacht waarin stond dat jongens met het MULO-B diploma op zak in aanmerking kwamen voor de vliegeropleiding. Dennis was intussen genoeg luchtvaart-minded geworden om het bonnetje in te vullen. Zijn klassenmentor, in wie hij veel vertrouwen had, steunde hem bij het nemen van deze grote beslissing en zorgde ervoor dat hij een week vrij kreeg van school om de vliegerkeuring in Gilze te kunnen bezoeken. Na dagenlange testen en medische onderzoeken waren er aan het eind van de week van de honderd kandidaten nog maar twee over, waaronder Dennis Bakrude. Dennis liet zich, toen hem verteld werd dat hij door de keuring was gekomen direct uitschrijven bij de HTS. Maar dat had voor hem wel financiële gevolgen.

Bakrude moest eigen hand ophouden

Bakrude: ‘Mijn vader zei dat als ik mans genoeg was om de beslissing te nemen om te stoppen met de studie, ik ook mans genoeg moest zijn om het dan ook verder zelf maar uit te zoeken en hij stopte per direct met het toesturen van geld. Tot ik opgeroepen zou worden om me bij de Luchtmacht aan te melden zou ik me financieel zelf moeten zien te redden. Via een uitzendbureau kreeg ik een tijdelijk baan op het stadhuis van Zwolle en toen dat contract na een paar maanden afgelopen was, kon ik een baantje krijgen bij de KLM. Ik ben toen verhuisd naar Badhoevedorp en ging daar op kamers wonen bij, zo bleek later, nota bene een zus van de beroemde KLM vlieger Parmentier.’ In 1971 was voor Dennis Bakrude dan eindelijk het moment gekomen dat hij bij de Luchtmacht in dienst kwam. Van vliegen was overigens voorlopig nog geen sprake; eerst moesten hij en de andere aspirant-vliegers van zijn lichting het militaire deel van de opleiding doorlopen. Bakrude: ‘Die militaire vorming bestond vooral uit veel klimmen, rennen en kruipen met als gevolg dat ik binnen de kortste keren een conditie had om over na huis te schrijven. Van al die lichamelijke activiteiten kreeg ik een enorme eetlust. Ik at minstens twaalf boterhammen op een dag en zoveel speklapjes, dat ik ze voor de rest van mijn leven niet meer kon zien. Ook leerden we tijdens die militaire vorming van alles over teamwork en kameraadschap en…hoe je een konijn moest vangen, doden en slachten. Dat ging de stadse jongens slecht af, maar wie van de boerderij kwam wist hoe dat moest. Gerhard Wessels Boer uit het Drentse Ruinerwold (later verongelukt met zijn Starfighter) deed ons voor hoe het moest. Als boerenzoon wist hij er alles van.’

Plotseling moest Bakrude naar Canada

Aanvankelijk was de aspirant-vliegers verteld dat ze hun vliegeropleiding zouden ontvangen in Nederland, maar opeens werden de plannen gewijzigd. Ze kregen te horen dat hun gehele vliegeropleiding in Canada zou gaan plaatsvinden. Heel wat aspirant-vliegers zijn toen in allerijl getrouwd, want alleen als je getrouwd was mocht je vriendin mee naar Canada. Dennis Bakrude: ‘Met mijn eerste Canadese instructeur trof ik het niet echt. De man had de gewoonte om direct na de start een sigaret op te steken en deed dat, zo bleek later, omdat hij bang was. Onvoorstelbaar natuurlijk. Hij gaf bovendien onduidelijke instructies waardoor ik erg onzeker werd. Gelukkig kreeg ik na enige tijd een nieuwe instructeur. Een wat oudere, ervaren vlieger die rust uitstraalde en bovendien duidelijke uitleg gaf waardoor mijn onzekerheid als sneeuw voor de zon verdween. Ik slaagde toen zonder problemen voor de beide testen.’ Tijdens de ‘Voortgezette Vliegeropleiding’ vloog Dennis met lesvliegtuigen die uitgerust waren met straalmotoren. Met deze straaltrainers maakte hij in 1972 vele lesvluchten boven de uitgestrekte prairies van Canada waarop ’s winters maandenlang een dikke sneeuwdeken ligt. Over zijn Canadese instructeurs in die tijd was Dennis erg tevreden, wat niet wil zeggen dat ze soms niet een beetje vreemd uit de hoek konden komen. Bakrude: ‘Tijdens een lesvlucht in een T-33 boven de uitgestrekte sneeuwvlaktes zei mijn instructeur ineens: ‘Kijk daar… een eland! Ik neem de besturing over en markeer jij dan even de locatie op de kaart? Deze is namelijk van mij.’ Ik snapte niet wat hij met die laatste zin bedoelde, tot hij de volgende dag vrij nam, er met een sneeuwscooter op uittrok en aan het eind van de dag met de geschoten eland aan kwam zetten. ‘Voor in de vriezer’, zo liet hij mij weten...
Voor Dennis Bakrude was toen het moment gekomen om weer naar Nederland terug te keren. Over zijn bijzondere belevenissen als operationele vlieger kunt u volgende week lezen.