Over 't paard getild: 'Ik ben stiekem ook zo'n onzeker 'wichie'

Stuifzand - Paardrijden, voor de één een makkie, voor de ander een hele beproeving. Journaliste Henriëtte Meppelink stapt regelmatig met durfals op het paard voor een leuk of bijzonder verhaal. Deze keer: Bianca te Velde-Boer.

Voorzichtig laat Bianca zich in het westernzadel van pony Jolly zakken. 'Dit vind ik nou het spannendste moment. Houdt mijn bekken het of niet?' Eigenaresse Rita van Manege De Buitenwijck kijkt tevreden naar het tafereel. 'Het zadel zit erg lekker, ook als je last hebt van je rug of je bekken, dus ik denk dat het wel goed gaat.' Met een grote glimlach op haar gezicht rijdt Bianca rondjes met 'haar' Jolly in de manegebak. 'Dit is heerlijk. Ik ben ook niet bang voor paarden, ik vind het geweldige dieren. Ik ben gewoon altijd bang dat mijn lijf niet goed reageert op de bewegingen.' We blijven in de bak rijden, dat is wel zo eerlijk naar de paarden toe. Het is buiten ontzettend warm en ook in de bak zijn de paarden niet vooruit de branden.

Ik ga met pony Katja naast Bianca rijden. Ik ben benieuwd naar haar verhaal. Ze stuurde een emotionele reactie naar de redactie van de Hoogeveensche Courant nadat ze verhaal van Kim Stellingwerf las, die eerder meeging voor de rubriek Over 't paard getild. 'Ik herken me ontzettend in het verhaal van Kim. Vooral dat gedeelte met dat masker, Kim geeft toe het masker vaak op te hebben. Ik heb mezelf er ook vaak op betrapt dat ik dat masker altijd ophield. Nu ik me ervan bewust ben, laat ik deze steeds vaker zakken. En dat geeft een goed gevoel. Mensen denken over mij ook altijd dat ik heel zeker ben, maar dat is helemaal niet zo. Ik ben stiekem net zo'n onzeker 'wichie' als Kim.'

Onzekerheid

Wanneer ze vertelt over hoe die onzekerheid is ontstaan, glijdt er een schaduw over het gezicht van Bianca. 'Ik ben vroeger namelijk ontzettend gepest. Niet een beetje, maar echt in heel erge mate. Ik ben in elkaar geslagen, gespuugd, kleding werd vernield en na schooltijd zaten ze me vaak met een groep achterna. Dat begon in groep 5, toen ik een jaar bleef zitten. In eens werd ik niet meer uitgenodigd voor verjaardagsfeestjes, vriendinnetjes had ik amper vanaf toen. Dat heeft een enorme stempel gedrukt op hoe ik nu ben.'

Een paar jaar geleden rondde ze deze periode geestelijk af. 'Er was een reünie van de basisschool. Ik ging erheen. Ik begroette iedereen, behalve de jongen die mij toen extreem gepest heeft. Op een gegeven moment ging er een knop om in mijn hoofd. Waarom kan ik niet gewoon normaal doen, zei ik tegen mezelf. Ik liep naar hem toe en vroeg of ik even met hem kon praten. Hij was verbaasd, maar liep wel met me mee. Ik heb uitgelegd waar ik mee zat en hij heeft me verteld waarom hij me altijd pestte. Hij had het thuis toentertijd heel moeilijk. Zijn broertje was ernstig ziek en het was niet zo fijn thuis en daarom zat hij vaak bij ons op de garagebox, naar binnen te loeren. Bij ons was het namelijk wel gezellig. Mijn moeder zorgde ontzettend goed voor ons en ze was er altijd als we thuiskwamen uit school. Hij keek ernaar en wenste dat hij ook zo'n thuis had. Toen vielen bij mij alle puzzelstukjes op de plek en heb ik het hem kunnen vergeven. Had ik het toen maar geweten.'

De paarden lopen ontspannen rondjes in de bak. Katja is echt niet vooruit te krijgen, dus rij ik aan de binnenkant. Bianca vertelt honderduit over van alles en nog wat. Over het bereiken van de Vesuvius (haar mooiste ervaring ooit) en het opstarten van haar eigen Praktijk Beeldenstorm. Twee momenten die ze bestempelt tot het mooiste wat ze ooit heeft meegemaakt.

Beeldenstorm

Bianca is peuterleidster bij Villa Tamboerke en krijgt het ook steeds drukker met haar Praktijk Beeldenstorm. Om kinderen die gepest worden of er niet bij horen te begeleiden. Zodat ze niet hetzelfde ervaren als haar. 'Dat doet me ontzettend goed. Ik ben er sinds een paar weken achtergekomen dat ik ADD, een vleugje ADHD en een hoog IQ heb. Dan valt alles wel op z'n plaats. Vooral het ADD-gedeelte vind ik interessant. Er wordt vaak gezegd dat het een beperking is, maar ik vind het juist een verrijking voor mezelf. Ik denk in beelden, heb controle, overzie alles, ben anderen vaak 10 stappen voor en zie aan anderen eigenlijk meteen hoe ze zich voelen. Ik leg met een woord bijvoorbeeld honderd associaties. In mijn hoofd staan allerlei lijntjes uit.' En zo zijn er veel kinderen, die net iets anders zijn en daarom misschien wel gepest worden. 'Ik wil er voor hen zijn. Wanneer het leren van bijvoorbeeld het alfabet ze lastig afgaat, leer ik ze het op net een andere manier. School leert ze het vaak op een bepaalde manier, wat dan volgens de leraar de enige weg zou kunnen zijn. Ik ben het er niet mee eens. Ik zorg dat ze zelfvertrouwen krijgen, dat ze gewaardeerd worden en zich gewaardeerd voelen. Dat is erg belangrijk. Je moet laten zien wie je bent en laten zien dat je kwaliteiten hebt.'

Jolly geeuwt een keer, en nog een keer. Bianca krijgt medelijden met de merrie en stelt voor om af te stijgen. Met veel precisie slaat ze haar been over het zadel heen en landt voorzichtig op de grond. 'Zo, dat voelt goed.' De paarden worden afgezadeld en naar hun stal gebracht, waar vers hooi op ze ligt te wachten. 'Ik overweeg om hier les te nemen. Ik hou van buiten zijn en het allermooiste wat ik zou kunnen is naar het bos gaan te paard.' Rita vertelt haar dat ze tijdens de westernlessen bijna altijd naar buiten gaan. 'Geweldig. Ik ben een echt buitenmens, we hebben twee border collies en ik loop dagelijks vele kilometers met ze. Ik ben blij dat ik dat weer kan doen. Mijn gezondheid is gelukkig een stuk vooruitgegaan de laatste jaren. Daar wil ik volop van genieten.'