Over 't paard getild: 'Het mooiste moment? Dat ik besefte niks nodig te hebben om gelukkig te zijn'

Slagharen / Kerkenveld - Paardrijden, voor de één een makkie, voor de ander een hele beproeving. Journaliste Henriëtte Meppelink stapt regelmatig met durfals op het paard voor een leuk of bijzonder verhaal. Deze keer: zanger Bert Heerink.

Hij steekt zijn neus in de wind. 'Die geur hé, die vind ik zo lekker. Toch ben ik enorm bang voor paarden. Waarschijnlijk is er ooit ergens iets misgegaan. Misschien ben ik er wel afgevallen toen ik kind was.' Aarzelend stapt hij bij Stal Vogelzang in Kerkenveld naar binnen. Bert kijkt rond en gluurt even in de boxen. Bewonderend. 'Het zijn de mooiste dieren die er zijn. Die botstructuur, die allure.' Eigenaresse Inge Vogelzang kijkt hem lachend aan. 'Je bent bang? Dan hebben we wel een probleem. De paarden merken dat meteen.' Bert haalt zijn schouders op en geeft een van de paarden vanaf een afstand een broodje. 'Zo dichtbij een paard ben ik lang niet meer geweest. Ach, ik heb een beter idee. Waarom gaan we niet gewoon naar Attractie- en Vakantiepark Slagharen? Ik vind een draaimolenpaard eng genoeg. Dat hebben ze daar toch?'

Voorpret

Met veel voorpret rijden we richting Slagharen. Een kippeneindje vanaf Kerkenveld. Bert praat honderduit. 'Ik heb nog een grote angst. Vliegen. Als het moet, dan moet het. Ik zat ooit in een vliegtuig toen de motor leek te roken en we in een stevige luchtzak terechtkwamen . Er klonk allemaal gegil om me heen. Zelfs de stewardessen waren in paniek. We zagen de rook vanuit binnen. Door rondvliegende koffie en thee hadden veel mensen brandwonden opgelopen. Ik kon niks uitbrengen. Zat achterover in de stoel. De piloot heeft het toestel uiteindelijk op de grond weten te krijgen, maar hoe? Geen idee. Dat blijf ik tot de dag van vandaag knap vinden. Wat er precies aan de hand was is nooit verteld. Sindsdien vlieg ik niet meer zo graag. '

We zoeken een parkeerplek. Het is niet de eerste keer dat Bert in een attractiepark is, maar hij kijkt zijn ogen uit. 'Ik zou me hier wel een dag vermaken, met een patatje en een ijsje. Met Vandenberg zijn we ooit bij Disneyland in Florida geweest, maar ik ben in de bus blijven zitten. Het boek dat ik las vond ik veel leuker. Maar ik vind het wel leuk om een keer een kijkje te nemen.' Als ik vraag of hij na de rit in de draaimolen in de nieuwe achtbaan, The Gold Rush, wil schudt hij zijn hoofd. 'Nee, ik houd het bij een rondje in de draaimolen. We eten straks wel een ijsje', zegt hij met een knipoog. Medewerker Luuc begeleidt ons naar de draaimolen. Hij moet erg lachen om de actie. 'We krijgen hier vaak pers, maar er is nog nooit iemand speciaal voor de draaimolen gekomen', vertelt hij. Tussen de kinderen staan we in de rij te wachten tot we in kunnen stappen. 'Raar of niet, van die volwassenen in de rij', grapt Bert tegen twee jongetjes in de rij. Die moeten wel lachen. Maar we zijn niet de enige volwassenen die instappen. Het enige verschil is dat we geen kinderen bij ons hebben.

Bert heeft al een heel muzikaal leven achter de rug en heeft de meest bizarre dingen meegemaakt. Al die verhalen komen ook voorbij in zijn blogs die hij schrijft voor de Hoogeveensche Courant omdat hij volgend jaar 65 wordt. Hij zong in Vandenberg, Picture, Kayak, Heerink & Friends en staat nog steeds regelmatig op het podium met gitarist Jan Akkerman. Bert toerde met VandenBerg door Amerika en Japan nadat de singles Burning Heart en Different Worlds wereldwijde hits werden. Ondanks de pensioengerechtigde leeftijd die hij volgend jaar bereikt, denkt hij nog lang niet aan stoppen. Ook dit jaar is de planning vol. Zo staat hij met de musical War of the Worlds, gebaseerd op het boek van H.G. Wells (1897), in zo'n 40 theaters door heel Nederland. 'Ik ben de verteller en zing daarnaast drie nummers. Nick Holleman, bekend van de Amerikaanse band Vicious Rumours, neemt de rest van de zang voor zijn rekening. Ik kan het boek uit mijn hoofd opdreunen. Ik heb lang gerepeteerd en in Hoogeveen zagen ze me vast dagelijks over straat lopen. De eerste theatershow staat gepland voor eind september, dus nu moet ik de show nog neer gaan zetten. Ik speel een journalist uit de jaren '30. Er wordt een pak aangemeten en ik krijg zo'n hoed met een gleuf op. Ja, en een perskaart', zegt hij lachend.

Ook werkt Bert mee aan Pink Floyd Project, start hij in 2018 met de Golden Heerink Tour en speelt hij dit jaar extra vaak mee met Jan Akkerman omdat de gitarist 70 jaar is geworden. Ook is hij druk met de band Royal Flush, waar hij in 2016 voor werd gevraagd. 'Dat is echt 'under construction'. We zijn nummers aan het schrijven en hadden eigenlijk al een plaat op moeten nemen, maar alle muzikanten hebben het druk. Het is lastig om de agenda's naast elkaar te kunnen leggen. Samen met Arco Brommer (bas), Arno te Loo (gitaar), Wilko van Beek (gitaar) en Peter Jan Kleevens (drums) vorm ik de band. Het is mooi om dit te kunnen doen. Het voelt af en toe als Vandenberg in het begin. Een band vanaf de grond opbouwen. Zelf nummers schrijven, klooien in de studio. Heerlijk vind ik dat.'

Sinds 12 jaar woont Bert met zijn vriendin Irma in Hoogeveen. 'Ik vind het een fijne plek om te wonen. Ik kan gewoon over straat, mensen vallen je niet lastig en iedereen is vriendelijk. Irma leerde ik jaren geleden kennen, ik had een optreden in De Tamboer met Kayak. Daarvoor had ik een fotoshoot gehad. Ik zag haar en vond haar meteen een geweldige vrouw. Ze is mijn partner, maar daarnaast ook mijn manager en dat werkt heel goed samen.'

Ondertussen blijven de paarden rondjes rijden. Bert is even stil en geniet van het moment. 'Weet je, ik vind het eigenlijk wel mooi. Zo in de draaimolen. Ik zeg ook altijd: 'Live is like a merry go round. When you get on it, you never know how long the ride is'.' Als ik vraag naar het mooiste moment in zijn leven moet hij even nadenken. 'Dat is lastig. Ik heb veel mooie momenten gekend. Ik kan zeggen de geboorte van mijn kinderen, mijn ontmoeting met Irma, maar ik denk dat ik kies voor het moment dat ik besefte dat je niks nodig hebt om gelukkig te zijn. Er zijn veel mensen die dat niet beseffen, maar het is echt waar. Je moet natuurlijk je huur of hypotheek en de andere vaste lasten kunnen betalen, maar ik denk dat de wereld er anders uit komt te zien als iedereen een basisloon krijgt. De wereld wordt dan een stuk vriendelijker. Ik denk er veel over na, en ben ook veel met politiek bezig. Het interesseert me enorm de laatste jaren.'

Waar zijn volgende blog in de Hoogeveensche Courant over gaat weet hij ook al; een autobiografie. 'Of eigenlijk meer de uitleg waarom ik het wel of juist niet zou moeten doen. Daar lees je dan wel meer over. We houden de spanning er nog even in.' We stappen uit en lopen het park door, richting de achtbaan. Deze kans laat ik niet aan me voorbij gaan. Het karretje schiet boven onze hoofden langs. 'Voorzichtig doen, en zorg dat je goed vast zit. O, o, ik vind dit maar niks', roept Bert me nog na.