Over 't paard getild: 'Stel nou dat iemand wegvalt? Dat doet zoveel pijn'

Hoogeveen / Kerkenveld - Paardrijden, voor de één een makkie, voor de ander een hele beproeving. Journaliste Henriëtte Meppelink stapt regelmatig met durfals op het paard voor een leuk of bijzonder verhaal. Deze week: fotograaf Kim Stellingwerf.

'Zijn we nou eindelijk al eens bij dat pad?', roept Kim vanaf haar paard Ilse naar achter. Ik glimlach in mezelf. 'Nog een paar 100 meter, dan naar links de Zuiderweg op. Dan kunnen we lekker een drafje doen.' Als er iemand weinig geduld heeft, is het Kim wel. Altijd druk, altijd snel en vooral heel veel foto's per minuut knippen. Maar dat is nu even niet de bedoeling. Ze heeft haar camera wonder boven wonder thuisgelaten. We zijn vanaf de Vrijheidshoeve aan de Burgemeester Jansstraat in Kerkenveld vertrokken op de tinkers Ilse en haar moeder Sietske. De meest brave beestjes van stal, beloofde eigenaresse Harmke Polling. En daar is geen woord van gelogen. Er komen tractors langs, er vliegen auto's langs voorbij, maar de paarden geven geen kick.

Dat is heel fijn, want dan kan Kim rustig haar verhaal doen. 'Als ik teveel praat, moet je het zeggen hoor. Ik heb het idee dat ik de hele tijd aan het woord ben.' Dat geeft niet, want als iemand een bijzonder levensverhaal heeft, dan is het Kim wel, die vorig jaar werd uitgeroepen tot Hoogevener van het Jaar. Je moet dus wel onder een steen hebben geleefd, wil je de tante met de blonde kuif en haar vlotte babbel niet kennen.

Kennen?

Maar haar kennen? Is dat ook echt kennen? 'Nee, ik denk dat er maar weinig mensen zijn die echt weten hoe ik in elkaar zit. Ik ben heel erg onzeker en dat heeft een reden.' Ze slikt even en denkt even na. 'Ik vind het ook moeilijk om over te praten. Maar ik doe het toch. Ik heb de landbouwschool gevolgd in Meppel, we woonden in Wapserveen, een klein dorp. Een maand voordat ik eindexamen moest doen, ben ik gestopt. Ik trok het echt niet meer. Ik werd gepest door de leerlingen uit de klas, ik hoorde nooit ergens bij. Dingen werden gesloopt, ik werd buitengesloten. Dan zul je misschien zeggen, als je dat al ruim 3 jaar meemaakt, lukt die ene maand toch ook nog wel? Nee. Zelfs mijn ouders zeiden dat ik moest stoppen. Dat deed ik en dat is een goede beslissing geweest. Het ging erg slecht met me. Door die pesterijen werd ik erg onzeker. Daar heb ik nog steeds last van, het heeft een enorme impact gehad. Ik weet dat mensen dat niet achter me zoeken. Of het een masker is dat ik opzet? Misschien wel. Dat weet ik eigenlijk niet.' Zo zei laatst iemand tegen haar: 'Je bent ook gewoon een onzeker wichie he'. 'Ik dacht toen bij mezelf: nee toch! Heb je dat door? Maar dat wil ik niet!'

Kim geeft toe: 'Ik zorg daarom eigenlijk ook dat mensen me net niet goed genoeg kennen om dat te zien. Misschien ga ik het wel uit de weg. Het is vluchtig, maar daarom vind ik het niet minder leuk. Ik zit gewoon raar in elkaar. Ik kan heel goed met mensen, kan eigenlijk niet zonder, maar ik vind het ook heerlijk om alleen te zijn.' Ik begin over bindingsangst. Ook daar denkt ze even over na. 'Misschien heb ik dat wel. Ik ben bang om een dierbare te verliezen, laat mensen waarschijnlijk daarom niet te dichtbij komen. Want stel nou dat iemand wegvalt. Dat doet zoveel pijn.'
We rijden nu achter het weiland langs waar Sietske en Ilse overdag instaan als ze niet op buitenrit gaan. Hun weidegenoten gooien hun hoofd omhoog en beginnen te hinniken. Sietske kijkt, maar moet doorlopen van mij. Als we dan naar links gaan, richting de weg De Egge, vindt ze het echt moeilijk om door te lopen. Je ziet haar gewoon denken: 'we waren toch net bij huis. Dan is het rondje toch klaar?' Even aansporen en ja hoor, ze gaat. 'Zullen we even lekker een eind draven? Dat wil hier makkelijk. Wat een mooi pad is dit.' Het is absoluut niet de eerste keer dat Kim rijdt. Ze reed, voordat ze haar zoon Senna kreeg, voor een springstal en weet dus ook goed hoe ze Ilse onder controle moet houden. De paarden draven heerlijk op het kilometerslange pad. Het is niet heel warm, maar in de brandende zon worden ze toch langzamerhand bezweet.

Tweeling

Als we weer stappen, gaat Kim op het onderwerp door. 'Die pijn, iemand verliezen. Mijn man André en ik hebben het meegemaakt. Ik was 15 jaar geleden zwanger van een tweeling, na 2 jaar pogingen te hebben gedaan om zwanger te worden. Uiteindelijk is het gelukt door de hormonen die ik mezelf moest inspuiten. In de 24e week voelde ik op een zondagavond dat er iets niet goed zat. Maandagochtend ben ik naar het ziekenhuis gegaan en daar werd onze angst bevestigd. Een van de tweeling was overleden in mijn baarmoeder. Maar ik moest het blijven dragen. Gelukkig was het een twee-eiige tweeling; anders had Senna het waarschijnlijk ook niet gehaald. Elke keer als ik weeën kreeg, werd ik opgenomen in het ziekenhuis. Mijn lichaam wilde het andere kindje afstoten, maar dat kon natuurlijk nog niet. Uiteindelijk ben ik eind januari, in de 31e week, bevallen van onze Senna. Dat was heel dubbel. Wel moet ik zeggen dat het misschien goed is dat de natuur heeft beslist. Het andere kindje zou gehandicapt zijn geweest. Het had een groeiachterstand en een te klein hoofdje.'

Senna kwam ter wereld. Na twee dagen kwamen de artsen erachter dat hij een klaplong had. Drie maanden later had hij last van zijn longblaasjes en kreeg hij daarbovenop het RS-virus, dat dodelijk kan zijn voor zuigelingen. 'En juist dat virus is allesbepalend geweest voor het leven van Senna en van ons. De kans dat je kind doodgaat is niet te beschrijven. Senna lag een weeklang op de kinder IC. Een kindje dat ernaast lag overleed, maar dat raakte ons niet op dat moment. Je bent zo bezig met de gezondheid van je eigen kindje, dat je je verder overal voor afsluit. Als ik er nu over nadenk, is dat misschien wel heel egoïstisch, maar ik denk dat het een soort overlevingsdrang is. Je kunt op zo'n moment mentaal niet instorten. We hebben met Sen heel wat meegemaakt, maar het gaat naar omstandigheden erg goed met hem. Hij eet en drinkt vanaf zijn geboorte altijd al slecht, maar ook dat gaat langzaam de goede kant op.'

Ondanks alle ellende die ze heeft meegemaakt, geniet ze volop. 'Ik wil ook niet dat het een te emotioneel verhaal wordt. Er is ook zoveel goed gegaan in mijn leven. Moet je zien hoe hard Kim Stellingwerf Fotografie is gegroeid de afgelopen jaren. Ik begon met fotograferen voor de Hoogeveensche Courant, maar ik kreeg er al snel veel opdrachtgevers bij. Veel ondernemers, maar ook voor RTV Drenthe ben ik een paar keer per maand op pad. Ik vind fotografie een geweldig vak. Ik word er rustig van. Jij rijdt paard voor je werk, ik maak foto's. Het is te vergelijken. En eerlijk is eerlijk: als we niet hadden paardgereden, had ik je dit misschien allemaal niet verteld. Misschien wel minder snel. Dit is zo'n ontspannen setting om te praten. En ik dacht nog bij mezelf: als ik geen zin meer heb, dan draaf ik toch gewoon verder.'

Ben jij of ken je iemand met een bijzonder verhaal? Aanmelden voor de rubriek Over ‘t paard getild kan via redactiehoogeveen@boom.nl.