Maandaggevoel: Leonora de vries
Door Leonora de Vries

Ik heb de neiging te zwaaien naar het schermpje

Voor het eerst sinds jaren was ik er niet bij: de Cascaderun. Niet dat ik ‘m ooit gelopen heb, ik ben geen loper en zal het ook nooit worden. Nee, dit jaar was ik er niet eens bij om verslaggeving te doen of aan te moedigen. En dat voelt raar.

Want het is ieder jaar een geweldig feest. De sfeer in het centrum is zo euforisch, opzwepend, blij. Dat moet je meemaken. Het is het sportief hoogtepunt van het jaar.
Aangezien collega’s lopen of de verslaggeving ter plaatse doen, heb ik (met mijn herstellende gebroken enkel) het op me genomen om vanuit huis te werken. Op de krukken door een overvol centrum is bij voorbaat geen succes. Dus ik ben verstandig.

Run online volgen

Via Facebook, filmpjes, appjes en RTV Drenthe en de artikelen die mijn collega’s razendsnel online zetten, ben ik er toch een beetje bij. Dat is ook bijzonder. ‘s Morgens loopt Facebook vol met berichten van trotse ouders. Honderden kinderen zie ik rondjes rennen voor het gemeentehuis. Vorig jaar was het koud, maar ook toen vonden de ijsbakjes gretig aftrek. Dit jaar is het helemaal smullen geblazen.
De GigaG run volg ik via online filmpjes en de start van de 5 mijl zie ik live op Facebook dankzij een collega. Starend naar het iPad-schermpje tuur ik naar bekende gezichten. Het is rustig in de redactiemailbox en ik kan ongestoord even op het balkon genieten van de duizenden lopers. Soms heb ik bijna de neiging om te roepen of te zwaaien. Ik beheers me, want zwaaien naar een schermpje is best wel dom. Het is warm. Op het balkon en zeker voor de dappere lopers. Ze doen het maar mooi!

Bekenden in beeld

Mijn lopende collega’s krijg ik niet in beeld. Maar wel menig ander die ik ken. Bij de finish zie ik vier gele kuikens opdoemen. ‘Ha’, denk ik, ‘de vier kuikens doen ook weer mee. Twee jaar terug interviewde ik de jongens.’ Mijn handen houd ik stevig aan het schermpje. Niet zwaaien. Zodra fotograaf André Weima zijn vele foto’s in het systeem heeft gezet en ik er vrolijk doorheen blader, stuurt hij ook een foto van collega’s Nicole en Henriëtte die zijn gefinisht. Dan weet ik het 100 procent zeker, volgend jaar ben ik er weer bij.