Maandaggevoel: Leonora de vries
Door Leonora de Vries

Wegstrepen

Wat voelde ik me volwassen toen ik weer binnenstapte op mijn oude basisschool. Via de gang van de bovenbouw liep ik naar de aula. Afgeschermd met houten wandjes stonden er diverse stemcomputers. Ja, toen stemden we nog met computers.

Het heeft maar een paar jaar geduurd. Totdat men tot de conclusie kwam dat het niet zo betrouwbaar en hertelbaar is als stemmen met het potlood. En zo stemmen we nog altijd.

Stemmen maakte mij volwassen

Eigenlijk is een vakje inkleuren met een rood potlood nog bijzonderder dan een knopje indrukken op een apparaat. Alhoewel ik dat toen ook al memorabel vond. Stemrecht maakte mij volwassen. Mijn stem deed er toe. Veel van de landelijke politiek wist ik in 1994 nog niet veel. Ik kende globaal de partijen en welke idealen zij ‘nastreven’. Als politiek groentje bracht ik mijn stem uit. Op de runner-up van die tijd: D66. Dat was hip en als groot boekenliefhebber had ik een zwak voor een partij wiens fractievoorzitter ooit Jan Terlouw was. Koning van Katoren, Briefgeheim, Pjotr, Oorlogswinter en de Avonturen van Oom Willibrord, ik had ze allemaal verslonden. Ergens moet je toch je keuze op baseren. Want een partij vinden die helemaal aan je idealen voldoet, die bestaat niet.

 Vrouwen hebben moeten knokken om te mogen stemmen

Dit jaar bepaal ik mijn keuze door weg te strepen. Een dikke streep veroorzaakte Sybrand Buma met zijn misleidende historische blunder. ‘De gedeelde joods-christelijke waarden zorgen al duizend jaar voor gelijkwaardigheid tussen mannen en vrouwen in ons land’, zei Sybrand Buma zondag tijdens het Carrédebat. Ik ontplofte van verontwaardiging. Wat een leugen. Vrouwen hebben moeten knokken om te mogen stemmen. Dat was tot vorige eeuw verboden! Denk het je even in! Bij de Tweede Kamerverkiezingen van 1922 konden voor het eerst alle vrouwen in Nederland gebruikmaken van het actieve kiesrecht. Nu zou ik toch niet op Buma stemmen, want ik stem landelijk bijna altijd op een vrouw. Steuntje in de rug zeg maar. En nu de feministe in me is wakker geschud, is het dit jaar 100 procent zeker een vrouw die mijn stem krijgt. Kom maar op met dat potlood!