Sanne de Groot: 'Waarom het gras van een wereldreiziger helemaal niet altijd groener is'

Hoogeveen / Melbourne - India, zestien maanden Zuid-Amerika en nu Australië. De Hoogeveense Sanne de Groot (27) krijgt niet genoeg van het reizen. Ze deelt de hoogtepunten van haar reis met de Hoogeveensche Courant.

Met mijn zonnebril op mijn neus zit ik even rustig op een bankje. Het is druk in de ‘CBD’, zoals men hier het centrum van Melbourne noemt. Ik pak nog snel even wat daglicht en ‘frisse lucht’ mee. Nou ja, zo goed en wel als dat gaat, hier tussen de wolkenkrabbers, toeterende taxi’s en massa’s mensen die met hun aktekoffers op straat heen en weer lopen.

‘Sorry mevrouw, is het goed als ik naast u kom zitten?’, vraagt een jongeman vriendelijk aan mij. ‘Ja natuurlijk, geen probleem.’ Kalm schuif ik een stukje opzij. ‘Nederlands?’, vraagt hij aan mij. ‘Ja’, zeg ik vol trots. ‘Geboren en getogen’. De man glimlacht en zegt: ‘Mijn opa kwam uit Nederland, ik wil er zo graag een keer heen, maar ja, nooit de kans gekregen...’

'Nooit de kans gekregen'

Ik glimlach vriendelijk naar hem en haal mijn schouders op, als een soort van ‘tja’ gebaar. Van binnen grim ik lichtelijk. Noem me verwend of niet-empathisch, maar het is een van mijn grote allergieën: ‘nooit de kans gekregen..’ of ‘o, jij hebt zo’n mazzel, dat je de hele wereld rondreist’, ‘als ik geen vriendje had, dan was ik allang weg geweest’ tot ‘ja, ik wil wel hoor, maar ja die baan’, ‘kinderen’ en dan de meest populaire: ‘geen geld’.
Oké lieve mensen, natuurlijk, als je een dakloze bent die op de straten van Bolivia leeft of iemand die net gevlucht is uit Syrië of in de sloppenwijken van Johannesburg leeft, ja inderdaad, dan is het leven je niet goed gezind en dan heb ik, inderdaad, stront mazzel dat ik de wereld over reis.

Maar voor de ‘Jan Modaal’ onder ons: niemand heeft voor mij ooit een ticket betaald. Niemand heeft ooit tegen mij gezegd: ‘Sanne. Kom maar. Ik hou je handje wel vast. Zeg die baan van je maar gerust op. Laat dat mooie huis met twee katten en een lieve vriend maar achter en ga lekker de wereld over. Gaat helemaal goed komen schat. Maak je maar geen zorgen over je spaarrekening die langzaam naar nul keldert. Maak je maar geen zorgen, als je op een tankstation moet slapen, omdat alle beschikbare accommodaties te duur zijn. Maak je maar geen zorgen als je de taal niet spreekt en blind moet vertrouwen op de meest goed-ogende taxichauffeur die je tegenkomt om je midden in de nacht naar je hostel te brengen.’ Niks van dat alles.

Doodeng

Reizen is soms doodeng. Reizen is soms jankend in slaap vallen omdat je dood eenzaam bent. Reizen is soms met je rugzak op een houten plank in een trein slapen, tussen de kakkerlakken, omdat deze anders gejat wordt. Het is uit je comfortzone stappen. Het is los leren laten van wanhopig vast klampen aan ‘zekerheden’. Zekerheden die als een soort illusie een gevoel van comfort geven.

Want laten we eerlijk zijn. Hoeveel echte zekerheid hebben we vandaag de dag nog? Als je een huis bezit (ooit de ultieme investering in de toekomst) wat is daar aan het einde van de dag nog van over. Hoeveel mensen zitten er nu wel niet met een onoverkoombare schuld, nadat ze hun ‘investering van de toekomst’ met dik verlies hebben moeten verkopen, nadat ze ‘de liefde van hun leven’ moesten scheiden en de zorg van hun ‘ultieme geluk’ (aka twee kinderen) nu over twee huishoudens verdeeld moet worden. En ja dat ‘vaste’ contract blijkt ook niet meer zo vast te zijn, nadat de baas op maandagmorgen het faillissement heeft aangekondigd.

Een vriendin van mij verwoordde het laatst vrij scherp: ‘In het leven zijn we allemaal op zoek naar een balans tussen uitdaging en comfort. We willen allemaal avontuur en spanning, maar vinden het ook heerlijk om een ritme te hebben, een sleur, zekerheid. En zodra we in het ene zijn beland, verlangen we naar het andere. Zo zal Jan van de IT afdeling, af en toe hunkerend over zijn monitor uit zijn raam staren vanaf de vijfde etage. Naar dat zonnige weer. Met een diep verlangen om zijn broodtrommel in zijn tas te gooien, op zijn fiets naar het station te gaan. De trein te nemen naar Schiphol en als hij dan in het vliegtuig zit, zijn vrouw een berichtje sturen dat ze vanavond niet hoeft te koken, vanavond gaan ze uit eten in Dubai, waar hij net een enkele reis naartoe heeft geboekt.

Bed vol bedwantsen

En zo zal ik, als ik een slaapzaal lig met twaalf anderen. In een bed vol bedwantsen en een luidkeels vrijend stelletje onder me, ontzettend terug verlangen naar mijn kantoorbaan. Lekker elke dag op mijn luxe bureaustoel. Boodschappen doen bij de Lidl, geen zorgen over geld en elke avond heerlijk in mijn eigen schone bedje rollen.

Zo is het gras af en toe altijd groener aan de andere kant. Maar als dat van jou echt dor en dof begint te zien. Vraag de buurman dan wat voor pokon hij erop gooit. Dat is geen mazzel. Dat is een kwestie van lef hebben om je manier van tuinieren te veranderen en misschien naar een ander tuincentrum te fietsen. En voor sommigen ligt deze heel dichtbij en voor anderen aan de andere kant van de wereld.