Sanne de Groot: ‘Tijd met dierbaren is nooit verloren tijd’

Hoogeveen - India, zestien maanden Zuid-Amerika en binnenkort Australië. De Hoogeveense Sanne de Groot (27) krijgt niet genoeg van het reizen. Ze deelt de hoogtepunten van haar reis met de Hoogeveensche Courant.

Het einde nadert en daarmee ook een nieuw begin. Er zijn nog maar twee dagen te gaan voordat ik weer vertrek. Met mijn voet schop ik wat grind weg. Op de achtergrond zingen wat vogels. Het bos ruikt zo lekker vertrouwd.

Grappig eigenlijk hoe belangrijk geur is. Dat gevoel als je na lange tijd weer thuiskomt. Even een flinke teug inademt en er dan meteen weer een gevoel van vertrouwen door je lijf kruipt. Of wanneer er een oudere dame langs loopt en ze dezelfde parfum draagt als oma. Het raakt als het ware een gong van goede herinneringen. Nu sta ik weer als vanouds en vertrouwd in het bos, de hondjes uit te laten.

Rollen zijn omgedraaid

Ze staan alleen niet meer op mij te wachten. Die rollen zijn nu omgedraaid. Met hun oude stramme botjes en grauwe snoetjes waggelen ze vrolijk zo’n 10 meter achter me. Een tennisbal hoef ik ook niet meer mee te nemen en ook de stokken op de grond kan ik laten liggen. Soms rapen ze er zelf nog eentje op, maar leggen deze na een paar meter maar weer neer. Ter compromis geef ik ze allebei een hondenkoekje, dat gaat er altijd nog wel in.

Van al het afscheid dat ik van alles en iedereen de laatste tijd heb genomen, valt deze me nog het zwaarst. Een vriendin kan je nog eens komen opzoeken, je moeder bel je nog eens op en je familie stuur je een whatsapp, maar een hond...

Eenmaal thuis til ik de oudjes uit de achterbak. Met kwispelende staarten lopen ze nog mee naar de schuur. Ze weten het precies. Na het middagrondje nog even lekker een stukje gedroogde pens. Laika gaat keurig zitten en geeft me een ‘kusje’, Balou een ‘high five’. Dan is het alweer voorbij. Ons laatste rondje zit erop. Ik kijk op de klok. ‘Bah die verrekte rot tijd ook’, denk ik bij mezelf. ‘Snel onder de douche, anders kom ik te laat voor het etentje.’

Raar begrip

Onder de douche laat ik de dag even langs me heen glijden. Tijd is eigenlijk best een raar begrip. Tijdens het liften in Patagonië had een vrachtwagenchauffeur me ooit geleerd: ‘Sanne, mensen zijn vaak te zuinig met hun geld, maar verspillen hun tijd. Dat is het domste dat je in je leven kan doen. Geld kan je terugverdienen, tijd zie je nooit meer terug. Knoop dat goed in je oren meisje. Het zal je leven heel wat minder spijtig maken.’ En met een flinke slok van zijn Matè, een traditionele kruidendrank, verzegelde hij zijn wijze les. Een les die ik dondersgoed in mijn oren had geknoopt. Maar ja....wanneer verspil je nu tijd?

‘Sanne, Jorien is hier!’, roept mijn moeder van onder de trap. ‘Shit.... nu verspil ik dus tijd’, denk ik bij mezelf als ik met mijn haar vol sop weer terug in de realiteit sta. ‘Ik kom eraan’, schreeuw ik naar beneden. Snel spoel ik mijn haar uit (denk ik) en draai de kraan dicht. Als ik mijn haar snel afdroog voel ik het sop nog knetteren. ‘Hughhh... nou dan maar een knot in vanavond’, denk ik bij mezelf. Ik schiet snel in mijn oude klof en ren naar beneden. Mijn moeder geef ik een dikke zoen en vraag hoe het op haar werk was.

Jorien geef ik een dikke knuffel. Ze geeft me een prachtige foto van ons tweetjes en een kaart. ‘Vrienden zijn als sterren. Je ziet ze niet altijd, maar weet dat ze er altijd voor je zijn.’ staat er met gouden letters opgeschreven. We barsten samen in janken uit. Mijn moeder doet gezellig mee. Mijn vader geeft mijn moeder een schouderklopje en loopt vervolgens uit onraad maar naar de eettafel om de krant open te slaan.

Wijvengeneuzel

‘Arme man’, denk ik bij mezelf, ‘die zit maar mooi opgescheept met al dat wijvengeneuzel.’ Intussen vegen we met wat gegrinnik onze tranen weg. ‘Lekker optutten dan maar?’, vraagt Jorien. ‘Yes lets go!’ en samen lopen we naar de badkamer om ons klaar te maken voor ons afscheidsetentje.
Wanneer ik nog een laatste keer mijn gezicht afpoeder weet ik een ding zeker: Tijd met dierbaren is nooit verloren tijd! 

Mocht je niks van Sanne’s avonturen willen missen, lees dan de verhalen in de Hoogeveensche Courant of neem een kijkje op haar website www.dutchesstraveldiary.com en meld je aan voor de nieuwsbrief.