Raadsleden ontdekken in rolstoel: er zijn veel obstakels te overwinnen

Hoogeveen - De wereld ziet er vanuit een rolstoel heel anders uit. Daar zijn zes gemeenteraadsleden zich sinds woensdagmiddag goed bewust van.

Op uitnodiging van het Gehandicaptenplatform Hoogeveen (het is de Week van de Toegankelijkheid) gingen zij in groepjes met een rolstoel en een papiertje met opdrachten op pad in het centrum van Hoogeveen.

Geduldig laat Hilma Mastwijk (CDA) haar benen met klittenband vastmaken aan de rolstoel. 'Is dat niet gevaarlijk', vraagt Peter Scheffers (D66). Voorzitter Ida Vos van het gehandicaptenplatform kijk hem streng aan. 'Iemand met een beperking kan ook niet zo maar zijn rolstoel uitstappen.' Twee groepjes zijn de deur al uit en Mastwijk en Scheffers vertrekken niet veel later vanuit het gebouw van Meyra, de specialist in zelfredzaamheid, aan het Beukemaplein.
Alle gemeenteraadsleden hebben de opdracht gekregen om de blindengeleidestroken te bekijken en in de gaten te houden of er geen zaken te dichtbij staan of zelfs er bovenop. Mastwijk kwijt zich serieus van haar taak en nadat Scheffers de rolstoel door de hekjes in het steegje tussen het plein en Het Haagje heeft gemanoeuvreerd heeft, ziet zij om de hoek al de eerste 'overtreding'. Enkele fietsen staan in het fietsenrek bij de bloemenzaak maar staan wel met hun achterband op de strook. Mastwijk maakt er snel een foto van voordat ze de eigenaressen van de fietsen uitlegt wat er mis is. Ook de medewerkster van de bloemenzaak Viva Fleur krijgt een reprimande. 'Die bloemen staan veel te dicht bij de strook', zegt de politica streng. 'U heeft gelijk, ik ga er direct iets aan doen', belooft de vrouw prompt.

Mastwijk ontvlamt


Via de oversteekplek aan de Alteveerstraat gaat de tocht verder naar de Nettorama. De winkel is niet zo druk dus het duo kan vlot de winkel door. De opdracht is iets te kopen. Bonbons moeten het worden, besluiten ze. Laten die nu net op de bovenste plank van het rek liggen. 'Daar kan ik zelf dus niet bij', concludeert Mastwijk. Steeds meer dringt de afhankelijkheidspositie van een het hebben van een beperking door. Niet veel later ligt het doosje bonbons op de band. Op vraag van Mastwijk zorgt de vrouw voor haar voor de verdeelstokjes op de band. Het pinnen aan de kassa verloopt prima. 'Ik kan erbij en alles zien.' Toch doet iets Mastwijk enkele tellen later ontvlammen. 'Zag je dat?', vraagt ze boos. 'De jongeman aan de kassa sprak mij niet aan maar jou, Peter! Mijn moeder zit ook in een rolstoel en waarschuwde mij al dat mensen in een rolstoel heel vaak genegeerd worden en hun begeleider spreekbuis wordt.'

De rollen worden gewisseld en Scheffers is nu degene die gekluisterd zit aan de rolstoel. Met een vaartje duwt Mastwijk haar mede-raadslid het oprijbaantje bij de Xenos op. Ze slingeren door de winkel en ook hier wordt wat gekocht. De informatie op het pinapparaat is iets slechter te zien, maar de caissière maakt tot opluchting van Mastwijk een praatje met beiden. Op naar de Hoofdstraat. 'Het wegdek is hier wel erg hobbelig', mopperen ze nog over het Schutsplein.

Zelf doen

Op de Schutstraat is ook Mark Strolenberg onderweg. Hij wordt begeleid door Ida Vos, maar Strolenberg laat zich niet duwen. 'Nee, ik wil het zelf doen. Dat zou ik in het echt ook willen.' Zijn volgende opdracht is een bezoek aan 't Schippershuus en daar het toilet te bezoeken. Een onmogelijke missie, want het toilet is bij deze horecagelegenheid op de bovenetage. De start is wel goed, want een medewerker snelt direct toe om de deur open te doen. Binnen probeert Strolenberg, nadat hij heeft bevestigd dat een toiletbezoek er niet inzit, een plek aan een tafeltje te vinden. Hij parkeert zich schuin aan een tafeltje. 'Zo moet het dan maar.'  Eigenaar Geko Groote komt aangesneld. 'In de praktijk gaat dat anders hoor. Zodra hier iemand rollend aankomt, wijkt alles. Dan maken we plek voor de rolstoel.' Ook op de toilet heeft hij een antwoord. 'We mogen klanten gebruik laten maken van de toilet van de Whip inn hier tegenover. Daar zit een deur buiten en we hebben een sleutel voor wanneer de cafetaria dicht is. De klant moet wel even uit de rolstoel kunnen.'

Hordes in de Hoofdstraat

Een stukje verder heeft Strolenberg wel interesse in de coltrui die wordt aangeprezen op het reclamebord voor de Bristol. Maar zodra hij de rolstoel naar de ingang draait ziet hij dat dit niet lukken gaat: een roltrap is de enige toegang tot de winkel. Strolenberg heeft de smaak te pakken en rolt winkel in winkel uit. Maakt op- en aanmerkingen en geeft tips. Want een uurtje shoppen in een rolstoel maakt het klaar als een klontje: een klein drempeltje of een krap gangpad zijn soms onneembare hordes. En het steile bruggetje over de Cascade? Strolenberg twijfelt, maar ook hij krabbelt terug. 'Daar begin ik maar niet aan.'
In De Koffiepot komen alle raadsleden bijeen en de verhalen volgen over losse stenen en bijna ongevallen met de rolstoel. De conclusie is dat mensen over het algemeen vriendelijk en behulpzaam zijn, maar er zijn nog heel wat obstakels en ergernissen te overwinnen vallen.

Blinde en slechtziende Hoogeveners flyeren in restaurants

Het gezelschap krijgt ook bezoek van een aantal visueel gehandicapten. Zij hebben bij restaurants folders afgegeven over de Week van de toegankelijkheid (3 tot en met 8 oktober). De reacties op hen waren verdeeld. 'Bij Het Postkantoor werd ik niet zo heel vriendelijk ontvangen', vertelt Herda. 'De eigenaar zat in vergadering en had het erg druk. Hij zei dat ze alle punten die eerder zijn aangegeven hebben aangepakt. Ja, hij kan me van alles wijsmaken, dat zie ik toch helemaal niet!'