Sanne de Groot reist naar Australië: 'See you down under'

Hoogeveen - India, zestien maanden Zuid-Amerika en binnenkort Australië. De Hoogeveense Sanne de Groot (27) krijgt niet genoeg van het reizen. Ze deelt de hoogtepunten van haar reis met de Hoogeveensche Courant. Deze keer: de medische keuring.

Een jonge meid van mijn leeftijd komt net uit het toilet en overhandigt een plastic wegwerpbekertje aan de assistent. Iedereen kan wel raden wat erin zit. Ze lacht vriendelijk naar me. ‘Australië of Nieuw-Zeeland?’, vraagt ze met een grote glimlach, terwijl ze naast me gaat zitten in de wachtruimte. ‘Australië... en jij?’, vraag ik oprecht geïnteresseerd terug. ‘Ook Australië. Voor de tweede keer, gelukkig stelt de medische keuring niet zo veel voor’, zegt ze met een glimlach. ‘Ga jij ook al voor de tweede keer? Dat je ook medisch gekeurd moet worden?’, vraagt ze nieuwsgierig. ‘Nee, ik ben nogal een tijd in Zuid-Amerika geweest, dus ze zijn bang dat ik wat heb opgelopen, vandaar.’

Voordat ze verder kan vragen, wordt ze al naar voren geroepen door de dokter. ‘Mevrouw De Groot, u mag naar de assistente gaan hoor’, zegt de arts vriendelijk. Aan de balie vul ik formulier 501 in en zet hier en daar mijn handtekening. De assistente pakt een bekertje uit haar bureaulade en zet het op de toonbank neer. ‘Daar links is het toilet, mevrouw De Groot.’

Niet veel ruimte

Met het bekertje in mijn hand loop ik het krappe toilet binnen. Dit oude grachtenpand in Amsterdam had overduidelijk niet veel ruimte over voor een wc. In combinatie met mijn 1.86 meter lange lijf voel ik me als een waar tetrisblokje dat zich wanhopig in allerlei vormen moet draaien om erin te passen. Het lukt! Ik in de wc, bekertje in de hand. Met wat stevig geploeter trek ik mijn strakke ‘skinny jeans’ naar beneden die ik nog in mijn modellentijd had gekocht. Eigenlijk pas ik er allang niet meer in. Met wat flinke uitademingen en sterke armspieren krijg ik de gulp en de knoop nog net dicht. Nu mag deze weer los en met veel enthousiasme springt de broek open en mijn buik slaakt een zucht van verlichting. Mijn broek trek ik uit angst maar niet al te ver omlaag, uit angst dat ik deze niet meer omhoog krijg en straks met mijn blote kont in de wachtkamer moet gaan zitten.

Kaboutertoilet

Nu rest mij nog maar een taak: plassen in het bekertje, zonder te hurken, omdat mijn broek niet meewerkt. Zo goed en wel als het gaat probeer ik in halve stand in het bekertje te mikken, maar mijn vrouwelijkheid maakt het er niet makkelijker op. Resultaat: half ondergezeken broek, slippers, voeten en toilet..... ‘Zucht’..... Oké, snel het bekertje even wegzetten dan maar met meters wc-papier, genoeg om het Chinese telefoonboek van te kunnen drukken, heb ik mezelf en het kaboutertoilet een beetje gefatsoeneerd. Buik in, broek weer dicht en met een flinke duw gooi ik de deur van de wc open. Kleng! De deur komt met een knal tegen de wastafel aan, mijn hoofd knalt tegen de deur....en het bekertje.... met plas... stuitert eerst halfleeg tegen de deur aan en dan nog een kwart over mezelf.

Angstvallig zet ik snel het bekertje op de wastafel. Er zit gelukkig nog een restje in. De assistente komt langs gelopen ‘Och meid toch’, zegt ze vol medelijden. ‘Die kraan is ook veel te enthousiast. Kijk maar, je hoeft maar een klein slagje te draaien.’ Vriendelijk doet ze het voor. ‘Maak je maar geen zorgen hoor, de schoonmaakster dweilt het straks wel op.’ Ze legt vriendelijk haar hand op mijn schouder. ‘Nou, ik doe het zelf wel even, moet toch wachten op de dokter’, zeg ik en snel pak ik de volgende meters aan wc-papier om de bende op te ruimen.

Na de nodige deppingen met het wc-papier en wat spuiten parfum ben ik redelijk toonbaar om naar de dokter te gaan. ‘Komt u maar verder hoor, mevrouw De Groot’, zegt de arts vriendelijk wanneer hij het andere meisje naar buiten laat. ‘See you down under’, roept ze en ik zwaai vriendelijk terug. De dokter maakt vriendelijk een praatje met me en stelt de nodige vragen. ‘Goh, u doet dit werk wel met veel enthousiasme. Lijkt me erg lopende-band-werk zo voor u’, zeg ik tegen hem, terwijl hij de bloeddrukmeter om mijn bovenarm wikkelt. ‘Ach mevrouw, een praatje maakt elk werk leuker toch?’ Hij leest de meter af en gaat weer achter het bureau zitten. ‘Helemaal in orde hoor mevrouw De Groot, u bent kerngezond. Hier is de rekening, mag u bij de balie even afrekenen.’

Hij schuift de rekening naar me toe. Mijn ogen vallen zowat uit mijn kassen wanneer ik het bedrag zie. ‘Ik snap nu wel dat u dit werk met zoveel plezier doet. Dat is mooi verdiend in 5 minuten tijd, daar zou ik twee dagen voor moeten werken’, zeg ik verbaasd. ‘Tja mevrouw, de weg naar het beloofde land is nu eenmaal prijzig’, zegt de dokter met een knipoog. Ik pak de rekening van het bureau en loop de kamer uit. ‘En een weg met een hoop zeik’, denk ik er nog achteraan.

Mocht je niks van Sanne’s avonturen willen missen, lees dan de verhalen in de Hoogeveensche Courant of neem een kijkje op haar website  www.dutchesstraveldiary.com en meld je aan voor de nieuwsbrief.

Hoogeveense Sanne te horen bij Frank op 3FM