Maandaggevoel: Nicole Donkervoort
Door Nicole Donkervoort

Kop in het zand?

De geweldige sportzomer. Dat zou het onderwerp worden van mijn column, zo wist ik vorige week al. Want ik heb genoten van het EK voetbal, ja, zelfs ondanks dat Nederland er niet bij was en er hier en daar slecht, lees slaapverwekkend, werd gespeeld.

Met de Tour de France had ik weliswaar niet zoveel, maar nu ik toch een paar etappes op televisie voorbij heb zien komen, moet ik eerlijk bekennen dat ik het prachtig vind. Ik geniet van de camerabeelden van de natuur, dorpen en steden en de in mijn ogen haast onvoorstelbare prestaties die de renners leveren, al heb ik wat het tactische 'wielerspel' betreft nog veel te leren.

Ook het EK atletiek in Amsterdam zorgde voor fantastische prestaties, waar onder andere Dafne Schippers weer uitblonk. Halsreikend kijk ik dan ook al uit naar de Olympische Spelen. Maar eveneens in de eigen omgeving wordt topsport bedreven. Het eerste weekend van CH De Wolden zit er inmiddels alweer op. Elk jaar opnieuw verbaas ik mij over hoe mooi, groots en met name professioneel dit evenement is opgezet. Wat een spektakel! Ja, daar moest ik over schrijven. Tot het ineens allemaal nietszeggend leek door een afgrijselijke gebeurtenis donderdagavond laat in het Franse Nice. Een volslagen gek die de levens van velen letterlijk en figuurlijk heeft verwoest.

Niet lang achter televisie

Het televisiescherm vulde zich met beelden van de steeds sneller rijdende vrachtwagen, de immense paniek, de levenloze lichamen die verspreid over het asfalt van de Promenade des Anglais lagen. En dan is daar plots het indringende shot van een lichaam van een kind, in folie gewikkeld, met naast zich een pop. Hartverscheurend. Een poging tot staatsgreep in Turkije? Nog geen dag later dient zich het volgende heftige nieuws alweer aan. De chaos in het land is groot. Zaterdagochtend klinken ook hier trieste getallen. Meer dan 265 doden. Transavia heeft alle vluchten voor die ochtend geannuleerd. Er blijken Hoogeveners 'vast' te zitten in Marmaris. Lang tijd om voor de televisie te zitten is er daarom niet. Het werk roept. Gelukkig maar misschien. Het leidt de aandacht even af van de wereld die bij tijd en wijle gek lijkt te zijn geworden. Kop in het zand-gedrag? Ja, maar soms is dat best fijn. Al was het maar ter zelfbescherming. En dus stapte ik gistermiddag gewoon weer op de fiets voor een bezoek aan CH De Wolden.