Boerenleven: Koeien van Wonderland zijn wat gewend

Stuifzand - De vierde boerengeneratie op hetzelfde grondgebied. De familie Koopman is verweven met hun boerderij aan de Brandligtsdijk 12. Het is op het eerste gezicht niet aan Gerwin Koopman (44) te zien. Een pezige kerel, met zijn halflange haar in een staartje en een ruw randje. Maar wanneer je hem hoort praten over het land en het vee ademt alles het boerenleven. Prachtig. 'Als een van mijn kinderen het bedrijf overneemt, wordt dat de vijfde generatie.'

Een pezige kerel, met zijn halflange haar in een staartje en een ruw randje. Maar wanneer je hem hoort praten over het land en het vee ademt alles het boerenleven. Prachtig. 'Als een van mijn kinderen het bedrijf overneemt, wordt dat de vijfde generatie.'

 

De melkwagen van DOC rijdt net weg bij de boerderij. Aan de linkerzijde van de weg scharrelt een aantal kippen en aan de rechterzijde lopen pinken in het land. Op het erf wordt duidelijk geleefd. Een rijtje skelters verraadt dat er ook regelmatig kinderen spelen en dan gaat het niet alleen om de 4-jarige zoon Levi.

Naast dat Gerwin Koopman en zijn vrouw Sandra Blokzijl een melkveehouderij runnen, is de boerderij (genaamd Wonderland) ook een zorgboerderij. Dat wil niet zeggen dat er iedere dag jongeren opgevangen worden. 'Naschoolse opvang op de woensdagmiddag, opvang op zaterdag en een maal per drie weken is er een slaapweekend', legt Sandra uit terwijl ze een van de boerderijkatten van de buitentafel jaagt. 'We doen het niet om het geld', antwoordt Gerwin desgevraagd. 'Het hoort er voor mij eigenlijk bij. Mijn broer is gehandicapt en ik weet niet beter dan dat hij van kinds af aan heeft meegewerkt. We zijn op de boerderij opgegroeid en daar moet je nu eenmaal dingen. Er moet gemolken worden, een koe moet kalveren. Dat leren de jongeren in de dagbesteding ook, dat niet alles vrijblijvend is. Het heeft mijn broer goedgedaan als ik hem vergelijk met lotgenoten.'

Bewegen en buiten zijn

Bovendien vinden Gerwin en Sandra het belangrijk dat jongeren kunnen bewegen en buiten zijn. 'Ze knappen er van op. Ooit hadden we wel tien kinderen aan de Ritalin, nu nog maar een. Dat ze gezond eten is ook belangrijk. En je gelooft het niet, er zijn echt mensen die denken dat melk uit de fabriek komt. We hebben zelfs een keer twee mannen van rond de 35 op bezoek gehad die werkelijk niet wisten dan melk van de koe komt. Die zijn hier komen kijken hoe dat in zijn werk gaat.' Sandra is er nog altijd onderste boven van.

De vele kinderen die op de boerderij vertoeven, zijn er waarschijnlijk ook verantwoordelijk voor dat de koeien van Wonderland ook een hoog knuffelgehalte hebben. 150 stuks rundvee waarvan ongeveer 73 koeien gemolken worden. Wanneer we een kijkje gaan nemen in een van de vele aangrenzende weilanden (Wonderland heeft om de boerderij maar liefst 55 hectare grond in gebruik) blijven veel koeien rustig liggen herkauwen, terwijl anderen nieuwsgierig komen kijken en zich laten aaien. Gerwin kent ze nagenoeg allemaal bij naam en nummer. 'Kijk dit is Flappie.' Hij wijst op een veelal witte koe met enorme oren. 'Hier hebben mijn dochters vroeger op gereden. Zo mak is ze.'

Sandra heeft achter uit de wei de oudste koe opgehaald. Een Alie. 'Sinds de jaren 40 had mijn opa al Alies. Nu hebben we ook bijvoorbeeld lijnen Sandra, Esther, Amber, Pietje, Madonna en Fabiënne', somt Gerwin op. 'Veelal vernoemd naar mensen direct om mij heen', zegt hij terwijl hij ondeugend naar zijn vrouw Sandra kijkt. 'We hebben ook een stierenlijn Levi. Zo kan ik mooie dingen maken met Sandra's en Levi's', grinnikt Gerwin. 'Boeren zijn net goden. We beslissen over leven en dood.' Gerwin lijkt het soms allemaal niet even serieus te nemen, maar de werkelijk is anders. 'Alles wat hier gebeurt, is mijn verantwoording. Als er iets niet goed loopt is dat mijn schuld. Ben ik niet bij het kalveren en gaat het niet goed, mijn schuld. Verzet ik de koeien niet op tijd naar een andere wei, mijn schuld. Staat er geen stroom op de afrastering en ontsnappen de pinken.... Ook al lijkt hij een wat opstandige man, zijn verantwoording ontloopt hij niet. In de omgeving worden hand en spandiensten verleend, ieder jaar is er op het terrein een groot paasvuur en hooien wordt samen gedaan. 'Een echt hooifeest, dat lijkt ons in de toekomst leuk', zegt Gerwin.

Minister van Landbouw

Toch is binnen de lijntjes kleuren is niet helemaal zijn ding. Hij heeft een uitgesproken mening over het boeren. Zo vindt hij het onvoorstelbaar dat Nederland geen minister van Landbouw heeft. 'Duitsland heeft er wel twaalf. Als boer zorg je voor het leven. Eten is een primaire levensbehoefte. Maar nee we hebben wel een minister voor ontwikkelingssamenwerking', gromt hij. En over de strenge regelgeving is hij ook niet altijd positief. Gerwin en Sandra hebben ervoor gekozen om over te stappen naar de productie van biologische melk. 'De regelgeving in de gangbare melkbranche verandert me te vaak. Dat heb ik nu twintig jaar gedaan. En ik heb sowieso problemen met autoriteit. Ik denk dat ik met biologisch meer kan verdienen, ik bedoel eigenlijk dat ik dan iets kan verdienen. De keuze voor biologisch betekent minder liters melk, maar wel een hogere prijs. Ik hoop dat dat goed gaat uitpakken. We hebben opgezegd bij het DOC, na 100 jaar lidmaatschap en gaan leveren aan de zuivelfabriek in Rouveen. Voordat onze melk het label bio mag dragen duurt even. Dat wordt januari 2018.'

We kijken ter afsluiting nog even bij de kalfjes. De toekomst van Wonderland. Liefkozend aait Sandra een reebruin kalfje. 'We hebben niet alleen zwartbont. Ik heb dit jaar een Jersey en een Brown Swiss voor mijn verjaardag gekregen. Dit is geen kalf van hen hoor. Dit is een een kalf van een zwartbonte Alie, geïnsemineerd met Brown Swiss en dat overheerst', zegt ze met een verliefde blik. 'Mooi hé?'