Mensen nemen massaal afscheid van Martijn Doldersum

Indrukwekkend. Zo kan de uitvaart van Martijn Doldersum genoemd worden. Honderden mensen vormden een lange erehaag op begraafplaats Zevenberg in Fluitenberg. De oud-voetballer overleed donderdag aan de gevolgen van de spierziekte ALS.

Hij laat een vrouw en drie kinderen na. Zijn gezin en familie zijn verdrietig, de eredienst is emotioneel, maar samen hebben ze een motto: `Laten we met z'n allen dit verdriet overwinnen en denken aan alle prachtige herinneringen die Martijn ons heeft nagelaten.'

Luid applaus klinkt op begraafplaats Zevenberg. Tegelijkertijd schieten vijftien vuurpijlen de lucht in. Totaal onverwacht, want deze actie is onaangekondigd. Het past bij Martijn. Een afscheid met een knal, een hele dikke knal. Martijn Doldersum zou er hoe dan ook hard om gelachen hebben. Net als dat hij de erehaag, die werd gevormd vanaf het begin van de begraafplaats, prachtig zou hebben gevonden.
Vrienden en familie staan om zijn graf heen om hem een mooi afscheid te geven. Een afscheid dat hij verdiend heeft. Die afscheidsgroet hebben ze hem ook al gegeven tijdens de eredienst die voorafgaand aan de ter aarde bestelling werd gehouden.

Kort, maar krachtig

Mathilde leest een kort, maar krachtig stuk voor: 'Wie had verwacht dat het zo zou aflopen? We zaten vol toekomstplannen en dromen. Ik ben blij dat we de kans hebben gehad om er uit te halen wat erin zat en fantastische herinneringen vast te leggen. Ik zal de meiden met al mijn liefde grootbrengen en ze meegeven hoe trots en gek jij met ze was. Het zal allemaal niet altijd even makkelijk zijn. Maar als ik het even niet zie zitten en ik naar boven kijk, zou je me dan een teken willen geven? Geef me wat mij betreft maar een schop onder mijn reet, die zal ik af en toe vast nodig hebben. Lieve schat, rust zacht. We houden van je.'

Dat hij altijd ondeugend is geweest, samen met broer Henri en vele vrienden, blijkt wel uit de toespraak van ceremoniespreker Manon Snoeker, die het levensverhaal van Martijn prachtig verwoordt: ‘Henri vertelde over vroeger dat de broers vaak samen uitgingen. Ze strompelden van de kroeg naar de flat. Ze kwamen langs De Groene Driehoek, die in de steigers stond. De mannen pakten een straattegel, klommen op de steigers en begonnen die te slopen. Onderdelen werden naar beneden gegooid. Dat ging bepaald niet zachtzinnig. Het duurde dan ook niet lang voordat de politie in aantocht was. De heren gingen op de loop. Martijn was zo over het hek, maar Henri? Die bleef op de punten van het hek hangen, broek kapot, benen kapot en bloed overal.’

Anekdotes

En zo worden er nog veel meer anekdotes verteld. Vaak wordt er gegrinnikt. Ook vrienden Danny van der Sleen, Bennie Snippe en zijn broertje Henri nemen de microfoon in handen en zeggen prachtige, laatste woorden tegen hem. En ook moeder Mieneke wil graag nog wat tegen haar oudste zoon zeggen. ‘De grootste angst van een ouder is het verliezen van je kind. Voor mij is dat nu de keiharde waarheid. Maar laten we met z’n allen verder gaan waar Martijn voor zijn ziekte altijd mee bezig was. Leven en genieten. Maak er een feestje van. Ik denk, en eigenlijk weet ik het zeker, Martijn zal dat enorm waarderen. Dag lieve zoon van me.’

Muziek van Aerosmith en Toto klinkt door de zaal. De tranen vloeien rijkelijk, vooral als de kist van Martijn moet worden dichtgeschroefd en zijn naasten hem voor het laatst kunnen zien. Vrienden helpen om de kist naar buiten te dragen, samen met Marnix Beverloo van Monuta Uitvaartcentrum Beverloo, terwijl het nummer Adio Amore Adio van Jannes wordt gedraaid. Iedereen laat zijn verdriet openlijk blijken. Goudeerlijk zijn ze allemaal, stuk voor stuk. Net als Martijn. Na de ceremonie op de begraafplaats wordt er nog wat nagedronken in Pand 3&40. En nee, geen koffie met cake. Wel een biertje, een wijntje met daarbij een broodje kroket of frikadel. Er wordt gehuild, gelachen en gedanst. Wat gaan ze Martijn missen. Maar of hij er nou wel of niet is, het feestje gaat door. Al is het alleen maar omdat hij het zo gewild had.