Man van Staal laat prachtige herinneringen na

Hoogeveen - Hoe het verhaal af zou lopen wist iedereen al, maar dat neemt niet weg dat het overlijden van oud-voetballer Martijn Doldersum (41) is ingeslagen als een bom. Martijn overleed gisterochtend aan de gevolgen van de spierziekte ALS.

Een bewonderenswaardige man verloor voor het eerst een wedstrijd, zijn laatste wedstrijd.

Martijn Doldersum werd met recht een Man van Staal genoemd. Hij speelde voor vv Hoogeveen, vv Zuidwolde, vv Hollandscheveld, MSC en WKE. Bij laatstgenoemde club uit Emmen zorgde hij voor prachtige momenten. Herinneringen die nog vaak ter sprake komen. Bijvoorbeeld de wedstrijd in 2009 tegen de Rijnsburgse Boys, als Doldersum aanvoerder is bij WKE. De inzet was het algeheel amateurkampioenschap van Nederland. WKE stond in de laatste minuten 0-2 achter en veel supporters waren al op weg naar huis. In de laatste drie minuten scoorde de Emmer club drie keer en dwong zo een verlenging af. In deze verlenging scoorde WKE snel, maar kreeg in de laatste minuut nog een tegentreffer waardoor strafschoppen uitkomst moesten brengen. Voor beide teams gingen de eerste drie strafschoppen mis, maar uiteindelijk trok WKE aan het langste eind door met 2-1 te winnen. Dat werd natuurlijk groots gevierd, met Martijn als stralend middelpunt.

Rudolf Lip, oud-teamgenoot en vriend van Martijn, heeft prachtige anekdotes paraat. 'In de laatste wedstrijd van het jaar dat we kampioen werden in de hoofdklasse sprongen we na het eerste doelpunt met z’n allen boven op elkaar. Martijn lag onderop. Hij stond op en verzwikte zijn enkel. Martijn voetbalde door en na de wedstrijd tapete hij zijn enkel in. We vierden die avond groot feest, dronken bier en gingen slapen. De volgende dag kwam hij uit bed en hij was vergeten om de tape eraf te halen. Hij kon geen schaar vinden en stond bovenaan de trap en vroeg om een schaar. We haalden het verband eraf en geloof me, ik heb nog nooit zo’n dikke enkel gezien.'

Verbroedering

Tijdens zijn periode als speler bij het Meppeler MSC zorgde Martijn voor verbroedering in het team én in de kantine. 'We wonnen wedstrijd na wedstrijd', vertelt zijn toenmalige trainer Leo Blom. 'De kwaliteit van Martijn was koppen. Ongelofelijk. Hij kon springen, iemand aan de kant duwen en daarna de bal koppen. Wat een ongelofelijk sterke lomperik was het toch. Na iedere training gingen de mannen de kantine in. Martijn zei gewoon: 'lappen jongens' en iedereen bleef hangen. Vooral op vrijdag. Martijn zorgde dan wel dat hij niet hoefde te rijden. Het team kende samenhorigheidsgevoel. De spelers waren erg close. Dat hadden we nog nooit meegemaakt. Niet in die mate. Hij werd niet voor niets meteen aanvoerder van het eerste team.' Het waren gouden tijden voor onze club.'
In mei 2013 kreeg Martijn een verschrikkelijke diagnose te horen: hij leed aan de spierziekte ALS. Een slopende ziekte, waarvan de afloop bekend is. Hij zou komen te overlijden. Toen hij het hoorde in het ziekenhuis wist hij nog niet wat het precies inhield, vertelde hij destijds tijdens een interview: 'Ik zei tegen de dokter: ik heb ALS? En nu?' Hij schrok zich wezenloos, maar probeerde hoe dan ook zo lang mogelijk een normaal leven te leiden. Zijn afscheidswedstrijd speelde hij bij MSC. Het was een prachtig duel, met achteraf een groot feest in de kantine. Precies zoals hij gewild had. Doldersum had nog graag een tijd door willen voetballen, maar kon dat niet. 'Ik moest noodgedwongen stoppen. Het ging lichamelijk gewoon niet meer.' Wel trainde hij een aantal maanden een team bij WKE, maar stopte daarmee.

Dat betekende niet dat Martijn stil ging zitten. Hij ging veel met vrienden op pad en vierde ieder weekend een feestje. Daarnaast zette hij zich volop in voor de strijd tegen ALS. Zo onderging hij meerdere onderzoeken in het ALS Centrum in Utrecht en beklom hij in 2014 en in 2015 de Mont Ventoux, samen met zijn Team Dollie 15. In 2014 ging hij samen met vriend Dennis Kruise op een tandem naar boven. Een bijzonder moment. Dennis vroeg zijn vriendin Angelique ten huwelijk boven op de kale berg. Martijn mocht getuige zijn en vond het prachtig. Dit jaar werd er een andere fiets voor hem geregeld, een ligfiets. Ook deze keer haalde hij de top, geholpen door vrienden en familie, die hem eigenlijk de berg op hebben geduwd. Maar tijdens deze beklimming heerste er een ander gevoel: het zou zo maar eens de laatste keer kunnen zijn dat ze samen met Martijn in Frankrijk zouden zijn om de Mont Ventoux te beklimmen.

Hoe dan ook genieten

Het enige dat Martijn wilde, was genieten. En dat is hem volop gelukt. Samen met zijn vrouw Mathilde en zijn dochters Sheila (16), Daiwey (8) en Jaylinn (3) genoot hij van de tijd die hem nog restte. Ze gingen meerdere keren op vakantie en hebben veel gepraat en plezier gehad. Ook schreef hij voor zijn drie dochters brieven, die Mathilde heeft bewaard. Ooit mogen ze deze brieven openmaken om te lezen wat hun vader hen graag wil zeggen. Over wanneer het afgelopen zou zijn, dacht hij niet echt na. En of hij het leven nog de moeite waar vond? Daar was hij tijdens een eerder interview heel duidelijk over: 'Het leven is altijd de moeite waard. Ziek of niet ziek.' Mathilde was het daar mee eens: 'Martijn heeft altijd geleefd met die instelling. Ook toen hij nog niet ziek was, zei hij altijd dat het maar zo kon zijn dat hij morgen dood kon zijn.'

Zelfs afgelopen weekend straalden zijn ogen tijdens de bruiloft van zijn broer Henri en schoonzus Manja. Ook was hij getuige voor Henri. 'Gelukkig konden we Martijn meenemen', vertelt Henri. 'Dat wilde hij zelf ook dolgraag. Koste wat het kost zou hij er de hele dag bij zijn. Hij werd met de 'Tinusmobiel', een busje waarin hij altijd werd vervoerd, meegenomen naar de Evenementenhal. We liepen hand in hand achter de rolstoel aan. Huilend. We waren zo blij dat hij erbij kon zijn en tegelijk verdrietig, omdat het gewoon niet goed ging.'

Zaterdag was Martijn het stralende middelpunt. Zijn ogen volgden zijn broer overal. Martijn zette met behulp van Mathilde en Randy, een vriend van Henri, zijn handtekening. Het was een prachtige avond en een feestje met Martijn zou geen feestje zijn als 'Blurred Lines', het nummer van Robin Thicke, niet werd gedraaid. Tijdens dat nummer ging Martijn altijd uit zijn dak en het werd ook gedraaid op het feest tijdens de afscheidswedstrijd bij MSC. Als hij zaterdag op had kunnen staan uit zijn rolstoel, dan had hij dat gedaan. Misschien waren er dan, Martijn kennende, zelfs wat kledingstukken op de grond beland.