Maandaggevoel: Leonora de vries
Door Leonora de Vries

Coronavraagstuk: Essentieel, of toch niet?

Een paar weken terug ging het mis. Krak, en het was gebeurd met mijn ‘Marie-Claire met gedraaide pootjes’. Sindsdien is mijn nog oudere ‘grijze muis’ van de ‘reservebank’ gehaald. Toch wel wat anders dan mijn roze zebrabrilletje dat mij sinds 2008 (!) zo trouw een frisse blik op de wereld geschonken heeft.

Ik was zo blij dat opticien Maarten Kelly haar, na een lange zoektocht door de schappen van Greving en Greving, uit een la opdiepte. „Ik denk dat ik hier heb wat je zoekt: een Marie-Claire met gedraaide pootjes.” Het waren voor mij memorabele woorden. Hij had gelijk, ik was direct verkocht! En ik wilde haar absoluut niet kwijt. Ze werd na 12 jaar wel wat vaal aan de randjes, maar haar afdanken? Ho maar.... Ook al veranderden mijn ogen gaandeweg de jaren een beetje. Ze bleef mijn maatje, vooral in de auto. Tot de letterlijke breuk van het montuur. Lijmen heb ik overwogen.

Zorgverzekering-technisch

Na een periode van rouw heb ik besloten toch op zoek te gaan naar een waardige vervanging. Niet op zijn minst omdat dit zorgverzekering-technisch gewoon het slimst is. Woensdag is het zover. Een afspraak voor de oogmeting staat. Want de jaren gaan tellen. Tegenwoordig moet de bril af om te kunnen lezen, televisie kijken zonder bril gaat me nu ook goed af, net als het kijken naar een beeldscherm (vandaar de portretfoto zonder bril) . Misschien moeten er nu leesstukjes in, multifocaal. Misschien… Omdat links en rechts het niet met elkaar eens zijn, is een goedkoop leesbrilletje geen mogelijkheid. Zucht, het blijft wikken, wegen en bovenal meten.

Luxeprobleem

Ik weet het, het is een luxeprobleem. Maar ik zie er dus als een berg tegenop. Een nieuwe bril. Want ik weet heel goed wat ik vooral niet wil (het eisenpakket bespaar ik jullie). Gelukkig gaf een online speurtocht naar brillenmerken me hoop. Maar zondagmorgen las ik dat een sluiting op tafel ligt voor niet-essentiële winkels, musea en bioscopen. Toen leek die berg ineens minder hoog en de wens ‘m te beklimmen groter. Kan ik nog wel bij de opticien terecht? Is dat een éssentiële winkel, vroeg ik me af.

Oplopende cijfers

Niet dat ik het niet snap. Ik zie de coronacijfers ook zorgwekkend oplopen. Zaterdag schoot de teller in Hoogeveen naar 35 nieuwe positieve tests om vervolgens zondag door te stijgen naar 57. Het hoogste in Hoogeveen ooit. Ik wacht daarom maar, op mijn plek gezet door de cijfers, rustig af. Want hoe essentieel is essentieel nu eigenlijk?