Door de ogen van... Delia Bremer
Door Delia Bremer

In het midden van de storm

In het midden van de storm is er de plek waar niets gebeurt. Daar is de ruimte leeg, rustig en vredig. Daar heerst de stilte. Stilte is de ervaring van geen enkel geluid, of de ervaring van zo weinig geluid dat het als volledig natuurlijk en rustgevend wordt beschouwd.

Tot rust komen in het moment waar niets is dan het ogenblik nu. Waarin je niet vooruit of achteruit gaat. Waarin je letterlijk stil bent gevallen.

Stilte kan echter ook als beklemmend of bedreigend worden ervaren omdat alles openligt en het nog alle kanten op kan gaan. Zodra je beweegt verbreek je de magie. Zet je een kleine stap naar links of rechts dan kan het maar zo zijn dat je meegevoerd wordt door de storm, die je plekken laat zien die je zelf niet voor mogelijk had gehouden. Het is een keuze.

Binnen in die leeg gevallen ruimte kan de stilte ook dienen als een moment van bezinning. Om het rijtje af te gaan en om alle zegeningen te tellen, te waarderen of te koesteren.

Fermate. Zoals de stilte in de muziek, de fermate waarna de noten weer aangeven hoe het stuk verder gespeeld moet worden. De stappen die koers bepalen. De bomen laten de bladeren los en teren nu op hun innerlijke, hun levensvocht. Hoe symbolisch is het om in rust te teren op je innerlijke stem, de ingeving die je krijgt om te volgen. Wanneer je durft te luisteren en keuzes kunt maken.

De wereld bevindt zich in een storm. Hopelijk durft ze te luisteren naar de stilte, keert ze zich naar binnen en beraadt ze zich over welke koers te volgen voordat er stappen gezet worden naar een nieuw moment.

 

wanneer de stilte weggetikt wordt

door het ritme

elke tel van de klok

door de ruimte

de melodieën vervormen

klanken die een rag weven in mijn hoofd

met gesloten ogen lezen

wat er in mijn hart geschreven staat

het bonken van en het ademhalen

niets vasthouden alleen het ervaren

het moment

nu