Marien Wortelboer: ‘Mijn kinderen hebben mijn leven gered’

Hoogeveen – Hoe belangrijk het is dat ook kinderen weten dat ze 112 moeten bellen in noodgevallen, weet Marien Wortelboer als geen ander. Als haar dochter Luna, die vandaag 14 is geworden, niet zo alert was geweest om het noodnummer te bellen, was de 42-jarige Hoogeveense, die een ruiterembolie bleek te hebben, er misschien niet meer geweest.

Ze is apetrots op Luna, maar ook op zoon Vito van 9, die dapper hulp ging halen bij buren. ,,Mijn kinderen hebben mijn leven gered.” Juist door haar eigen ervaring roept ze andere ouders op in gesprek te gaan met hun kinderen om uit te leggen wat zij moeten doen in noodsituaties.

Onrust in lichaam

De datum 8 oktober 2020 staat in het geheugen gegrift van Marien. Die donderdag tegen 16.00 uur ging het faliekant mis. ,,Ik voelde mij die dag niet goed. Ik voelde onrust in mijn lichaam, maar kon het niet goed omschrijven. Ik werkte thuis, terwijl beide kinderen op dat moment ook thuis waren. Ik had hen juist gevraagd: ‘Weten jullie wat jullie moeten doen als mama niet goed wordt?’ Het is misschien een voorgevoel geweest. Luna reageerde: ‘Bedoel je dat we dan 112 moeten bellen?’”

Nog geen paar minuten later zakte Marien onderuit en raakte bewusteloos. Luna reageerde assertief en belde 112, terwijl ze tegelijkertijd op een andere telefoon haar vader Michiel te pakken probeerde te krijgen. Ondertussen ging Vito naar de buren, die niet thuis bleken te zijn. Hij liet zich niet uit het veld slaan en besloot naar de volgende buurvrouw te gaan, die er gelukkig wel was en direct hulp aanbood.

De ambulance was snel ter plekke, die Marien naar het Scheper ziekenhuis in Emmen overbracht. Daar bleek ze een ruiterembolie te hebben. Dat is een vorm van een longembolie waarbij een groot stolsel de longslagaders van beide longen volledig afsluit. Hierdoor is acuut de bloedcirculatie verstopt. Binnen enkele seconden verliest een patiënt met ruiterembolie het bewustzijn. Snel handelen is vereist en naast reanimatie is het spoedig toedienen van een bloedverdunning absolute noodzaak. Reanimatie bleek bij Marien gelukkig niet nodig, maar ernstig was de situatie wel degelijk. Ze heeft een nacht op de IC doorgebracht en aansluitend nog elf dagen op de longafdeling. Sinds maandagavond is de Hoogeveense weer thuis.

Trots op kinderen

Terugblikkend is Marien enorm trots op haar kinderen, die koelbloedig handelden. ,,En dan te bedenken wat ze hebben moeten doorstaan. Want wat doet het met je als kind om je moeder hulpeloos op de grond te zien liggen en vervolgens de ambulance met gierende banden te zien wegrijden. Dat heeft zeker impact.” Het gaat gelukkig goed met Luna en Vito, die onder andere een gesprek hebben gehad met een maatschappelijk werker in het ziekenhuis.

Marien moet het voorlopig in ieder geval nog even rustig aan doen. En de rest van haar leven zal ze bloedverdunners moeten gebruiken, maar ze is er nuchter onder. Ze ziet alles sowieso graag van de zonnige kant. ,,Als dat alles is, dan mag ik niet klagen.”