Maandaggevoel: Leonora de vries
Door Leonora de Vries

Oer-Hollands

Ik hoor hem van ver al aan komen. Een typisch geklepper met een knarsend geluid aan het einde. Ik kijk naar buiten en zie hem naar me toe kuieren: een onbekende man op klompen die de hond uitlaat. Hij stopt en draait een shaggie, de hond wacht geduldig op zijn baas. Totdat hij verder kleppert.

Ik vind het prettig dat dit hier in Drenthe nog gebeurt: op de klompen de deur uit. Dat mensen kiezen voor wat zij zelf gemakkelijk vinden en niet wat de mode bepaalt. Ik denk dat je in het westen direct tig camera’s op je gericht krijgt. Maar ja, niet voor niets het Drentse gezegde: Hij stiet op zien woord as een boer in zien klompen. Alhoewel ik niet de indruk kreeg dat deze man een boer is. Meestal zijn de huidige klompenlopers dat niet. Op de camping, waar we deze zomer hebben gestaan, ontmoette ik een nog zeldzamer ‘exemplaar’. Een vrouw op klompen. Joke heet ze, maar we noemen haar het klompenvrouwtje. Niets boers aan trouwens.

Maar klompen hebben in mijn leven nog meer betekenis dan alleen ouderwetse keuzevrijheid. Mijn meisjesnaam is Klomp. Jarenlang was ik het klumpke van de familie, de jongste. Correctie, dat ben ik eigenlijk nog steeds. Een oer-Hollandse naam (alhoewel De Vries, de achternaam die ik cadeau kreeg bij mijn huwelijk, ook wel typisch Nederlands is).

 

Nationale symbolen

De klomp spreekt tot de verbeelding; het is een van de nationale symbolen, samen met de tulp en de molen. Soms leg ik het uit aan buitenlandse mensen die ik in online games ontmoet: my maiden name means wooden shoe. Ze vinden het geweldig en vooral ook verbazingwekkend. Wat een rare achternaam! Het blinkt niet echt uit van pracht of praal.

 

Spreekbeurt

Klomp, als kind vond ik het een uitgelezen onderwerp om mijn spreekbeurt over te houden. Samen met mijn moeder bezocht ik ter voorbereiding een klompenmaker. Ik denk de klompenmakerij van Leo Oerlemans aan de Gelderopsedijk (in Nuenen, waar ik ben opgegroeid). De klompenmaker liet me zien hoe hij klompen maakte op een oude machine. Ik kreeg diverse mallen mee om de fases te laten zien. Geen idee of de spreekbeurt geslaagd was, maar mij is het altijd bijgebleven: mijn eigen privé-excursie bij de klompenmaker.

Als tiener ontdekte ik dat ik zelf ook op klompen kan lopen. Blijkbaar heeft niet iedereen er een geschikte voet voor. Ik werkte als vrijwilliger op een kinderboerderij waar ook kinderfeestjes gehouden werden. Zo’n groep kinderen mocht dan de hele middag op klompen lopen. Ze stonden er in alle maten. Geweldig vonden ze dat. En aangezien ik ook een minischoenmaatje heb, schoot ik ook regelmatig rode klompjes aan. Gaat veel sneller dan laarzen aantrekken en is bij koeien in de stal ook heel wat veiliger voor je wreef.

Ooit vind ik wel mijn ideale houten klompjes: rode met roze bloemen, maatje 36. Tot die tijd doe ik het met een kunststof variant. Want klompen, ze blijven handig voor dit klumpke.