Ogen vol vertwijfeling in Olden Kinholt

Hoogeveen - „Ze kijkt me aan. Haar blik is indringend. Haar ogen vol vertwijfeling. Ogen die in een korte tijd veel ouder en lustelozer lijken te zijn geworden. ‘Ik begrijp er niks van’, zegt ze met een verzwakte stem. Ik hoor wanhoop en boosheid in haar stem.”

Gevoelsmomenten op het snijvlak van geluk en verdriet. Activiteitenbegeleidster Susanne, werkzaam bij Treant legt ze vast in korte verhalen. Het gaat om momenten die ze toevallig of heel bewust meemaakt tijdens haar werk in de ouderenzorg op locatie Olden Kinholt in Hoogeveen. Al deze verhalen worden gebundeld in een boek.

Nieuwsgierig

Susanne: „Als activiteitenbegeleider kan ik in coronatijd gelukkig ‘gewoon’ blijven werken. Ik ga op bezoek bij bewoners in Olden Kinholt in Hoogeveen om een luisterend oor te bieden en ik bedenk nieuwe activiteiten waarbij iedereen zich kan houden aan de 1,5 meter-regel. Na een week vakantie ben ik altijd blij dat ik weer naar de bewoners kan. Ik ben nieuwsgierig hoe het met hen en mijn collega’s gaat. Ik vind het fijn om mevrouw te zien, ze is er nog! Wat een verschil met een week geleden denk ik wel bij mezelf. Ik neem plaats, uiteraard met de nodige afstand.”

De bewoonster is verward door het gebrek aan bezoek van familie. „Mijn kinderen komen bijna dagelijks bij mij langs en nu komen ze ineens niet meer. Heb ik iets fout gedaan? Zijn ze boos? Is er iets gebeurd wat ik niet weet? Ik begrijp er niks van!”, vertelt ze aan Susanne.

Opluchting

„Ze luistert aandachtig naar mijn uitleg en ze wil dat ik dichterbij haar kom zitten. Haar gehoor is achteruitgegaan na een week erg ziek te zijn geweest. Gelukkig geen corona! Ik leg haar uit dat ik niet dichterbij kan en mag zitten. Dus dan maar harder praten. Ondanks haar volledige aandacht en concentratie verdwijnen de twijfels in haar ogen niet volledig. Ik zie wel wat opluchting. Ze is opgelucht dat het niet aan haar ligt dat haar kinderen niet langs komen. Het mag simpelweg niet. Geen bezoek voor bewoners: dat is echt hartverscheurend.”

„Ik vind het toch heel raar, zegt ze. Toen ik zo ziek was, had ik geen behoefte aan bezoek want ik was te moe om te praten en te luisteren. Nu ben ik weer beter en verlang ik naar gezelschap, maar nu mogen ze niet meer komen. Ik blijf dat toch echt raar vinden hoor en ik word er verdrietig van.”

Vaker bezoek

Corona: een lastige tijd voor iedereen, zowel jong als oud, stelt de begeleidster. „Gelukkig zijn er in onze regio al een tijdje geen besmettingen meer en mag bezoek weer vaker langskomen. Ik ben erg blij voor de bewoners! Langzaamaan is het ook weer mogelijk voor een aantal vrijwilligers om te komen. Het begint gelukkig weer een beetje normaal te worden. Hou vol allemaal en blijf gezond.”

Susanne wilde ooit journalist worden. Via omwegen kwam ze 18 jaar geleden in de zorg, bij Treant Zorggroep, terecht waar ze haar hart verloor aan ouderen. Ze werkt al bijna tien jaar als activiteitenbegeleider in woonwijkcentrum Olden Kinholt in Hoogeveen.

Susanne schrijft over wat ouderen beweegt. De gevoelsmomenten die ze toevallig of heel bewust meemaakt tijdens haar werk. „Gevoelsmomenten; je kent ze vast wel. Iets leuks of minder leuk dat gebeurt en ervoor zorgt dat je de emoties voelt stromen. Meestal is zo’n moment snel weer voorbij en vergeten. Toch zijn dit de momenten die een enorm effect hebben op onze bewoners en cliënten.”