‘We moeten nu het naadje van de kous weten’ (dagboek van Arie-Leen van Schoonhoven en Geja Dierdorp, vrijwilligers bij Museum De Wemme)

Zuidwolde - Inwoners van Meppel, Hoogeveen of regio geven een inkijkje in hun dagelijks leven in de vorm van een dagboek. Deze week Arie-Leen van Schoonhoven en Geja Dierdorp, zij zijn vrijwilligers bij Museum De Wemme in Zuidwolde.

Maandag 1 juni (2de pinksterdag)

Om 13.00 uur komt een afvaardiging van het bestuur van museum De Wemme bijeen (dit is niet bekendgemaakt: we mogen immers niet in grote groepen bij elkaar komen) en wordt, met in achtneming van de anderhalvemeterregel, de vlag van De Wemme gehesen. Hiermee vindt de uitgestelde opening van ons museumseizoen plaats.

Hoe anders hadden we ons dat voorgesteld. In de maanden januari, februari en een deel van maart heeft onze inrichtingsploeg keihard gewerkt om de nieuwe expositie ‘Dankzij de Vrijheid’ op te bouwen. We hadden nog 2 weken tot de opening, alle uitnodigingen waren de deur uit en we liepen prima op schema. En toen kwam plotseling half maart corona om de hoek kijken. We lieten alles uit onze handen vallen en stopten met ons werk. Het was een troosteloos gezicht in het museum: overal slingerde troep en gereedschap en heel veel stond nog niet op zijn plaats. Langzaam herstelden we van de schok. In kleine groepjes - we horen allemaal tot de risicogroep – pakten we voorzichtig de draad weer op en we zijn er nu klaar voor.

We gaan om 13.30 uur open, maar al even na het hijsen van de vlag melden zich de eerste mensen voor het terras. Het zijn wandelaars die de route Delfzijl – Tilburg lopen. Ons museum blijkt op die route te liggen. Ze hebben geen tijd om de tentoonstelling te bekijken (‘Vandaag lopen we de route van Echten naar Balkbrug’), maar een ijsje gaat er wel in. Er zijn gelukkig wel een paar reserveringen binnengekomen.

Dinsdag 2 juni

In deze coronatijd zijn we voorlopig alleen ’s middags van 13.30 tot 17.00 uur geopend. Maar op dinsdagochtend komen onze tuin- en klusploegen altijd en is er dus wel reuring in en om het museum. Een deel van de tuinploeg komt ’s middags, omdat ze elkaar anders te veel voor de voeten lopen. De tuin, waarin beelden van Marie Louise Minke zijn geplaatst, ligt er prachtig bij.

We moeten nog wel erg wennen aan de coronaregels. We hebben natuurlijk alles in orde gemaakt: eenrichtingsverkeer, handgel, desinfecterende spray, elke bezoeker krijgt een stel wegwerphandschoenen (dan kunnen ze het levensgrote electrospel spelen), de regels zijn opgehangen en wat onwennig vragen we de mensen of ze hoesten of koorts hebben. Ook voelt het raar dat we hun persoonlijke gegevens op moeten schrijven. Normaal vragen we ook vaak waar de mensen vandaan komen, maar dat is uit interesse en nu moet je het naadje van de kous weten omdat het moet.

Het is vandaag erg rustig. Jammer, we hadden ondanks het prachtige weer (dat is geen museumweer) toch gehoopt op meer bezoekers. De paar mensen die er zijn, vinden de tentoonstelling prachtig en zeer de moeite waard. Dat is tenminste nog iets.

Woensdag 3 juni

Ook vandaag is het rustig. Het lijkt alsof de mensen nog niet goed op stap durven te gaan. Of dat het te mooi weer is. Als dat zo is, hopen we dat er vanaf morgen meer mensen komen.

Normaal hebben we elke week wel drie groepen die in familieverband of met bussen bij ons op bezoek komen. Die groepen kunnen we dit jaar sowieso wel vergeten, dus is onze hoop gevestigd op de individuele bezoekers.

Er loopt een mijnheer bij ons naar binnen. Hij is 80 jaar geleden geboren in het museum, toen dat nog een boerderij was. Hij vertelt dat hij de bevrijding hier heeft meegemaakt. Nadat de Duitsers de deel van de boerderij hadden gebruikt als opslag, kwamen later de Canadezen om Zuidwolde te bevrijden.

Hij kreeg toen voor het eerst van zijn leven chocoladerepen. We laten hem gratis door zijn boerderij/ons museum lopen en hopen dat hij iets van de periode na 1945 weer zal beleven.

Zijn verhaal sluit prachtig aan bij onze tentoonstelling, die over de periode 1945-1960, de wederopbouw, gaat. We laten zien hoe het leven er in de eerste 15 jaar na de oorlog uitzag, met onder andere bevrijdingsrokken, beelden van het vervoer, communicatie, hygiëne, kinderspelen, de landbouw en de koude oorlog.

En natuurlijk staat er een deel van onze mooie collectie handkarren.

Donderdag 4 juni

We werken alleen met vrijwilligers. Er zijn er die het lastig vinden om het touchscreen, de beeldschermen, het pinapparaat, de museumkaartscanner of de film in onze cineac op te starten. Daarom is vanmorgen onze ict-groep bijeen om te bekijken of dat op een eenvoudiger manier kan.

Vanmiddag zijn er een paar bezoekers. Voor komend weekend zijn er gelukkig ook al een aantal reserveringen.

Zou het zo zijn, dat het moeten reserveren een drempel is? Onze bezoekers komen meestal op de bonnefooi. Dat kan nog steeds. We reserveren dan op het moment dat men bij ons binnenstapt. Dus mensen, pak de fiets en kom bij ons langs.