Maandaggevoel: Henriëtte Meppelink
Door Henriette Meppelink

Een te klein afscheid

Het hele weekend liep ik na te denken over wat ik voor onderwerp aan zou snijden in deze column. Werd het 4 mei? Hoe belangrijk het is om te herdenken? Of 5 mei? Hoe mooi het is om te vieren? Ik denk dat de meesten van ons wel weten hoe belangrijk dat is. En eigenlijk was ik in mijn hoofd bezig met wat anders.

Mijn gedachten waren bij een man die in 2017 een diepe indruk op mij maakte. Ik was voor een interview in de Vredehorst. De kerk was net verbouwd, deels dan, en we kregen er al regelmatig berichten over. Ik was wel nieuwsgierig.

Een en al lach

Ik kwam binnen en werd ontvangen door een lange man, met snor en bril. Een en al lach. Zijn naam: André Flens. Henk Hospers leidde me rond. Hij liet het gebouw trots zien. Ondertussen was André druk aan het dweilen. Bescheiden, op de achtergrond, maar net zo enthousiast als Hospers. En misschien nog wel trotser op zijn kerk, waar hij al jaren naast woont. Een jaar later interviewde ik hem nog een keer. Ik fotografeerde hem achter het orgel. Ook toen kwam de renovatie aan de orde. Hij bleef, ondanks dat hij toen waarschijnlijk al wist dat hij ziek was, een en al lach.

Toen ik me aansloot bij de redactie van de Threant, het tijdschrift van de Nederlandse Genealogische Vereniging, Drenthe en Noordwest-Overijssel, vergaderden we vaak in de Vredehorst. André bracht dan altijd koffie en thee én koekjes. Al kregen we dat laatste alleen als we er lief om vroegen. Met een knipoog natuurlijk. We kregen een tijd terug al te horen dat André ziek was. Toch bleef hij in de weer in zijn kerk. Altijd even vrolijk en vriendelijk.

Dit weekend moest ik slikken. Er belandde een bericht van de SP Hoogeveen in de mail over het overlijden van André. Een bijzondere man is ‘uit de tijd’. Een man die, omdat hij zo bescheiden was, juist heel bijzonder was. Naast de NGV vergaderen er nog veel meer groepen en clubs in de Vredehorst. Ook de SP Hoogeveen was geschokt. Hoe je het ook wendt of keert, je weet dat dit soort berichten eraan zitten te komen, maar dat maakt het niet minder verdrietig.

Laatste eer

Wat mij diep in mijn hart raakt, is dat André geen afscheid krijgt dat hij eigenlijk verdient, wegens het coronavirus. Er zullen vele Hoogeveners zijn die hem de laatste eer zouden willen bewijzen, maar die dat nu niet kunnen doen vanwege de maatregelen. Deze man verdient een volle kerk. In gedachten ben ik vandaag bij familie, vrienden en dierbaren die afscheid van hem nemen. André, bedankt voor alles.