Overdenking ... Joël Kikkert
Door Joël Kikkert

Een druk op de resetknop

Die eerste keer - ik weet het nog goed. Plotseling komen er steeds meer vlekjes in mijn zicht. Enigszins verbaasd blijf ik rustig luisteren naar de docent. Vervolgens wordt mijn rechtervoet doof.

Langzaam breidt het zich uit richting mijn bovenbeen. Rustig ga ik maar wat verzitten, in de verwachting dat het daardoor weer wegtrekt. Daarentegen wordt mijn hele been doof. Ach, er zal wel een zenuw wat in de knel zitten, denk ik nog. Maar ondertussen gebeurt hetzelfde met mijn rechterarm en -hand.

Voorzichtig constateer ik dat ik niet meer geheel de controle over mijn bewegingen heb. Nu word ik toch wel wat zenuwachtig. En vervolgens wat paniekerig, nu het zich verder richting mijn vitale delen verspreidt. Langzaam ‘stroomt’ de onbekende en onzichtbare vijand via mijn linkerborst mijn gezicht in. Wat overkomt mij? Ook mijn tanden worden doof, evenals mijn tong. Heel zacht fluister ik wat woorden, maar ze klinken als die van een dronkaard.

Een gebedje schiet op naar de hemel. Het zou toch niet… een beroerte of iets dergelijks zijn!?!

Oncomfortabel

Nee, dat gelukkig niet. Wél is het een vervelende maar verder onschuldige hersenaandoening die zich zo af en toe uit, zo bleek later. Niet te bestrijden – ik kan niets anders dan zo’n ‘aanval’ gewoon over me heen te laten komen en te beantwoorden met rust nemen. Het beperkt me soms onverwacht op een oncomfortabele manier, en dat is vervelend. Daarom ben ik blij dat de aanvallen nu vrijwel niet meer voorkomen. Maar toch brengen ze me ook iets waardevols.

Rust en kwetsbaarheid

Wanneer er weer eens ‘op de resetknop van mijn lichaam wordt gedrukt’, neem en ervaar ik de rust die ik nodig heb maar anders minder makkelijk accepteer. En voel ik mij in mijn kwetsbaarheid even zo afhankelijk. En na een tijd van bezinning ook dankbaar, voor de gezondheid die verder altijd zo vanzelfsprekend lijkt. Het verlegt mijn focus. Van mijn in de war geschopte plannen naar God, die ondanks mijn situatie dezelfde Betrouwbare blijft. Het zet me stil op de plek waar ik eigenlijk veel vaker zou willen en moeten zijn…

Onbekende vijand

De eerste keer corona – het zal ons nog een poos bijblijven. Op de kaart van Nederland steeds meer vlekjes van besmettingsgevallen. Langzaam maar zeker verspreidt zich de onbekende en onzichtbare vijand van beneden naar boven het land in. Aanvankelijk dacht ik dat het wel meeviel. Maar het gevaar bedreigt de vitale onderdelen van onze samenleving. Er lijkt op de resetknop van de wereld gedrukt te zijn. We kunnen niet anders dan rust nemen van een deel van onze bezigheden om ergere gevolgen te voorkomen. Plannen worden in de war geschopt, gezelschap gemist. Vervelend tot schrijnend. Hopelijk is het snel voorbij.

Toch zie ik dat deze bijzondere tijd ons ook veel waardevols kan brengen. Bezinning en rust. Maar ook besef van kwetsbaarheid en afhankelijkheid. En meer focus op het gezin en elkaar. En hopelijk ook op onze betrouwbare God. Is dat eigenlijk niet de plek waar we veel vaker zouden moeten zijn?