Overdenking … Roel Winkel
Door Roel Winkel

Een dubbel stille week

Mijn hoofd zit vol met het coronavirus. Gelukkig alleen figuurlijk, ik ben al drie weken in quarantaine. Het is dus bijna uitgesloten dat ik het nu heb, maar dat moeten we zo zien te houden.

Dus laat ik de boodschappen bezorgen en ga ’s middags een uurtje wandelen om nog wat anders te zien dan mijn huiskamer en tuin. Raar genoeg verveel ik me niet, maar het is wel stil en ik ben toch alleen.

Ik moet denken aan de uitspraak van koningin Wilhelmina: Eenzaam maar niet alleen. Zij miste gelijkgestemde mensen waar ze gewoon mee kon praten, terwijl er genoeg mensen om haar heen waren. Dat geldt voor mij niet. Ik heb genoeg mensen waarmee ik kan praten en van gedachten kan wisselen. Alleen ik zie ze niet meer. Dan merk je hoe belangrijk het is dat je bij een kerk of gemeenschap hoort. Die mensen bellen me, sturen een kaartje en eigenlijk het meest belangrijke: ze bidden voor je en vertellen dat dan ook aan je. Ook op de kaartjes die ik krijg staat steeds: We bidden voor je. Ik had nooit gedacht dat me dat zo zou opbeuren/bemoedigen.

 

Geen hand vasthouden

Ik had zo mijn eigen bezigheden: eten koken, de was doen, wandelen, bezoek ontvangen en op bezoek gaan bij vrienden, kinderen en kleinkinderen. En elke middag ging ik even naar mijn vrouw die in Weidesteyn ligt. In Weidesteyn ontmoet je natuurlijk niet alleen je vrouw maar ook de andere ‘cliënten’ zoals het zo mooi heet. Je zit samen in de huiskamer en ziet iedereen anders reageren op hoe het dagelijks leven daar zijn gang gaat. Je went er aan. Zo ineens is dat afgelopen. Je mag niet meer naar je vrouw toe. Je mag haar hand niet even vasthouden.

Je krijgt geen bezoek meer thuis en iedereen blijft uit je buurt. De boodschappen worden op de stoep gezet. Op straat lopen ze met een bocht om je heen. Ik hoef nog net niet te roepen: ‘melaats, melaats’, zoals mij bij gebleven is van de verhalen uit de kinderbijbel. Dan wordt het toch stil en ja ook eenzaam om je heen.

 

Bij mij leidde dat tot de gedachte om onze begrafenis voor te bereiden. Gelukkig hadden we daar wel over gesproken met elkaar en mijn vrouw had ook al wel wat op papier gezet maar toch: een zware tocht. Dan ineens het bericht dat er ook in Weidesteyn een virusbesmetting is. Wat doen we als het ons treft? Laten we ons dan nog opnemen? Hoever gaan we met behandelen? Willen we nog naar de IC? Laten we ons nog reanimeren? Vragen die we voor een ander soms makkelijk kunnen beantwoorden, maar als het onszelf treft valt dat niet mee.

Weet u het? Toch goed dat u daar eens over nadenkt. Bij een opname in het ziekenhuis is bijna de eerste vraag: ‘Wilt u bij hartstilstand nog gereanimeerd worden?’ Daar wordt direct een antwoord op verwacht. Ook is het goed dat u iets op papier zet voor uw begrafenis. Mijn advies is, doe het nu u nog gezond bent en gewoon kunt nadenken. Voor mij was dit niet het goede moment in deze zorgelijke situatie.

 

Lijden van Jezus

Niet zo’n opbeurend stukje in deze dubbel stille week, maar het past wel in de week dat we het lijden van Jezus herdenken en zien wat Hij voor ons gedaan en geleden heeft. Vanavond nog avondmaal vieren, dan nog een stille zaterdag en dan wordt het paasmorgen, de opstanding van onze Heiland. De Heer is waarlijk opgestaan, Halleluja.