Maandaggevoel: Nicole Donkervoort
Door Nicole Donkervoort

Van de wind kan niemand leven

Vriendinnen vuurden zaterdag aan de telefoon een spervuur aan vragen op mij af. Gealarmeerd door het nieuws dat vrijdagmiddag door RTV Drenthe naar buiten werd gebracht onder de kop: ‘Noordelijke kranten in het nauw: miljoenenverlies voor NDC’ en dat vervolgens werd opgepikt door meer media.

,,Gaat NDC failliet? Zit jij binnenkort zonder werk? En nu?” Hun bezorgdheid raakte me, terwijl het nieuws mij opvallend genoeg minder hard trof. Simpelweg omdat de situatie intern bekend is. En ja, het is kei- en keihard werken om het hoofd boven water te houden. Of dat gaat lukken? Het is, om eerlijk te zijn, koffiedik kijken.

1857

Tot ruim vijf jaar geleden was de Hoogeveensche Courant zelfstandig. Bij de overname eind 2014 door Boom uitgevers in Meppel was menigeen bezorgd over de toekomst van ‘pet zien krante’, waarvan de geschiedenis teruggaat naar 1857. ‘Het kan toch niet zo zijn dat er straks geen Hoogeveensche Courant meer is?’, kreeg ik destijds haast verontwaardigd nogal eens voor de voeten geworpen. Ruim twee jaar geleden werd Boom, en dus de Hoogeveensche Courant, overgenomen door NDC, maar pas zaterdag keerde die vraag scherp terug. Hoogeveen zonder Hoogeveensche Courant? Iedereen lijkt het erover eens: dat is ondenkbaar.

Betaalmuur

Des te opvallender zijn sommige reacties op online artikelen die achter de betaalmuur zijn geplaatst. Niet zomaar persberichten of nieuwsberichten die overal te lezen zijn, want die kan iedereen ook op onze site gratis tot zich nemen, maar verhalen waar wij als journalisten tijd en energie in hebben gestoken. Ik kan er met mijn verstand niet bij, en ja het maakt mij oprecht boos, dat mensen niet (willen) begrijpen dat dergelijke teksten niet gratis weggegeven worden. Alsof je naar de bakker gaat en zegt: ‘Dat brood graag, maar ik betaal er niet voor’. Dit is onze baan en daar betaalt NDC ons salaris voor, omdat ook wij moeten eten, onze hypotheek of huur moeten betalen et cetera. Van de wind kunnen wij helaas niet leven, zoals niemand dat kan.

Kromme tenen

Met kromme tenen lees ik opmerkingen als: ‘Dit is zo belangrijk voor de maatschappij, dit moet iedereen kunnen lezen’, met daarbij niet zelden een krachtterm of vloek, want ook dat is helaas eerder regel dan uitzondering op de sociale media. En jawel, heel wat duimpjes van personen die het er volledig mee eens zijn. Jammer.

Meestal weet ik mij te beheersen en reageer ik niet, omdat ik maar al te goed besef dat het helemaal niets uithaalt. Slechts één keer vergat ik om tot tien te tellen, maar ik had al snel spijt als haren op mijn hoofd. Het lokte nieuwe reacties uit, waar van alles bij werd gesleept en zelfs onwaarheden werden geuit. Het zou een welles-nietes verhaal worden als ik daar weer op zou reageren. Ik heb in ieder geval daardoor mijn les wel geleerd. Maar wennen…. nee, dat doet het nooit.