Maandaggevoel: Nicole Donkervoort
Door Nicole Donkervoort

Wrok koesteren is als het drinken van vergif

‘Neeeeee, dit kan niet waar zijn!’ Zo ongeveer elke bladzijde die ik lees herhaal ik dit zinnetje hardop. Ik ben geschokt. Verbaasd ook. ‘Hannelore – het meisje uit de sekte’ heeft mij in z’n greep. Aan de ene kant wil ik het boek het liefst zo ver mogelijk wegleggen omdat de woorden die zich aaneenrijgen te gruwelijk zijn, maar tegelijkertijd moet ik doorlezen.

Het is het haast onwaarschijnlijke verhaal van de Hoogeveense Hannelore, die ik afgelopen week ter promotie van het boek dat Frank Krake over haar heeft geschreven en woensdagavond zijn landelijke presentatie beleeft, persoonlijk heb geïnterviewd. Een gesprek dat mij de dagen erna niet losliet. Terwijl Hannelore zonder zichtbare emotie haar ongelooflijke levensverhaal uit de doeken deed, hoorde ik het met kippenvel over mijn hele lijf en een knoop in mijn maag aan. Het is sinds dat gesprek de vraag die zich vrijwel continu in mijn hoofd herhaalt en waar ik met anderen over praat, ondanks Hannelore’s uitleg over gehersenspoeld zijn: hoe kan het dat mensen dit laten gebeuren? Dat volwassenen voor zichzelf bepaalde keuzes maken oké, maar hoe kan het dat ouders toestaan dat hun kinderen van hen worden verwijderd, tot op het bot worden vernederd, worden onderdrukt en seksueel worden misbruikt. Het gebeurde allemaal letterlijk onder hun ogen. Veelal zelfs met hun goedkeuring. Ik vrees dat het enige antwoord is dat de volgelingen alles deden voor God, om zo dicht mogelijk bij Hem te komen. Sekteleider Sipke Vrieswijk predikte hel en verdoemenis, wat helaas niet uniek is, maar God is toch een God van liefde? Ik ben christelijk opgevoed, maar maak inmiddels al jarenlang geen deel meer uit van een kerkelijke gemeenschap. Of God werkelijk bestaat? Ik durf daar geen uitspraak over te doen, maar het heet toch niet voor niets geloof in plaats van waarheid?

Geen incident

Mijn motto was altijd: iedereen moet doen waar hij of zij zich goed bij voelt, ook qua geloof, zolang mij niets wordt opgelegd. Een motto dat eigenlijk geen stand meer houdt met het relaas van Hannelore in het achterhoofd, met onschuldige kinderen als slachtoffer. En misschien zijn ook de volwassenen wel slachtoffer, zoals Hannelore stelt. Volledig gehersenspoeld door een charismatische man die zegt namens de Here te spreken.

Het enge is dat het geen incident is. Over de hele wereld, en ook in Nederland, zijn sektes actief. Hannelore hoopt dat haar boek een waarschuwing is. Al opent het maar één persoon de ogen, dan is haar doel bereikt. Maar de Hoogeveense laat met haar boek nog iets zien en dat is dat ondanks alle ellende die iemand wellicht meemaakt, er toch licht aan het eind van de tunnel verschijnt. Hannelore is in mijn ogen hét voorbeeld van de kracht die de mensheid in zich heeft. Ik heb grote bewondering voor haar. Geenszins een timide vrouw, maar een krachtig persoon die nu blij en gelukkig lijkt en opvallend genoeg geen wrok koestert. Omdat wrok koesteren is als het drinken van vergif en verwachten dat de andere persoon eronder lijdt, maar de enige die vergiftigd wordt jijzelf bent. Dat ze een voorbeeld mag zijn voor velen.