‘De pijnpoli was mijn laatste strohalm’

Aangeboden door: Treant

Andrea van Tuijl (45) uit Norg kampte na de geboorte van haar zoon Sybe acht jaar lang met hevige zenuwpijn. De pijn in haar rechterbeen was bij tijd en wijle ondraaglijk. ‘Soms dacht ik: hak m’n been er maar af.’ Andrea doorliep de complete medische molen, maar de pijn bleef.

Twee jaar geleden vormde de pijnpoli van Treant haar laatste strohalm. In Hoogeveen geschiedde een klein wonder. ‘Na zeven behandelingen is mijn pijn naar de achtergrond verdwenen, ik kan weer van het leven genieten.’ 

We schrijven 2010. Als Andrea zestien weken zwanger is, ontwikkelt ze bekkeninstabiliteit. Na de bevalling staat haar bekken scheef en die beschadigt een zenuw in haar onderrug. De impact is enorm. Door de helse pijn kan Andrea nog amper bewegen. Liggen gaat net, maar met twee kleine kinderen is dat meestal geen optie. De Drentse stopt noodgedwongen met werken en zoekt hulp in de medische wereld. Ze klopt aan bij een rugkliniek en een wervelkolomcentrum. De boodschap is steeds hetzelfde: uw zenuw is beschadigd en daar is niets aan te doen. 

Andrea meldt zich uiteindelijk voor revalidatie in Beatrixoord. ‘Daar leerde ik om mijn pijnklachten te accepteren, ik moest ermee leren leven. Maar dat wilde ik helemaal niet, want ik wilde er zijn voor mijn man en kinderen.’ 

Laatste hoop 

Haar manueel therapeut attendeerde Andrea begin 2018 op de pijnpoli van Treant. ‘Het was het laatste stukje hoop waar ik me aan vastklampte.’ Anesthesioloog en pijnbestrijder David Post was vanaf het eerste consult eerlijk en duidelijk. ‘Hij zei dat hij zijn uiterste best voor me zou doen, maar beloofde geen gouden bergen. Ik waardeerde zijn eerlijkheid.’ 

In nauw overleg met Andrea besloot de pijnbestrijder tot een zogeheten wortelblokkade. Daarbij brengt hij onder röntgendoorlichting een naald naar de zenuwwortel en spuit vervolgens een pijnstiller en ontstekingsremmer in. ‘Ik was voor de eerste behandeling behoorlijk gespannen, maar het pijnteam was heel zorgzaam en begripvol. Ze namen mijn zorgen serieus, ik voelde me in vertrouwde handen.’ 

Spaanse pepers 

Behalve de wortelblokkade wordt Andrea ook behandeld met Qutenza-huidpleisters. Dit middel wordt toegepast bij mensen met zenuwpijn die uitstraalt naar de huid. ‘Die was soms zo hevig dat ik alleen maar een joggingbroek of jurk kon dragen.’ Deze pleisters bevatten een stofje dat ook in Spaanse pepers voorkomt. Dit stofje bindt zich aan beschadigde zenuwcellen en maakt ze minder gevoelig voor pijn. 

Andrea is inmiddels twee jaar en zeven behandelingen verder; een goed moment om de balans op te maken. ‘Het verschil met 2017 is enorm’, verzekert ze. ‘De pijn beheerst mijn leven niet meer, ik kan normaal functioneren. Ik kan weer wandelen en fietsen, ik heb een nieuwe baan en bovenal kan ik er voor mijn gezin zijn. We kunnen samen een dagje onbezorgd naar de dierentuin en dat doet me heel goed. Ik ben weer een vrolijke moeder en daar genieten we allemaal van.’ 

Geruststellend 

Wanneer de pijn weer de kop opsteekt, is één telefoontje naar de Hoogeveense pijnpoli genoeg voor een vervolgbehandeling. ‘Als ik bel, kan ik op korte termijn langskomen. Dat is een geruststellende gedachte’, vindt Andrea. 

Zij heeft een duidelijke boodschap voor lotgenoten die zich bij hun pijnlijke lot hebben neergelegd. ‘Zelfs als deskundigen zeggen dat je jouw pijn moet accepteren, moet je de moed niet laten zakken. De pijnpoli van Treant bewijst dat er altijd hoop is.’