Dominee Yorick Breemes is gek op metalmuziek: ‘De Heer brult vanaf de Zion, Hij gromt vanuit Jeruzalem, klinkt mij aardig metal’

Hollandscheveld - Dominee Yorick Breemes (27), predikant in Hollandscheveld, Nieuwlande en Geesbrug is dol op metalmuziek. Een bijzondere combinatie, want dat soort dominees kom je niet vaak tegen. Hij legt uit.

Waarom metalmuziek? Wat vind je er zo mooi aan?

Metal is vaak ruw en recht voor z’n raap. Ik hou gewoon van de stijl, al ben ik niet zo muzikaal dat ik goed onder woorden kan brengen waarom het mij zo pakt. Volgens mij is het ook gewoon een beetje van of je vindt het wat of niet. Je moet van het geluid houden, het klinkt over het algemeen gewoon wat agressiever en zwaarder dan andere muziekgenres. Vaak kunnen mensen nog wel wat met de instrumenten, maar knappen ze af op het stemgeluid. Dat is alleen maar geschreeuw zeggen ze dan. Natuurlijk werkt niet iedere band met ‘geschreeuw’ (grund en scream). Maar ik vind dat vaak juist het mooiste. Voor mij is het ook gewoon een samenspel tussen de muziek en de teksten. Het is die combinatie waar ik niet zonder kan. Dus ik zou niet fan kunnen worden van een band waarbij de teksten nergens over gaan.

Metal durft gewoon midden in de puinhoop te gaan staan, die het leven soms kan zijn. Soms is het diep, donker en zwart, is het ook duister in je hoofd. Metal loopt daar niet voor weg. Ik vind metal gewoon eerlijke muziek. En de muziek past daar ook gewoon bij. Het versterkt die gevoelens misschien ook wel een beetje. Dus het zegt natuurlijk ook heel veel over mij dat ik mij aangetrokken voel tot wat meer donkere thema’s in muziek.

En dat is soms ook wel een beetje mijn probleem met kerkmuziek. Heel veel liederen, ook in de kerk, gaan over lofprijzing en hoe fijn het is om te geloven (is het ook hoor). Maar ik mis dan toch de schaduwkant van het leven daarin. Dat het leven soms ook gewoon vies kan tegenvallen, dat je ziek kunt worden, depressies, burn out, dat je soms in de steek wordt gelaten door mensen die je dierbaar zijn, dat je je een mislukking voelt. In de Bijbel gaat het continu om mensen die worstelen met God, zichzelf en de wereld en dat mis ik in veel muziek binnen en buiten de kerk wel eens.

Ik merk ook dat ik iemand ben die van teksten houd en juist omdat metal zo eerlijk is spreekt mij die directe stijl enorm aan. Om een paar voorbeelden te noemen: op dit moment luister ik veel naar 1914, een metalband uit Oekraïne en alle nummers gaan over de Eerste Wereldoorlog en de waanzin daarvan belicht vanuit alle kanten. Of neem bands als Gojira, die aandacht vragen voor dieren en milieu, of Thy Art is Murder, een band die vaak enorm kritisch is op religie. Die hebben een nummer ‘Holy War’ waarin het gaat over religieuze oorlogen. Nou dan denk ik als gelovige, het klopt ook gewoon wat jullie zeggen, er is in naam van mijn God enorm veel oorlog gevoerd. Dan ben ik niet beledigd als christen, integendeel. Of neem Silent Planet, die nummers heeft geschreven over PTSS. Of een band als The Amity Affliction waarin het een album lang gaat over de worsteling van de zanger met depressie en zelfmoordneigingen. Of Orphaned Land uit Israël die via metal de verschillende religieuze en culturele groepen in Israël en Palestina dichter bij elkaar proberen te brengen. En zo kan ik nog wel uren doorgaan. Ik ken gewoon geen muziekstijl waar alles van het leven zo eerlijk voorbij komt.

Hoe lang houd je al van dit soort muziek?

Ik was 12 toen ik voor het eerst metal hoorde. Het was op de middelbare school waarop ik zat. In de pauze zaten we vaak op de bankjes voor de school. Ouderejaars lieten dan wel eens muziek horen. Zo kwamen ook de grote namen van die tijd een beetje voorbij: Metallica, Korn, Marilyn Manson. Nirvana was ook populair, maar ook wat bands met meer ‘geschreeuw’ zoals Haste the Day en Bullet for my Valentine en later Bring me the Horizon en As I Lay Dying. Daar is het eigenlijk begonnen, eerst meeluisterend en vanzelf ging ik het ook luisteren.

Ik weet nog wel, toen ging je nog in de pauze via Blue-tooth liedjes overzetten op je mobiel, hopen dat het klaar was voor de les begon! In het begin luister je dan eigenlijk vooral toch de bands die je op school hoort. Maar op een gegeven moment ga je zelf dingen opzoeken. En dan blijken er zoveel verschillende stromingen te zijn in metal en met het een heb je wel wat en met het ander niet. En zo groeit eigenlijk door de tijd heen een verzameling aan bands die je luistert en die breidt zich nog steeds uit. Ik heb een paar goede kameraden die mij vaak muziek toesturen en die zeggen: „Breemes, ga je mee hier of daar naartoe?”

Wat is je favoriete band?

Dat is sinds mijn 14de Demon Hunter. Een Amerikaanse metalcoreband. De leden van de band zijn christen en dat zie je ook wel terug in de teksten. Vaak gaat het toch een beetje over de donkere kanten van het leven, maar altijd klinkt er toch ook iets door van hoop en licht en dat heeft voor hen alles met het geloof te maken. Als ik nu zou komen te overlijden dan zou bij het uitdragen zeker iets van Demon Hunter gespeeld moeten worden, het liefst ‘Carry me Down’. Een lied over sterfelijkheid, maar waar ook de hoop uitspreekt het zit goed tussen God en mij dus het komt uiteindelijk allemaal goed. Ik heb de band twee keer live gezien, één keer in Nederland en één keer in Duitsland. Als ze weer komen dan zou ik er ook graag weer heen gaan, helaas komen ze niet zo vaak in Europa.

Velen zullen het niet verwachten van een dominee, dat maakt het misschien juist heel leuk. Wat is de reactie van mensen als je het vertelt?

Mensen vinden het inderdaad niet zo passen: metal en christen zijn, laat staan een dominee die van metal houdt. Mensen reageren vaak toch een beetje terughoudend. Als ik eerlijk ben heb ik daarom wel even getwijfeld: moet ik hier wel mee naar buiten komen? Niet iedereen van mijn eigen gemeente weet het bijvoorbeeld. Mensen reageren verschillend als ik vertel dat ik van metal hou. De meest negatieve reactie die ik ooit gehoord heb, was van een christen die zei: ‘Iedereen die van metal houdt is per definitie een kind van Satan’. Ik snap zijn reactie wel hoor, metal klinkt agressief, mensen kleden zich misschien wat anders dan in sommige kerken gebruikelijk is, ze horen vaak in hun kerken de extreme voorbeelden van metalbands die ontzettend anti christelijk zijn, oproepen tot allerlei dingen waar wij in de kerk niet zo blij mee zijn. En dan ontstaat het beeld al snel = Metal is van de Duivel. Ik moet dan altijd ook denken aan Amos 1:2 in de Bijbel waar staat: ‘de Heer brult vanaf de Zion, Hij gromt vanuit Jeruzalem’. Klinkt mij aardig metal.

Iets mildere reacties die ik wel eens heb gehad waren dat mensen het maar herrie vonden en dat dat niet past bij dat God liefde, orde en rust is, omdat metal als gewelddadig en als chaos overkomt. En ik snap het ook heel goed, het klinkt ook als een bult herrie als je er niet van houdt. En ik snap dat mensen kunnen denken: ‘goh, wat lopen die mensen erbij’ en als je concerten voorbij ziet komen of filmpjes dat je denkt ‘wat een slagveld’. Maar over het algemeen is het gewoon ontzettend goed volk en zijn de concerten eigenlijk heel gezellig. Maar als je het niet begrijpt dan komt het anders over en dat snap ik wel.

Maar ik kan niet geloven dat een bepaalde muziekstijl of smaak per definitie van de duivel is. Iin mijn geloof gaat het er altijd om dat alles aan de Here God toebehoort. Één van de grondleggers van de christelijke rock ‘n roll was Larry Norman en hij zei dan: ‘Why should the devil have all the good music?’ (waarom zou de duivel alle goede muziek hebben?). En zo zie ik het eigenlijk ook, bij alles is gewoon de vraag: Gebruik je het ter eer van God of niet? Sommige bands wel en sommige niet. Maar is dat echt anders dan in andere muziekgenres, zoals pop of hiphop? Volgens mij niet. Het verschil zit denk ik meer in het feit dat dat meer geaccepteerde genres zijn.

Ik voel me eigenlijk niet echt meer beledigd als mensen iets tegen metal hebben of denken dat het gevaarlijk is. Meestal bedoelen ze het goed. Natuurlijk zijn de mooiste gesprekken als mensen benieuwd zijn naar de inhoud van bands. Of dat mensen gewoon nieuwsgierig zijn, zo van: joh waarom doen ze dat zo. En als ik die vraag krijg dan laat ik ze teksten horen en lezen van bands die ik tof vind. Dat zet mensen meestal wel aan het denken. Om een voorbeeld te noemen het nummer ‘Crown of Thorns’ (droonenkroon) van For Today. Die tekst gaat letterlijk over dat Jezus voor onze zonden aan het Kruis genageld werd. Dat wij voor onze fouten het verdiend hadden aan een kruis te sterven, maar dat Hij het voor ons gedragen heeft. Dat Hij opstond uit de dood en zo ook de dood verslagen heeft ook voor ons. Ik zou dat in een preek kunnen zeggen. De stijl is misschien wat extreem voor mensen, maar de boodschap is Bijbels. Je hoeft de stijl ook niets te vinden, dan luister je gewoon iets anders. En als mensen doorkrijgen dat metalbands soms een hele zinnige boodschap hebben dan krijgen ze er vaak wel iets meer respect voor. En misschien is dat ook de reden dat ik uiteindelijk dacht, ach waarom zouden mensen niet mogen weten dat ik van deze muziek hou?

Ik denk dat het goed is dat mensen weten dat er ook in de kerken hier in Nederland mensen zijn die van metal houden en van God. Helaas is het ook een groep in de kerk die ook niet altijd op begrip kan rekenen. Maar er zijn best toffe dingen die gedaan worden. Zo worden er metalpraise avonden georganiseerd. Concerten met christelijke rock- en metalbands, wordt de metalbijbel op festivals uitgedeeld, en zo nog wat dingen. En internationaal gezien gebeurt er nog veel meer.

Hoe groot is je verzameling?

27 lp’s en 160 cd’s.

Koop je nog veel dvd’s?

Dvd’s niet veel eigenlijk, soms zitten ze bij de cd of lp die ik koop, maar anders niet echt. Cd’s en lp’s haal ik nog steeds. Soms bestel ik nieuwe releases van bands die ik graag luister. De meeste koop ik toch wel op concerten en festivals of in de muziekwinkel. Ik vind het eigenlijk nog wel wat hebben om de cd’s gewoon in de winkel te kopen, al hebben ze vaak niet veel metal en al helemaal niet de meer ‘christelijke’ bands. In de muziekwinkel haal ik dan ook vooral de singer songwriter- of rock-cd’s. Het rek in de kamer met mijn cd’s is nog niet vol, dus er kan nog wat bij. Ik heb ook altijd nog wel een lijstje liggen met cd’s die ik nog wil hebben, is toch altijd handig voor verjaardagen of andere gelegenheden. Zo moet ik nog steeds één cd van Demon Hunter en dan heb ik ze alle 10.

Eerste metalcd ooit gekocht?

Ai, dat is een lastige... Tjonge dat is heel diep graven in het geheugen. Er zijn een paar opties: Demon Hunter – Storm the Gates of Hell (maar dat kan ook wensgedachte zijn), en anders As I Lay Dying – The Powerless Rise of A Plea for Purging – Depravity