Maandaggevoel: Nicole Donkervoort
Door Nicole Donkervoort

Gelukkig is er Aan de Slag!

Wat een geweldige foto onlangs in deze krant van ruim 100 vluchtelingen in azc Hoogeveen, die allen als dank voor hun inzet voor Aan de Slag een certificaat kregen uit handen van burgemeester Karel Loohuis.

Stralende gezichten alom. Daar wordt toch iedereen blij van?! Heel wat certificaten bleken haast te klein om de enorme waslijst aan vrijwilligersactiviteiten die de asielzoekers doen, erop kwijt te kunnen.

Fantastisch project

Wat is het toch een fantastisch project, dat al zijn derde jaar kent. Want stel je eens voor hoe je dagen er uit zouden zien als je niet mag werken, niet naar school mag, nauwelijks tot geen familie om je heen hebt, je in een (relatief) onbekende omgeving verblijft en je slechts aangewezen bent op een woonruimte van een paar vierkante meter omdat het wachten is op een verblijfsvergunning. Wat heerlijk dat er dan mogelijkheden zijn om vrijwilligerswerk te doen, om het gevoel te hebben tot nut te kunnen zijn voor de samenleving, om in contact te kunnen komen met de Nederlandse cultuur, om mensen te ontmoeten, om de Nederlandse taal te leren. Een project met alleen maar winnaars.

Onvoorspelbaar

Dat vinden ook Hoessein Afshar, zijn vrouw Ehteram Saghipour en hun kinderen Kebriya (21) en Pourya (19), politieke vluchtelingen uit Iran die al enorm veel hebben betekend, en nog betekenen, voor Aan de Slag. Het gezin woont 1,5 jaar in Nederland, maar wacht nog altijd vol spanning op het verlossende bericht dat ze definitief in Nederland mogen blijven. Of niet, want de beslissing van de IND blijft onvoorspelbaar. De stress zorgt voor heel wat slapeloze nachten en veelvuldige bezoeken aan de psycholoog. Ze vertellen mij in hun kleine en zo gezellig mogelijk gemaakte woonkamer annex keuken annex slaapkamer openhartig over hun leven in het azc Hoogeveen. Ze proberen er het beste van te maken.

Gebrek aan privacy

Slechts kleine details verklappen hun Iraanse cultuur: een schaaltje met dadels op tafel, een enorme schaal met vers fruit en boven op de kast borden vol gedroogde bloemen en kruiden, waar Hoessein thee van wil maken. Vooral het gebrek aan privacy vinden ze lastig. Vader Hoessein pijnigt zichzelf dagelijks door steeds opnieuw de foto’s van alles wat hij heeft moeten achterlaten, te bekijken. En dat is veel. De foto’s tonen een prachtige woning en hun vakantiehuis nabij de bergen met een immense tuin vol fruitbomen. Hoessein had samen met een aantal mannen een viskwekerij. Dochter Kebriya behoorde tot de top 10 van beste studenten aan de universiteit waar ze architectuur studeerde, terwijl zoon Pourya wiskunde studeerde en op hoog niveau volleybal speelde.

Alles achtergelaten

Ze hebben letterlijk alles achtergelaten omdat ze hun leven niet zeker waren. Een keuze waar de meesten van ons, en ook ikzelf, gelukkig niets bij voor kunnen stellen. Begrijpelijk is de frustratie van het gezin dat zij de IND bewijzen moeten aanleveren waarom hun leven in Iran onveilig was. Alsof alle schepen achter je verbranden terwijl je een geweldig leven had, niet genoeg zegt.

Gelukkig hebben ze Aan de Slag, dat hun gedachten even, al is het maar een uurtje, afleidt van steeds diezelfde vraag: mogen we blijven? Ik kan niet anders dan hopen dat het antwoord voor hen ‘ja’ zal zijn. Ze hebben het wat mij betreft dubbel en dwars verdiend.

Benieuwd naar het uitgebreide verhaal van het gezin Afshar? Nog even geduld, tot de kerstbijlage op maandag 23 december.