The Magnolians geeft verrassend jubileumconcert

Havelte/Hoogeveen - Muziek en dans uit de twintiger en dertiger jaren, daar lag zondag het accent van het uitverkochte jubileumconcert van de Hoogeveense jazzformatie The Magnolians.

Ter gelegenheid van de veertig jaar die ‘De Eerste Vereniging Voor Jazz- en Dansmuziek, The Magnolians’ bestaat, was de ontvangstzaal van landgoed Overcinge ingericht met een tentoonstelling. ‘Vooral de oud-leden haalden er herinneringen op bij de uitgestalde foto’s, affiches, krantenartikelen, schildjes en kleding’, blikt voorzitter Geert Rubingh van The Magnolians terug op de dag.

Van Mississippi Mud naar In the Mood

Tijdens het concert voerde presentatrice Lies Rubingh het publiek mee naar de periode tussen de twee wereldoorlogen (interbellum). Zij leidde het publiek vanaf de bakermat van de jazz, New Orleans (Mississippi Mud) naar de swingende bevrijdingsmuziek (In The Mood). De ontwikkeling van de orkesten in die periode werd gevolgd door het orkest versterkt met respectievelijk gastspelers en solisten. Eerst met muziek van Jelly Roll Morton’s Red Hot Peppers en later met muziek van grotere hot-jazz orkesten (Paul Whiteman, met strijkers) en big bands (Glenn Miller).

Robert Bosscher, gastsolist op piano was één van de verrassingen, aldus Rubingh. „Hij wist drie geheel verschillende pianostijlen vakkundig te treffen. Eerst in de Original Jelly Roll Blues van de zelfverklaarde ontdekker van de jazz: Ferdinand Morton. Vervolgens in Rialto Ripples, de enige ragtime die George Gershwin schreef.”

Deftige dansclubs

Ook zangsolist Emile Boer had zich verdiept in de verschillende muziekstijlen van het interbellum. „Gekleed in rokkostuum wist hij de juiste toon te treffen van muziek in de deftige dansclubs uit de dertiger jaren (Home In Pasadena, Sunday), maar ook die uit de decadente wilde twintiger jaren (de original Charleston).”

Strijkinstrumenten die deel uitmaken van jazzensembles zijn in de huidige tijd niet meer gebruikelijk, maar waren in de dagen van de ‘hot and sweet jazz and dance music’ heel gewoon. Rubingh: ,,Het timbre van de strijkers in samenspel met de saxofoons en koperblazers gaf aan het geheel een verfijnde klank. Mede door de voortreffelijke geluidsversterking kwamen zondagmiddag de drie violen zowel gezamenlijk als solistisch goed uit de verf in nummers als Clementine en Ain’t She Sweet”.

Klets

Een volgende verrassing was het optreden van het klezmerensemble Klets. „The Magnolians maakten hiermee een cross-over met een ander soort muziek uit dezelfde periode, de klezmer-swing. Klets speelde als ensemble eerst een authentieke versie van Bei Mir Bist Du Schein. Emile Boer nam niet alleen de Yiddische tekst voor zijn rekening maar ook nog een spannende swingende scat in samenspraak met de klarinet van Mirjam Oosting. Klets startte vervolgens de ragtime Eine Kleine Yiddische Ragmusik, waar de ‘Magnolians and Friends’ zich halverwege muzikaal bij aansloten. Gezamenlijk werd met een opzwepende klezmer versnelling de rag uitgespeeld. Een wat dreigende passage in deze compositie werd geaccentueerd door pauken. Het arrangement is van de hand van Gerhard Warmink, één van de gastspelers en trombonist van Klets.”

Magnolians Jubileumorkest

De andere gastspelers Harry Regterschot (trompet), Mirjam Oosting (klarinet) en Pieter-Bas Vroegindeweij (percussie en slagwerk) maakten ook deel uit van de volgende verrassing: het ‘Magnolians Jubileumorkest’. Onder leiding van Evert van Loon gaf het 18-koppig orkest een uitvoering van de Limehouse Blues, het hoogtepunt van de middag. ,,Een belangrijke rol was weggelegd voor Marleen Verhoeff, soliste op xylofoon. Vierstemmig bouwde ze een solo op die in toenemend tempo naar een climax leidde. De xylofoon had ook een belangrijke rol in het nummer Rialto Ripples", aldus Rubingh.

Alle deelnemers sloten zingend, samen met het publiek, het concert af met Aint She Sweet, al vele jaren de uitsmijter van The Magnolians.