'Hoe je 100 wordt? Door hard te werken'

Hoogeveen - Hard werken is volgens Jan Krikken hét geheim om 100 jaar te worden. Donderdag bereikte de Hoogevener deze bijzondere mijlpaal.

Hoewel hij moeilijke momenten heeft gekend, geniet hij nog van het leven. De eeuweling is dol op koersbal en bingo, maar Rummikub is favoriet. Hij is er zeer bedreven in. Heeft Krikken de juiste stenen, dan is hij niet te verslaan. Hij grapt: ‘Ik ben nog niet helemaal versleten.’ Dan eerlijk: ‘Maar ik hoef er niet nog eens 100 jaar bij te hebben hoor.’

Stralend middelpunt

Jan Krikken is het stralende middelpunt in zijn woonkamer, waar vrolijke slingers, kleurrijke boeketten en heel wat bezoek zorgen voor gezelligheid. Hij zit er kwiek bij, pal voor het raam met uitzicht op het parkeerterrein voor De Westerheem. ‘Maandag of dinsdag heb ik maar liefst 60 wagens geteld’, vertelt hij. Hij oogt vief, ‘ik kan nog lopen en ga soms nog op de scootmobiel weg’, en geniet zichtbaar van alle aandacht. Boven zijn hoofd verklappen grote gouden cijfers zijn leeftijd: 100 jaar. En dat betekent ook: een persoonlijke brief van de koning, een felicitatie per brief én een bos bloemen van commissaris van de Koning Jetta Klijnsma en een persoonlijk bezoek van burgemeester Karel Loohuis.

‘Of het in de genen zit? Mijn vader is al jong gestorven, vermoedelijk overleden aan de Spaanse griep. Mijn moeder is in de 80 geworden. Maar ik heb één zus, Heleen, en zij is 105. Zij woont in Brunssum en het gaat redelijk met haar. Ze hebben mij trouwens al wel eens afgeschreven hoor. En vijftien jaar terug heb ik nog mijn nek gebroken. Ik bleef met een teen haken in het laken toen ik uit bed stapte’, zegt Krikken.

‘We wilden naar Rhodesië’

Hij blijkt een uitbundig verteller. Jaartallen, maar ook straatnamen waar het gezin heeft gewoond, en dat zijn er nogal wat, evenals merken van auto’s waarin hij heeft gereden, schudt hij met gemak uit zijn mouw. Er is nauwelijks sprake van een hapering.

Krikken is op 7 november 1919 geboren in Hollandscheveld. Hij trouwde op 11 juli 1945 met Jantje Groote, die in 2008 is overleden. Samen kregen ze vijf kinderen, twee meisjes en drie jongens. Tot groot verdriet is dochter Janny vorig jaar overleden. Krikken werkte hard en heeft heel wat banen gehad. Hij begon als grondwerker, was in de oorlog boswerker, ging later aan de slag als spoorbielzen legger voor de Nederlandse Spoorwegen, werkte tussendoor nog in de betonfabriek en in de blikfabriek (‘gelukkig heb ik al mijn vingers nog’), maar werd uiteindelijk stukadoor. ‘Stukadoren vond ik het mooiste om te doen. Mensen waren altijd blij als ik kwam en nog veel blijer als ik weer wegging, want dan waren de muren of plafonds weer prachtig glad.’

Krikken vertelt over de Tweede Wereldoorlog, waarin hij onder meer een Duitser van de Sicherheitsdienst om de tuin wist te leiden en daarmee het leven van een onderduiker heeft gered. En over Australië, waar hij in 1958 samen met zijn vrouw en toen nog vier kinderen naartoe verhuisde. ‘Eigenlijk wilden we naar Rhodesië (het huidige Zimbabwe), waar kennissen uit Hollandscheveld naartoe waren vertrokken. Mijn stukadoorsdiploma bleek er niet geldig, waardoor het uiteindelijk Australië is geworden.’ Hij herinnert zich de heenreis als de dag van gisteren. ‘Het was een prachtige bootreis van zes weken, op de MS Oranje.’ Zijn vrouw had heimwee, waardoor na vier jaar werd teruggekeerd naar Drenthe. Dit keer op een Italiaans schip. ‘Het was best spannend, want in verband met een zware storm werd aangelegd in Perth. Later hoorden we dat die nacht drie schepen waren verongelukt.’

Terugblikkend op 100 jaar beseft hij: ‘Ik zou met gemak een boek over mijn leven kunnen schrijven.’

Het blijft niet bij het feestje donderdag. Zondag wordt de 100e verjaardag nog eens dunnetjes overgedaan, dan in paviljoen Nijstad.