Iedereen tevreden tijdens het EK in Veeningen

Veeningen - Het is in de hoofdring van het CH-terrein een drukte van belang. Volwassenen en jongeren lopen doelgericht van hindernis tot hindernis, waarbij de resultaten worden genoteerd.

Cruciale informatie voor later deze donderdagmiddag, als de categorie ‘children’ de allereerste medaillewedstrijd van het Europese Kampioenschap afwerkt. Bij sommige hindernissen houden bondscoaches een praatje voor hun jonge springruiters.

Met 34 verschillende deelnemende landen is het een kakofonie van verschillende talen in de Jantje Broek-Dekker Ring, zoals eigenlijk op het gehele terrein. Meer nog dan tijdens het normale CH De Wolden. ‘Er heerst hier een heel andere sfeer op het terrein dan tijdens het CH’, weet voorzitter Christiaan Hendriksen van de organiserende stichting te vertellen. ‘Of dit anders is dan met het CH? Jazeker, kijk maar in de ring. Er doen hier 120 children aan mee.’ Ook Jan Broek, met Johan Heins vijftien jaar geleden grondlegger van het CH, spreekt over een heel andere atmosfeer. ‘Er zijn veel meer mensen op het terrein en die kinderen zijn ontzettend fanatiek. Direct op de eerste dag gingen ze er al vol voor, terwijl de deelnemers het bij het CH opbouwen, want daar is vooral de Grote Prijs belangrijk. Hier telt de eerste dag ook mee voor de klassering’, legt Broek uit.

Grote namen

Wat hem nog meer opvalt, is dat er de nodige grote namen als trainer rondlopen. ‘Zoals Michael Whitaker, omdat zijn zoon meedoet. Dat is echt de Europese top.’ Hendriksen constateert dat de start van het EK erg goed is geweest. ‘We hebben al mooie wedstrijden gezien. Organisatorisch gaat het prima, iedereen is enthousiast, van ruiters, officials tot publiek. Er is ook enorm veel publiek. Natuurlijk zijn er veel mensen met de ploegen meegekomen, maar er zijn er ook veel uit de regio.’

Over de sportieve uitdaging van de jonge deelnemers is Hendriksen bijna verrast. ‘Ik vind het zware proeven voor die kinderen hoor, als ik zie wat er allemaal staat! Maar ja, het is wel een EK.’ ‘Toen ik zo oud was als deze kinderen heb ik geen EK gehad. Dit is echt iets van de laatste jaren. De children is met 120 deelnemers de grootste groep, in Nederland zijn we daar nog maar twee jaar echt mee bezig’, stelt Jan Broek vast.

Wesley de Boer

Buiten staat Kim de Boer uit Nieuwleusen op een verhoging om te zien hoe zoonlief Wesley het eraf brengt. Vader Marcel de Boer, zelf een ervaren springruiter, staat met bondscoach Edwin Hoogenraat beneden te kijken naar een foutloze rit van Wesley. En dat nadat hij kort daarvoor tijdens het inrijden nog ongerust uitriep dat zijn paard Esprit de Pomme niet wilde. In de ring blijkt hij het edele dier goed onder controle te houden. ‘Dit is enorm stressvol’, verzucht moeder Kim. ‘Ik ben zelf van de dressuur en vind het al snel te hoog. Dit is echter fantastisch om te zien, het is wel ander niveau hè?’ ook Wesley heeft wat last van spanning, wat ook komt door de aanwezigheid van een grote schare aan familie en vrienden van school en de rijvereniging. ‘Gelukkig slaapt hij gewoon thuis. Gisteren hadden de Belgen aardig harde muziek, dan ben ik bij dat Wesley rust aan zijn hoofd heeft’, zegt Kim, die zich – met een glimlach - ‘niet altijd de liefste moeder’ noemt.

Vader Marcel vindt het ook stressvoller dan zelf in de ring te rijden. ‘Je hebt je kind niet onder controle in de ring, op de eerste dag had hij teveel last van de spanning, daar ging het ook mis. Maar het is een onbetaalbare ervaring.’ En over de organisatie niets dan lof. ‘Alles is tot in detail georganiseerd, er is goed over nagedacht’, vindt Kim.

In een speciale ruimte bovenin VIP-gebouw De Loods is een heus mediacentrum ingericht waar Fred Lubbers als perschef waakt. ‘We hebben dertig journalisten op de lijst, van Oekraïne en Rusland tot Zweden, Finland en Oostenrijk. Het gaat goed, mijn ervaring als perschef bij de TT helpt mee. Goed en snel internet is onontbeerlijk, zodat fotografen en journalisten hun werk goed en snel kunnen doen.’ De Zweedse fotograaf Hanna Broms-De Vroet, getrouwd met een Rotterdammer, is goed te spreken. ‘Vergeleken met andere kampioenschappen is dit echt bijzonder, soms mag je al blij zijn dat er een bureau staat.’ Lubbers regelde speciale stroom- en internetbakken, zoals die ook bij de TT zijn. Kunnen de journalisten zo inpluggen zonder dat ze het Wifi-netwerk belasten.

Burgemeester Roger de Groot loopt, als de agenda het toelaat, regelmatig het EK-terrein op om te kijken hoe het allemaal gaat. ‘Met al die talen waan je je zelfs een beetje op vakantie. Ik heb veel bewondering voor de organisatie en dat al die vrijwilligers zich zo inzetten, met zichtbaar veel plezier.’ In het Vrijwilligerscafé zitten Roelof Koobs en Jan Rijkeboer dan net aan een glaasje, klaar na gedane arbeid als verkeersregelaar. ‘Het is een mooi evenement, alleen die spraak is wat lastig. Veel gasten kennen geen woord Engels of Duits. Het is wel jammer dat de communicatie wat lastig gaat’, vindt Koobs. Vooral bij het parkeerterrein levert dat weleens problemen op, omdat sommige mensen toch wel doen waar ze zin in hebben en parkeren, terwijl ze dat daar eigenlijk niet mogen. Vier uur per dag staan ze er. ‘Dat is wel genoeg hoor, we zijn wel allemaal 65-plussers’, lacht Rijkeboer. Ze hebben een hartstikke gezellige groep. ‘Kameraadschap onder elkaar, we zitten allemaal bij hetzelfde piratenkoor.’

De vrijwilligers laten zich onder meer bedienen door Toi-Yung Chiang, een 73-jarige vrijwilliger met vijftig jaar horeca-ervaring. ‘Ik heb bij Waanders in Staphorst gewerkt en ben hier elke dag, leuk om te doen.’ Henk Bruins komt even binnen om te vragen of er nog mensen naar het zwembad of de modezaak van Henk Dekker moeten. Hij is vandaag chauffeur, maar heeft het rustig.

Giethoorn

De Belgische familie van deelneemster Charlotte Frederick kijkt al uit naar de vrijdag, wanneer ze vrij zijn. Giethoorn? ‘Ligt dat hier in de buurt dan’, vraagt moeder Kathleen Soners zich af. Ze is tevreden over de organisatie en merkt op dat de Belgen en Nederlanders verbroederen in Veeningen. ‘Dat heeft met de taal te maken. De jeugd vermaakt zich best hier.’ De resultaten zijn wat minder. ‘Op de eerste dag is ze gevallen, ja echt een baaldag’, zegt haar moeder. Dat een weigering van het paard en uiteindelijke uitsluiting ook emoties oproept, is te zien bij de Russische Olesya Lyulchenko. Met trainen in de ogen rijdt ze terug naar de inspringtent, bang voor het commentaar van haar coach. Ook dat hoort bij de sport, niet iedereen kan winnen.