Bien Blogt
Door Jacobien de Haan

Leiden of lijden

Over het leven met kanker, het moederschap en andere dingen die ik tegenkom op mijn weg van hier naar daar. ‘Mam heb je al iets gehoord van het UMCG over de uitslag van het erfelijkheidsonderzoek?’ We staan in de badkamer.

Ik poets mijn tanden en zij staat onder de douche.

Het is de zoveelste keer dat ze me, schijnbaar achteloos, deze vraag stelt.

‘Ze is nog maar 13’, flitst het door mijn hoofd.

‘Heb ik er wel goed aan gedaan om haar in deze procedure te betrekken? Waar belast ik haar mee? Wat als...?’

De Ongenode Gasten doen hun intrede.

Ze hebben gelijk een mening én een conclusie, namelijk dat ik het niet goed heb gedaan en dus geen goede moeder ben.

Ondertussen wordt er achter mij druk doorgekletst over een moeder van een vriendinnetje van een meisje die ook borstkanker heeft maar niet meer beter wordt.

‘Jij bent beter, toch?’

Terwijl ze het zegt, zie ik in één oogopslag de check én de scan.

Ik hum met de tandenborstel in mijn mond.

De Ongenode Gasten hummen mee de andere kant op.

De kant die ik niet op wil.

Ik spuug de tandpasta uit, spoel mijn mond en kijk haar aan.

‘Hoe is het voor jou dat we wachten op deze uitslag?’, vraag ik haar.

‘Eerst vond ik het heel spannend en dacht ik er steeds aan, nu denk ik, ik zie het wel en als het zo is zien we het dan wel weer.’

Met afhangende schouders druipen de Ongenode Gasten af.

Dáár hebben ze niet van terug.

Dát is je leven leiden in plaats van lijden.

Een paar dagen later sta ik met een enveloppe van het UMCG in mijn handen bij de brievenbus.

Hij brandt in mijn vingers.

Mijn ademhaling versnelt en mijn hart klopt harder dan anders.

Ik sta stil.

Ik weet hét nog niet.

Ik sta op een grens waarvan ik denk te weten waar ik nu ben en niet weet hoe het zal zijn na het openen van deze enveloppe.

Negeren zal niet gaan.

Met trillende vingers peuter ik het papier kapot.

Lezen gaat niet.

Mijn ogen zoeken maar één woord en ze vinden het.

GEEN, staat er vet gedrukt.

Meer hoef ik niet te lezen.

Tranen van blijdschap én opluchting lopen over mijn wangen.

Als ik mijn dochter dit nieuws vertel blijft het even stil aan de andere kant van de lijn... ‘Echt? .... YEAH!!! 'Het is niet erfelijk, we krijgen geen borstkanker!’, roept ze haar broertje toe.